O αρθρογράφος τονίζει ότι η Αγκυρα πορεύεται με την επίδειξη δύναμης και τη σκληρή ρητορική, αντί για τη διπλωματία, ώστε να διατηρήσει την επιρροή της και με αυτόν τον τρόπο έχει βρεθεί σε αντιπαράθεση με τους περισσότερους γείτονές της: Ελλάδα, Συρία, Ισραήλ, Κύπρος, Ιράκ, Αρμενία και Αίγυπτος.
Παράλληλα, βρίσκεται σε σύγκρουση με τη Γαλλία, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. «Σε μια εποχή που οι παγκόσμιες δυνάμεις δεν φαίνεται να συμφωνούν σε τίποτα, φαίνεται ότι έφτασαν σχεδόν σε ομοφωνία ότι ο Ερντογάν είναι ταραχοποιός».
Ακόμη και όσοι εμφανίζονταν διστακτικοί ως τώρα, εξαπολύουν βέλη εναντίον του Τούρκου προέδρου, όπως το Στέιτ Ντιπάρμεντ, που τον κάλεσε με σκληρή γλώσσα να τερματίσει τις προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Επιπλέον, και ο «καλός του φίλος» Βλαντίμιρ Πούτιν κατηγόρησε την Τουρκία ότι ρίχνει «λάδι στη φωτιά» της διαμάχης Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Περαιτέρω, το άρθρο αναφέρεται στην κριτική από τον Εμανουέλ Μακρόν, ενώ σημειώνει ότι και η Άνγκελα Μέρκελ, που προσπαθεί να αντιπαρέλθει τις εκκλήσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών για κυρώσεις στην Τουρκία, βρίσκεται σε δυσχερή θέση μετά την επανέναρξη των τουρκικών προκλήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, πυρά ήρθαν και από πλευρές όπως η Ινδία που στηλίτευσε τις αναφορές του Ερντογάν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για το Κασμίρ.
Το ότι άλλαξε η εξωτερική πολιτική του Ερντογάν είναι τεκμηριωμένο επαρκώς, αφού τα περισσότερα πεδία σύγκρουσης στα οποία εμπλέκεται η Τουρκία, αλλά το «γιατί» επέλεξε αυτή την πορεία είναι δυσκολότερο να εξηγηθεί.
Σύμφωνα με το άρθρο, κάποιοι μιλούν για νεοοθωμανισμό, για τουρκικό εθνικισμό και ισλαμισμό, άλλοι κάνουν λόγο για γεωπολιτικούς λόγους καθώς η Τουρκία διεκδικεί χώρο σε έναν αναδυόμενο πολυπολικό κόσμο. Υπάρχουν και εκείνοι που μιλούν για στενά οικονομικά κίνητρα, από την αναζήτηση υδρογονανθράκων μέχρι νέων αγορών. Και τέλος είναι εκείνοι που εξηγούν τις κινήσεις του ως προσπάθεια αποπροσανατολισμού της τουρκικής κοινής γνώμης
Όλες αυτές οι εξηγήσεις περιέχουν δόσεις αλήθειας, σημειώνει το Bloomberg, «αλλά αν αναζητούμε μια συγκεντρωτική θεωρία για την εξωτερική πολιτική του Ερντογάν είναι ότι ο Τούρκος πρόεδρος κάνει ό,τι κάνει επειδή τη γλιτώνει».
«Είτε πρόκειται για την εσωτερική πολιτική ή το περιφερειακό εμπόριο, δεν έχει πληρώσει σημαντικό τίμημα για τον τυχοδιωκτισμό του» συμπλήρώνει μεταξύ άλλων o Μπομπ Γκος στο Bloomberg.
