Μάλιστα, ο Γερμανός υφυπουργός χαιρετίζει την πλέον πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, η οποία διευκρινίζει ότι αυτό αποτελεί κοινή υποχρέωση όλων των κρατών-μελών και επισημαίνει πως η Ελλάδα και η Ιταλία δεν μπορούν να επωμιστούν και να φέρουν εις πέρας μόνες αυτή τη δύσκολη αποστολή, μόνο με τη βοήθεια λίγων αλληλέγγυων κρατών-μελών, όπως η Σουηδία και η Γερμανία.
Επίσης, δηλώνει πως η Τουρκία βρίσκεται αυτή τη στιγμή μίλια μακριά από την Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται και τονίζει ότι η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας εξαρτάται από την ίδια.
Ενόψει των εκλογών στη Γερμανία, ο κ. Ροτ περιγράφει τον υποψήφιο των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) Μάρτιν Σουλτς ως «παθιασμένο Ευρωπαίο», ενδεχόμενη εκλογή του οποίου στην Καγκελαρία θα σήμαινε ότι τόσο η Ελλάδα όσο και η Ευρώπη θα αποκτούσαν έναν ένθερμο υπέρμαχο μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης της κοινωνικής συνοχής, της σταθερότητας και της αλληλεγγύης.
Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του κ. Ροτ στο ΑΠΕ-ΜΠΕ έχει ως εξής:
Τι μπορούν να περιμένουν η Ελλάδα και η Ευρώπη από έναν Ομοσπονδιακό Καγκελάριο σαν τον κ. Μάρτιν Σουλτς;
Ο Μάρτιν Σουλτς είναι ένας παθιασμένος Ευρωπαίος και αυτό εδώ και δεκαετίες! Κατά τη μακροχρόνια θητεία του ως Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχει αποδείξει πολλαπλώς τη δέσμευσή του για μια κοινή, αλληλέγγυα Ευρώπη. Ειδικά στην οικονομική κρίση τάχθηκε μετ’ επιτάσεως υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Εάν εκλεγόταν Καγκελάριος, η Ελλάδα, και σίγουρα ολόκληρη η Ευρώπη, θα αποκτούσαν έναν ένθερμο υπέρμαχο μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ενωμένη και εν ειρήνη θα αποτελούσε παράδειγμα κοινωνικής συνοχής, σταθερότητας και αλληλεγγύης.
Ο Τούρκος Πρόεδρος κ. Ταγίπ Ερντογάν ενεπλάκη ευθέως στη γερμανική εσωτερική πολιτική. Μήπως η έως τώρα αντίδραση της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης ήταν κάπως παθητική;
Στη Γερμανία ζουν περίπου τρία εκατομμύρια άνθρωποι με τουρκικές ρίζες, οι οποίοι κατέχουν τη γερμανική, την τουρκική ή και τις δύο υπηκοότητες. Οι πολίτες αυτοί ανήκουν στη χώρα μας και την εμπλουτίζουν. Το να μιλούν Τούρκοι πολιτικοί σε Τούρκους στη Γερμανία, δεν είναι κάτι καινούργιο. Μια φιλελεύθερη και πλουραλιστική δημοκρατία πρέπει να μπορεί να αντέχει και την κριτική. Ωστόσο και σε αυτό υπάρχει ένα όριο, το οποίο ο Πρόεδρος κ. Ερντογάν σίγουρα υπερέβη με τις απαράδεκτες συγκρίσεις με τους Ναζί και τις ευθείες παραινέσεις του ενόψει των ομοσπονδιακών εκλογών. Καταδικάζω σαφώς την παρέμβαση αυτή. Ο κοινός στόχος μιας υπεύθυνης πολιτικής δράσης πρέπει να είναι όχι ο διχασμός της κοινωνίας μας, αλλά να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά.
Θα πρέπει η Τουρκία, λοιπόν, να εγκαταλείψει το όνειρο της πλήρους ένταξης στην ΕΕ;
Αυτό εξαρτάται αποκλειστικά και μόνον από την Τουρκία. Ο Πρόεδρος, κ. Ερντογάν, έχει λάβει επί της ουσίας εδώ και καιρό αποστάσεις από τις διαπραγματεύσεις για την ένταξη στην ΕΕ. Η Τουρκία αυτή τη στιγμή βρίσκεται μίλια μακριά από την ΕΕ. Ο δρόμος που ακολουθεί ο Τούρκος Πρόεδρος οδηγεί απευθείας στην απομόνωση. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι προς το συμφέρον των εκατομμυρίων Τούρκων, που συνεχίζουν να στρέφουν με ελπίδα το βλέμμα τους προς την Ευρώπη. Χωρίς την επιστροφή σε αρχές που συμβαδίζουν με το κράτος δικαίου, χωρίς πολυφωνία στα μέσα ενημέρωσης και δημοκρατικές αξίες, δεν θα υπάρξει προσέγγιση μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας.
Το προσφυγικό ζήτημα δεν φαίνεται να παίζει τον κεντρικό ρόλο στην προεκλογική αντιπαράθεση στη Γερμανία. Στο μεταξύ, η Γερμανία ενεργοποίησε εκ νέου τον Κανονισμό του Δουβλίνου, παρότι οι συνθήκες στην Ελλάδα εξακολουθούν να είναι δύσκολες. Ποια είναι η λύση για το προσφυγικό;
Αφού η Γερμανία υποδέχθηκε το 2015 και 2016 πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες, το ζήτημα της ενσωμάτωσής τους αποτελεί τώρα κεντρικό ζήτημα και στο πλαίσιο του προεκλογικού αγώνα. Σίγουρα δεν μπορεί να υπάρξει μία εύκολη λύση για τη διαχείριση των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη. Απαιτείται, λοιπόν, μία λειτουργική και αλληλέγγυα κατανομή βαρών κατά τη μετεγκατάσταση των προσφύγων σε όλη την ΕΕ, χωρίς εξαιρέσεις. Η Ελλάδα και η Ιταλία δεν μπορούν να επωμιστούν και να φέρουν εις πέρας μόνες αυτή τη δύσκολη αποστολή, μόνο με τη βοήθεια λίγων αλληλέγγυων κρατών-μελών, όπως η Σουηδία και η Γερμανία. Χαιρετίζω, επομένως, την πλέον πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, η οποία διευκρινίζει ότι αυτό αποτελεί κοινή υποχρέωση όλων των κρατών-μελών. Χρειάζεται, όμως, επίσης να βελτιωθούν αισθητά οι συνθήκες ζωής των ανθρώπων αυτών στις πατρίδες τους, ώστε να μην είναι πλέον αναγκασμένοι να διακινδυνεύουν τη ζωή τους κατά τη διάσχιση της Μεσογείου. Και η Ευρώπη χρειάζεται από την πλευρά της μία κοινή και αποτελεσματική φύλαξη των εξωτερικών της συνόρων. Για την επίτευξη όλων αυτών των στόχων, θα πρέπει να συνεργαστούμε στενά. Σε αυτή τη διαδικασία στεκόμαστε στο πλευρό των ελλήνων εταίρων μας.
Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντιμίρ Πούτιν: ποιος είναι ο δυσκολότερος εταίρος για τη Γερμανία και την Ευρώπη;
Λόγω των σημερινών μας προκλήσεων σημασία δεν έχει ποιον θεωρούμε δυσκολότερο εταίρο, αλλά τι είναι αυτό που κατά την άποψή μας θα κάνει τον κόσμο ειρηνικότερο και σταθερότερο. Βρισκόμαστε ενώπιον δραματικών αλλαγών στον κόσμο, τις οποίες καμία χώρα παγκοσμίως, ούτε η Ρωσία ούτε οι Η.Π.Α., μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της. Για τον λόγο αυτό επιδιώκουμε με όλους τους εταίρους μας τον διάλογο, δεν μας τρομάζει όμως ούτε η ξεκάθαρη κριτική, όταν αυτή επιβάλλεται. Στη Ρωσία η κοινωνία των πολιτών και τα κριτικά πνεύματα δέχονται ισχυρή πίεση, γίνονται διακρίσεις εις βάρος τους και φυλακίζονται. Σίγουρα δεν ισχύει κάτι τέτοιο στις Η.Π.Α. Το κοινό μας σημείο αναφοράς είναι και παραμένουν οι αξίες και οι θεσμοί που ασπαζόμαστε μετά το τέλος του πολέμου, του φασισμού και του ολοκαυτώματος. Εμείς στην ΕΕ, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μας διχάσουν. Σε κανέναν δεν πρέπει να το επιτρέψουμε. Η Ευρώπη θα μπορέσει να υπερασπιστεί τον εαυτό της και τις αξίες της, μόνο όταν είναι ενωμένη και εκφράζεται με μία φωνή. Διαφορετικά θα μετατραπούμε σε άθυρμα των συμφερόντων τρίτων.
