Η τελευταία 20ετία είναι γεμάτη με απεργίες που «νέκρωσαν» το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου για ημέρες. Πολλές από αυτές έληξαν με συγκρούσεις σώμα με σώμα μεταξύ ναυτεργατών και λιμενικού, ενώ άλλες χρειάστηκαν ακόμα και την επιστράτευση των απεργών από την κυβέρνηση.
Το Dnews θυμάται τις τρεις πιο χαρακτηριστικές και πιο... επεισοδιακές απεργίες που συγκλόνισαν το λιμάνι.
Η απεργία του 2002
Οι κινητοποιήσεις του 2002, έρχονται ως απόνερα εκείνων που έφερε η μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού από την κυβέρνηση Σημίτη και τον Τάσο Γιαννίτση ταο 2001.
{https://www.youtube.com/watch?v=PBfKbhynRgk}
Δύο ναυτεργατικά σωματεία, αυτά των Μηχανικών και των κατώτερων πληρωμάτων, παίρνουν απόφαση για συμμετοχή στην πανεργατική απεργία της 29 Μαΐου και δεν κάνουν πίσω ούτε όταν το δικαστήριο κηρύσσει την απεργία τους παράνομη και καταχρηστική. Οι ναυτεργάτες διεκδικούν αιτήματα που έχουν να κάνουν με την ασφάλιση και τις συντάξεις τους.
Το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, παίρνει ως δεδομένη την απόφαση του δικαστηρίου και ανακοινώνει πως τα πλοία θα κινηθούν κανονικά. Οι ειδικές δυνάμεις του λιμενικού βρίσκονται σε μάχη σώμα με σώμα με τους απεργούς για να επιτρέψουν στα πλοία να φύγουν, έστω και... χωρίς πληρώματα. Σε ένα από τα πλοία που επιχειρούν απόπλου, ο τότε πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ και αργότερα ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, Γιώργος Τούσσας, πιάνεται από τον καταπέλτη που ανεβαίνει.
Το πλοίο συνεχίζει να απομακρύνεται από την προβλήτα και σταματάει στην αρχή της μπούκας του λιμανιού. Ο συνδικαλιστής παραμένει εκεί κρεμασμένος επί ένα τέταρτο. Το πλοίο πλευρίζει πλωτό του Λιμενικού και βατραχάνθρωποι τον κατεβάζουν βίαια. Τον συλλαμβάνουν και τον οδηγούν στο Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά. Οι Ειδικές Δυνάμεις, συνεχίζουν με επίθεση στην απεργιακή φρουρά του «ΧΑΙ ΣΠΙΝΤ 2». Εκεί συλλαμβάνεται και ο β’ γραμματέας της ΠΕΜΕΝ. Το πλοίο φεύγει χωρίς όλους τους επιβάτες και χωρίς να επιβιβάσει κανένα όχημα. Ακολουθούν το «ΕΞΠΡΕΣ ΑΠΟΛΛΩΝ» και το «ΕΞΠΡΕΣ ΠΗΓΑΣΟΣ».
Οι δυνάμεις του Λιμενικού, παρουσία του εφοπλιστή Αγούδημου, απειλούν απεργούς να αποπλεύσουν με τα πλοία. Από βεβιασμένους χειρισμούς προκαλείται βλάβη στα υδραυλικά συστήματα του καταπέλτη του «ΑΠΟΛΛΩΝ». Το πλοίο αποπλέει με τον καταπέλτη μισάνοιχτο.
Απεργίες τον Ιούνιο 2010 για την άρση του καμποτάζ
Το 2010, στα χρόνια δηλαδή του πρώτου μνημονίου, στην ημερήσια διάταξη – ως μια από τις βασικές μνημονιακές δεσμεύσεις- είναι και η άρση του καμποτάζ. Η άρση του καμποτάζ στα κρουαζιερόπλοια, έδινε τη δυνατότητα σε πλοία με σημαία εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης να έχουν ως λιμάνι αφετηρίας ή κατάληξης της κρουαζιέρας τα ελληνικά λιμάνια, κάτι που μέχρι τότε δεν επιτρεπόταν.
Σύμφωνα με τους ναυτεργάτες μια τέτοια εξέλιξη θα επέτρεπε στους πλοιοκτήτες να πάψουν να απασχολούν Έλληνες ναυτικούς – που θεωρούνται “ακριβοί” με συλλογικές συμβάσεις εργασίας και “ακριβά” ασφαλιστικά δικαιώματα- και να προσλαμβάνουν απ' όπου θέλουν όπου τα μεροκάματα είναι μικρότερα.
Τον Απρίλιο μπλοκάρεταιαπό τους ναυτεργάτες η πρόσβαση των επιβατών του κρουαζιερόπλοιου «Ζενιθ» που βρίσκεται στην Ακτή Ξαβερίου. Τον Ιούνιο οι ναυτεργάτες συμμετέχουν στην 48ωρη πανελλαδική πανεργατική απεργία. Την δεύτερη μέρα της απεργίας, το Λιμενικό με σχέδιο κάνει... λοκ άουτ στο Λιμάνι του Πειραιά. Οι επιβάτες των ακτοπλοϊκών περνούν από face control και έπειτα επιβιβάζονται στα πλοία, ενώ οι απεργοί έχουν κλειδωθεί έξω από το λιμάνι.
Οι απεργοί οργανώνονται και εισβάλλουν στο λιμάνι κόβοντας τις αλυσίδες από τις πόρτες με επαγγελματικούς κόφτες.
{https://www.youtube.com/watch?v=1oYglU9JrPo}
Το τελευταίο επεισόδιο των ναυτεργατικών κινητοποιήσεων λαμβάνει χώρα στο λιμάνι του Πειραιά τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Οι ναυτεργάτες πραγματοποιούν συνεχόμενες 48ωρες απεργίες κλιμακώνοντας τις κινητοποιήσεις τους, με την κυβέρνηση να αποφασίζει την επιστράτευσή τους.
Πολυήμερη απεργία τον Φεβρουάριο του 2013
Τον Φεβρουάριο του 2013, η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά φέρνει πολυνομοσχέδιο που μεταξύ άλλων προβλέπει επιχειρησιακές συμβάσεις στα πλοία, δρομολόγηση πλοίου «ασφαλείας» σε περίπτωση απεργιών.
Στα ναυτεργατικά σωματεία σημαίνει «συναγερμός» και η ΠΝΟ ξεκινά 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες, Οι παραγωγοί προϊόντων – κυρίως στην Κρήτη- πιέζουν τα πληρώματα να σταματήσουν την απεργία και να βάλουν μπροστά τα πλοία ώστε τα προϊόντα τους να φτάσουν στον προορισμό τους και να μην σαπίσουν. Έπειτα από 6 μέρες απεργίας και αρκετές άκαρπες συναντήσεις μεταξύ υπουργείου Ναυτιλίας και εκπροσώπων των ναυτεργατών, η κυβέρνηση παίρνει απόφαση για εκ νέου επιστράτευση των εργαζομένων στα πλοία.
{https://www.youtube.com/watch?v=ot0qnYjpfJg}
Το βράδυ της 6ης Φεβρουαρίου του 2013, η περιφρούρηση των ναυτεργατών που έχουν αποφασίσει να απειθαρχήσουν στην επιστράτευση από την κυβέρνηση παρατάσσεται απέναντι από τις δυνάμεις του λιμενικού μπροστά από τα κρητικά πλοία στο λιμάνι του Πειραιά. Οι ώρες περνούν με τους απεργούς να φωνάζουν συνθήματα, όμως τελικά οι μάχες σώμα με σώμα αποφεύγονται. Οι επιστρατευμένοι ναυτεργάτες το πρωί της επόμενης αναστέλουν τις απεργιακές τους κινητοποιήσεις.
