Μια ταλαντούχα ηθοποιός, μια χαρισματική χορεύτρια με εντυπωσιακή ομορφιά και ιδιαίτερο βλέμμα που μαγνήτιζε κινηματογραφικό φακό και θεατές. Αυτή ήταν η Ελένη Προκοπίου που αφού άφησε το δικό της αποτύπωμα στη μεγάλη οθόνη, στην συνέχεια επέλεξε συνειδητά να αποσυρθεί από την καλλιτεχνική ζωή και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν ένα από τα πέντε παιδιά οικογένειας που είχε έρθει από την Κωνσταντινούπολη στην Ελλάδα. Ο πατέρας της ήταν σχεδιαστής επίπλων και μαζί με τον αδελφό του είχαν ανοίξει στην Αθήνα επιτυχημένο εργοστάσιο επιπλοποιίας που όμως καταστράφηκε δύο φορές από πυρκαγιά. Από μικρή απολάμβανε τον χορό κι έτσι σε ηλικία έξι ετών βρέθηκε να δώσει εξετάσεις για τη σχολή χορού που διηύθυνε η Λουκία Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου για τη Λυρική Σκηνή.
Η νεαρή Ελένη αποδείχθηκε πως είχε έμφυτο ταλέντο κι έτσι σπούδασε μπαλέτο έως τα 14 της χρόνια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
{https://youtu.be/e6U6v46t2jM?si=LVBPz1xvx5vBU6lm}
Θέατρο
Το ντεμπούτο της στο σανίδι έγινε τη θεατρική περίοδο 1955-56, όταν χόρεψε – έφηβη ακόμα – μαζί με τον εξαιρετικό χορευτή Δημήτρη Ιβανώφ, στην επιθεώρηση «Έξω οι Άγγλοι» που ανέβηκε στο θέατρο Ολύμπια Πειραιώς. Με το ταλέντο της ολοφάνερο, σύντομα δέχτηκε πρόταση να περάσει οντισιόν για «πρώτη χορεύτρια» στο θέατρο Ακροπόλ. Εκεί όπου υπεύθυνος για το μπαλέτο ήταν ο σπουδαίος Μανώλη Καστρινός. Εκείνος την έκανε «ζευγάρι» με τον Βαγγέλη Σειληνό με πρώτη κοινή τους εμφάνιση στην παράσταση «Σιγά και με το Μαλακό!» τη θεατρική περίοδο 1956-57.
«Θυμάμαι έντονα την πρώτη φορά που βγήκα στο κοινό και έτρεμα σαν το ψάρι. Δεν μπορούσα να σύρω τα πόδια μου, γιατί το Ακροπόλ ήταν στα φόρτε του τότε. Σιγά σιγά αντιμετώπισα όμως και το τρακ και όλα.», είχε πει η ίδια για το ντεμπούτο της στο θεατρικό σανίδι.
Έχοντας πάρει και την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως εξαιρετικό ταλέντο, θα ακολουθήσουν πολλές παραστάσεις με την Ελένη Προκοπίου να σχηματίζει δίδυμο με τον Βαγγέλη Σειληνό, με σπουδαιότερη την συμμετοχή τους στη μουσική επιθεώρηση «Όμορφη Πόλη», που ανέβηκε το καλοκαίρι του 1962 στο θέατρο «Παρκ» της οδού Αλεξάνδρας σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, με τραγούδια σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.
Οι επαγγελματικοί τους δρόμοι θα χωρίσουν το 1965, όμως η Ελένη Προκοπίου θα παραμείνει ενεργή στο θέατρο και την επιθεώρηση μέχρι τη χρονιά που αποφασίζει να δώσει προτεραιότητα στην οικογένειά της.
Τελευταία θεατρική παράσταση που συμμετείχε ήταν «Το Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας» που ανέβηκε στο θέατρο Μετροπόλιταν το καλοκαίρι του 1971, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
{https://youtu.be/h8mYK5MpoOo?si=mPANicQwvf3RQjOW}
Κινηματογράφος
Η κινηματογραφική πορεία της Ελένης Προκοπίου ξεκινά με εμφανίσεις ως χορεύτρια στις ταινίες «Το Ραντεβού της Κυριακής» (1960), «Η Αθήνα τη Νύχτα» (1962) και «Προδομένη Αγάπη» (1962).
Το 1963 έρχεται η καταξίωση της και ως ηθοποιός με ένα ρόλο στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, μια ταινία που σημείωσε διεθνή επιτυχία. Ακολουθούν τρεις κωμωδίες, οι δύο σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου: το «Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης» (1964) με εκείνη στον κομβικό ρόλο της ανατολίτισσας πριγκίπισσας Γκιουλινάρ, και το «Το Πρόσωπο της Ημέρας» (1965) δίπλα στον Κώστα Βουτσά και η τρίτη σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Σειληνού με τίτλο «Και οι… 14 Ήταν Υπέροχοι» (1965).
Το 1966 εγκαινιάζει τη συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ με το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Ραντεβού στον Αέρα» που έφερε την καταξίωση, αναδεικνύοντας το υποκριτικό της ταλέντο και τα χορευτικά της προσόντα. Συνεχίζει με την ίδια ορμή και την ίδια χρονιά παίζει σε τρεις ακόμα ταινίες της Φίνος Φιλμ: «Παράνομοι Πόθοι» του Παύλου Τάσιου, «Οι Κυρίες της Αυλής» του Ντίνου Δημόπουλου και «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα» του Γιώργου Κωνσταντίνου.
Τα χρόνια που ακολουθούν παίζει σε ταινίες χαμηλότερου προϋπολογισμού, δίπλα όμως σε σπουδαίους ηθοποιούς όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, και ο Νίκος Ρίζος έχοντας συχνά ως παρτενέρ τον Γιώργο Πάντζα. Πρόκειται για ταινίες όπως «Ο Γαμπρός μου ο Προικοθήρας» (1967), «Μίνι Φούστα και Καράτε» (1967), «Ο Μπούφος» (1968), «Ο Σταύρος Είναι Πονηρός» (1970), και «Ο Παραγιός μου ο Ραλίστας» (1971).
Τελευταία κινηματογραφική ταινία που συμμετείχε ήταν με τη Φίνος Φιλμ το 1972 στο «Το Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας», παραδίδοντας – κατά πολλούς – την καλύτερη ερμηνεία της. Η 24η ταινία της καριέρας της ήταν και το κύκνειο άσμα της καθώς είχε αποφασίσει να σταματήσει κάθε επαγγελματική δραστηριότητα και να αφοσιωθεί στην οικογένεια της. Στην εν λόγω ταινία στην οποία υποδύθηκε μία αφελή ηθοποιό και χορεύτρια, είχε μερικά περιττά κιλά, καθώς ήταν ήδη παντρεμένη και δύο μηνών έγκυος.
{https://youtu.be/N1-_nq8nQRs?si=pok8ezoV0yfH9P2u}
«Καμιά φορά βλέπω τις ταινίες μου και συγκινούμαι για τα νιάτα που πέρασαν από πάνω μου»
Η Ελένη Προκοπίου έκανε δύο γάμους: ο πρώτος χωρίς μεγάλη διάρκεια με τον ηθοποιό Νίκο Καζή και ο δεύτερος στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο με τον οποίο έμειναν μαζί για σχεδόν 50 χρόνια έως το θάνατό του. Μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Ειρήνη.
Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2006 ο Δήμος Αθηναίων την τίμησε με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών για την συνολική προσφορά της (μαζί με άλλους 90 σημαντικούς ανθρώπους της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου).
{https://youtu.be/eQSgWd8jz-Q?si=hf5pWstNwf57dhgf}
Το «αντίο» της Φίνος Φιλμ
Η Ελένη Προκοπίου «έφυγε» από τη ζωή στις 27 Σεπτεμβρίου 2026, σε ηλικία 87 ετών.
«Με μεγάλη θλίψη αποχαιρετούμε σήμερα την αγαπημένη μας "Κυρία της Αυλής", Ελένη Προκοπίου, μια από τις πιο λαμπερές και ξεχωριστές παρουσίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Χαρισματική χορεύτρια και ταλαντούχα ηθοποιός, με εντυπωσιακή ομορφιά, εκρηκτικό ταμπεραμέντο και ένα βλέμμα που μαγνήτιζε τον κινηματογραφικό φακό, άφησε το δικό της αποτύπωμα στη μεγάλη οθόνη, πριν επιλέξει συνειδητά να αποσυρθεί από την καλλιτεχνική ζωή και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της.
Στη Φίνος Φιλμ πρωτοεμφανίστηκε το 1966 με το «Ραντεβού στον Αέρα» και μέσα στην ίδια χρονιά ακολούθησαν οι «Παράνομοι Πόθοι», «Οι Κυρίες της Αυλής» και «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα». Έξι χρόνια αργότερα επέστρεψε για «Το Κοροϊδάκι της Πριγκηπέσσας», που έμελλε να είναι και η τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση της καριέρας της.
Σήμερα την αποχαιρετούμε μέσα από στιγμές τριών ταινιών της και κρατάμε ζωντανά το χαμόγελο, την κίνηση, τη λάμψη της και, φυσικά, την αθάνατη ατάκα της "Μένουμε πάντα παιδιά".
Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της.
Αντίο, Ελένη μας»
Με πληροφορίες από Finos Film
