Το πιο απολαυστικό debate της χρονιάς «ΠΡΙΝ & ΜΕΤΑ – τα παιδιά» επιστρέφει, μετά τη μεγάλη περσινή επιτυχία. Ο Δημήτρης Μακαλιάς, η Έλενα Χαραλαμπούδη, η Ευγενία Σαμαρά και ο Κώστας Μαλιάτσης έρχονται στο Κατράκειο θέατρο της Νίκαιας στις 8 Ιουνίου και μοιράζονται εμπειρίες από τη ζωή πριν και μετά τα παιδιά, μπλέκοντας το stand-up, τη συζήτηση με το κοινό και τον αυτοσχεδιασμό. Δύο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται στη σκηνή, με πρωταγωνιστές το χιούμορ, τις αλήθειες και τις ιστορίες από την πραγματική ζωή.
Το Dnews συνάντησε τον Δημήτρη Μακαλιά στο θέατρο Χώρα στην Κυψέλη και του έκανε μια μικρή ανάκριση για τη ζωή του πριν και μετά τα παιδιά του.
Όποιος δεν έχει παιδιά να χαίρεται και όποιος έχει παιδιά να τα χαίρεται
Εγώ θα λέω ότι πρέπει να γίνονται και τα δύο. Όταν έχεις παιδιά δεν χρειάζεται μόνο να τα χαίρεσαι αλλά και να χαίρεσαι. Γιατί αυτό λίγο περιορίζει τη χαρά σου μόνο στα παιδιά σου, ενώ είναι ωραίο να χαιρόμαστε όλοι και μαζί και κατά μόνας. Η ζωή μετά, δεν πρέπει να είναι αποκλειστικά τα παιδιά, πρέπει να είναι η ζωή πριν και μετά τα παιδιά συνολικά. Οπότε είμαι πιο πολύ λάτρης τού να βάλουμε τα παιδιά μέσα στη ζωή μας συνολικά και να μην εγκλωβιστούμε σε αυτή τη μάχη να τα κάνουμε ευτυχισμένα χωρίς να κοιτάζουμε τον εαυτό μας καθόλου.
8 Ιουνίου στο Κατράκειο θέατρο Νίκαιας
Εκεί ξεκινάμε, φέτος ελάχιστες παραστάσεις. Η γνωστή παρέα με την Έλενα Χαραλαμπούδη, την Ευγενία Σαμαρά και τον Κώστα Μαλιάτση. Είμαστε μία τετράδα που το δοκιμάσαμε πέρυσι για πρώτη φορά έτσι λίγο χαλαρά. Δεν ξέραμε πού θα μας πάει όλο αυτό γιατί είναι μια παράσταση που είναι πολύ διαδραστική.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Μιλάμε πάρα πολύ με τον κόσμο. Παίρνουμε εμπειρίες από τον κόσμο, αυτοσχεδιάζουμε εκείνη την ώρα και μιλάμε επί της ουσίας για τη ζωή μας, για τις εμπειρίες, για το πώς άλλαξε η ζωή μας ή δεν θέλουμε να αλλάξει η ζωή μας. Επίσης, για τους ανθρώπους που είναι singles, όπως είναι ο Κώστας και η Ευγενία και επειδή το αγάπησε πάρα πολύ το κοινό, είπαμε να το ξαναδοκιμάσουμε μερικές φορές φέτος. Ξεκινάμε από το Κατράκειο και θα πάμε και στη Θεσσαλονίκη μετά, στις 13 Ιουλίου.
{https://youtu.be/wmNRcUh8wes?si=uGQLvB3B3Axcx1J-}
Όλα άρχισαν με ένα τηλεφώνημα από την Έλενα Χαραλαμπούδη
Με πήρε μια μέρα η Έλενα, δεν τη γνώριζα και πολύ, τη γνώριζα από το 5' Minute Mum, και μου λέει «θέλω να κάνουμε κάτι μαζί, θέλω να δοκιμάσουμε κάτι. Τι μπορούμε να σκεφτούμε, τι παράσταση μπορούμε να φτιάξουμε;». Συζητήσαμε ποιο είναι το θέμα που μας αγγίζει, τα κοινά μας στοιχεία και είδαμε ότι είναι τα παιδιά και ότι έχουμε πάρα πολλές ιστορίες να μοιραστούμε με τον κόσμο για τα παιδιά και προσπαθήσαμε να φτιάξουμε λοιπόν μία ιδέα που να έχει ενδιαφέρον για το θεατρικό κοινό. Έτσι σκεφτήκαμε να βρούμε δύο singles να γεμίσουμε την παρέα μας και να κάνουμε ένα debate πώς αλλάζει η ζωή, τι συνέβαινε πριν και πώς οι συνήθειες που είχαμε πριν κάνουμε τα παιδιά έχουν αλλάξει στην πορεία μαζί με τη ζωή μας, μαζί με τα θέλω μας, μαζί με τις ανάγκες μας, με οτιδήποτε φέρνει η γονεϊκότητα.
Δεν έχω ιδέα τι θα πούμε στην παράσταση, δεν έχει σενάριο είναι μια παράσταση η οποία αυτοσχεδιάζεται, έχουμε κάποιες θεματικές όμως, δηλαδή θα μιλήσουμε για πάρα πολλά πράγματα, σου λέω ένα παράδειγμα το σεξ, πώς ήταν το σεξ πριν τα παιδιά και πώς είναι μετά τα παιδιά ή πώς δεν είναι μετά τα παιδιά, οπότε συζητάμε αυτή την αλλαγή τι προκύπτει στα ζευγάρια όταν έχουν παιδιά, όταν δεν έχουν πολύ χρόνο ελεύθερο, όταν έχουν τα παιδιά μέσα στο σπίτι. Είναι ένα κομμάτι το οποίο συζητάμε πάρα πολύ και σίγουρα το κοινό συμμετέχει πολύ ενεργά, γιατί εκεί παίρνουμε πάρα πολλές ιστορίες.
Δημήτρη Μακαλιά, ήσουν το παιδί που θα ήθελες να έχεις;
Κοίταξε, δεν έχω παράπονα από τη ζωή μου, μου άρεσα ως παιδί, μου άρεσε ο τρόπος που μεγάλωσα και νομίζω ότι πάνω κάτω, επειδή λέμε ότι κάνουμε παιδιά και θέλουμε να είναι και λίγο μικρογραφίες του εαυτού μας, υποσυνείδητα νομίζω ότι μεγαλώνω τα παιδιά μου όπως θα ήθελα εγώ ιδεατά να είναι: σωστοί άνθρωποι, να είναι καλά παιδιά, να έχουν αξίες και ήθος όπως νιώθω ότι έχω και εγώ. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα έβλεπα πράγματα σε μένα και δεν θα τα αλλάζα ακόμα και σήμερα. Οπότε ναι, κάπως με βλέπω στα παιδιά μου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όπως βλέπω και τη γυναίκα μου πάρα πολύ στα παιδιά μου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οπότε πάνω κάτω κουβαλάμε τα στοιχεία μας και ελπίζουμε τα καλύτερά μας να τα δώσουμε δώρο και στα δύο παιδιά μας.
Η ζωή με τα παιδιά είναι ένα challenge
Θα έλεγα ότι η ζωή πια είναι ένα challenge. Οπότε θέλει δύναμη, θέλει κουράγιο, θέλει πολλή μάχη για να επιβιώσεις πια σε αυτόν τον κόσμο. Με τα παιδιά, με το πρώτο παιδί ήταν επί δύο αυτό το challenge. Όταν ήρθε και το δεύτερο παιδί, δεν έγινε επί τρία, έγινε επί 800!
Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Από όλες τις απόψεις. Και δεν σε πάω μόνο στο οικονομικό, το οποίο είναι δυσβάσταχο πια για μια οικογένεια, αλλά είναι και πάρα πολύ αλλοι τομείς: το ψυχολογικό, είναι και η σχέση του ζευγαριού, ο χρόνος πώς αλλάζει, η καθημερινότητά σου, οι δραστηριότητές σου. Είναι ένα συνεχές challenge. Αλλά νομίζω ότι αυτή η γενιά έχει μάθει πια στις προκλήσεις. Έχει μάθει να παλεύει και να βγαίνει νικήτρια. Νομίζω ότι το παιδί δεν έρχεται για να σου φέρει πρόβλημα, αλλά να αλλάξει λίγο, να μετατοπίσει το challenge και να το πάει σε κάτι άλλο. Αν μην τι άλλο, παίρνεις και χαρά.
Η αυτοκτονία των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη
* Η συνέντευξή μας με τον Δημήτρη Μακαλιά, έγινε λίγες ώρες πριν υποκύψει και το δεύτερο νεαρό κορίτσι στα βαρύτατα τραύματά του.
Είναι συγκλονιστικό. Με ταράζει πάρα πολύ. Ειδικά όταν γίνεις και γονιός όλο αυτό ξέρεις ότι σου χτυπάει καμπανάκι γιατί επί της ουσίας δεν μπορείς να έχεις 100% έλεγχο, δεν καταλαβαίνεις και την ψυχή ενός παιδιού, τι συμβαίνει μέσα του, δεν ξέρεις τι κρύβεται στη ψυχή του. Το challenge είναι και για τα παιδιά λοιπόν δεν είναι μόνο για εμάς. Για όλους είναι. Η ταχύτητα της πληροφορίας, η ταχύτητα του φόβου των προκλήσεων και των προσκλήσεων που έρχονται στα παιδιά μας από τριγύρω, είναι τόσο καταιγιστικός ο ρυθμός αυτός που δεν μπορείς να τον ελέγξεις και προκαλεί φόβο, άγχος και σε εμάς.
Πρέπει να παλέψουμε να θωρακίσουμε τα παιδιά μας απ' όλες τις απόψεις. Πρέπει να είμαστε από πάνω. Είναι ένα πολύ λεπτό όριο και αυτό το συζητάω πάρα πολύ με άλλους γονείς, λέμε «είμαστε πάνω από τα παιδιά». Αλλά, πόσο τελικά είμαστε πάνω από τα παιδιά; Είμαστε τόσο πολύ που θα τα καταπιέσουμε και θα τα κάνουμε να ξεσπάσουν σε κάτι ή να είμαστε πολύ χαλαροί και να τα αφήνουμε πιο ελεύθερα αλλά που μπορεί να χάσουμε και τον έλεγχο; Υπάρχει ένα όριο που δεν μπορείς να το ξεχωρίσεις. Κάποιες φορές το περνάς, κάποιες φορές μένεις πιο πίσω. Είναι ακραίο challenge και για τους γονείς να καταλάβουν τα δικά τους όρια.
Τα χρόνια τα δικά μας
Δεν αναπολώ τη ζωή πριν τα παιδιά, αναπολώ τα χρόνια τα δικά μας. Θα έλεγα ότι τώρα αν ήμασταν τεκαετία του '80 με τα παιδιά μας, θα ήταν αλλιώς.
Κάνω αναπόληση μαζί με τα παιδιά. Βλέπω πόσο φοβάμαι να αφήσω τα παιδιά μου να πάνε μόνα τους κάπου να περπατήσουν ή να πάνε μέχρι τα γηπεδάκια της γειτονιάς να παίξουν. Και λέω «πρέπει να τα πάμε εμείς». Δεν μπορώ να αφήσω τώρα 9 χρονών παιδί ή 8 να περπατήσει μόνο του. Φοβάμαι τα αυτοκίνητα, φοβάμαι μην τον κλέψει κανείς, οι φοβίες έχουν μεγαλώσει. Οπότε αυτό που αναπολώ και το συζητάμε και πάρα πολύ και στην παράσταση είναι η ανεμελιά που είχαμε τότε. Που λέμε καμιά φορά για πλάκα «πω πω από τύχη ζούμε», η δική μας γενιά. Τότε ήμασταν «πεταμένοι». Μπαίναμε στο αυτοκίνητο και μας άφηναν στο πίσω κάθισμα να κοιμόμαστε, ούτε ζώνες, είχαμε ούτε τίποτα. Δεν αναπολώ τη μη ασφάλεια. Αλλά με ταράζει η τόση προστατευτικότητα, το τόσο κλειστό πεδίο που έχουμε φτιάξει πάνω από τα παιδιά μας. Τόσους κανόνες, τόσα όρια... Νομίζω ότι έχουμε ξεφύγει πάρα πολύ. Έχουμε βάλει πολλές κόκκινες γραμμές στη ζωή μας. Και μας έχουν περιορίσει. Μας έχουν μάθει να περιοριζόμαστε τόσο πολύ που έχουμε χάσει την ουσιαστική ελευθερία μας.
Η ζωή με τα παιδιά σημαίνει συναισθήματα που γιγαντώνονται
Δεν έχουν αλλάξει δομικά στοιχεία του χαρακτήρα μου. Δεν μπορώ να σου πω ότι έχω πάθει κάποια τόσο μεγάλη μετατόπιση. Υπάρχουν συναισθήματα τα οποία γιγαντώνονται, όπως είναι η αγάπη, ας πούμε.
Πώς ξαφνικά μπορείς να αγαπάς έναν άνθρωπο άνευ όρων και άνευ ορίων. Το οποίο δεν είναι αυτονόητο, αλλά ξαφνικά γίνεται με το παιδί σου και λες «Χριστέ μου, πόση αγάπη μπορώ να έχω; Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχω; Πώς μπορεί να μετατοπιστεί η σκέψη μου και όλη την ώρα να σκέφτομαι, γιατί συμβαίνει αυτό». Σκέφτεσαι όλη την ώρα το παιδί. Υπάρχουν στιγμές που μπορεί να φύγουμε με την Αντιγόνη ένα διήμερο μόνοι μας, χωρίς τα παιδιά. Και κάποια στιγμή μπορεί να λέμε «Ωχ, για λίγο ξέχασα ότι έχουμε παιδιά» και μας φαίνεται περίεργο που για λίγο το επίκεντρό μας δεν είναι η ζωή μας με τα παιδιά και είμαστε μόνοι μας.
Οπότε θα σου έλεγα ότι δεν έχει αλλάξει κάτι δομικό. Δεν έχει προστεθεί κάτι, δεν έχει αλλάξει κάτι. Ίσως ελάχιστα οι φοβίες, που δεν είχα τόσο πολύ. Τώρα φοβάμαι λίγο παραπάνω. Θέλω να ζήσω παραπάνω. Τώρα που το σκέφτομαι αυτό ίσως είναι. Παλεύω λίγο παραπάνω, προσέχω την διατροφή μου, γυμνάζομαι, λέω: «ας προσπαθήσω να ζήσω όσο πιο πολύ μπορώ. Να χαρώ και τα παιδιά μου». Πριν ήμουν λίγο πιο γιόλο, πάμε να το ζήσουμε ό,τι γίνει. Τώρα έχω λίγο ανάγκη παραπάνω να ζήσω.
Η ζωή με τα παιδιά μού έχει μάθει...
Δεν ξέρω τι σε μαθαίνει, αλλά σίγουρα ομορφαίνει τα πράγματα. Τα κάνει όλα πολύ πιο χρωματιστά, εγώ λέω. Όταν γεννήθηκε το πρώτο μας παιδί ο Χάρης, γιατί ο Χάρης μού έφερε την αλλαγή και μπήκα στο κομμάτι της γονεϊκότητας, συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει πολλά χρώματα από την καθημερινότητά μου. Πάρα πολλά... Και μυρωδιές επίσης. Και όταν γεννήθηκε ο Χάρης και τον βάλαμε πρώτη φορά στο αυτοκίνητο και ξαναέκανα βόλτες μαζί του όταν ήταν βρέφος, του μιλούσα συνέχεια, του έλεγα τι βλέπω, να το βλέπει κι αυτός, να το παρατηρεί. Οπότε ξαναπαρατήρησα τον κόσμο από το μηδέν το οποίο ακούγεται πάρα πολύ χαζό αλλά είναι τόσο απελευθερωτικό, τόσο ωραίο. Ξαφνικά στα 36 που ήμουν όταν γεννήθηκε ο Χάρης, να ξαναδώ τον ήλιο, να ξαναμυρίσω το χαμομήλι, να ξαναπιάσω το χώμα.
Και ξέρεις τι, το ξανακάναμε με τη γυναίκα μου με άλλες ταχύτητες πια. Γιατί πριν, ναι, τον έβλεπες τον ήλιο, μια χαρά. Τώρα εστίαζα στο κάθε τι. Εστίαζα στο να πιάσω το χώμα και να το γευτώ και τώρα το κάνουμε ξανά και ξανά. Έχει αλλάξει το αισθητηριακό κομμάτι, πάρα πολύ.
Φαντάζομαι ότι θα φύγει και όταν φύγουν τα παιδιά από κοντά μας, μάλλον, κάποια στιγμή, και θα αρχίσουμε πάλι να τρέχουμε σε άλλους ρυθμούς. Αλλά αυτό είναι κάτι που το χαίρομαι στο μέγιστο.
Είναι πάρα πολλά πια τα δεδομένα. Και είναι πάρα πολλά τα πράγματα τα οποία πλέον δεν αντιλαμβανόμαστε ότι κάνουμε, χάνουμε τον ρυθμό. Είναι σαν να τρέχουμε πάντα ένα τσικ πιο γρήγορα από τη ζωή. Σαν να βιαζόμαστε να την προλάβουμε. Αυτόν τον αγώνα το βάλαμε λίγο πίσω με τα παιδιά. Και λέμε «τώρα δεν θα τρέχουμε εμείς χωρίς να καταλαβαίνουμε τι γίνεται. Θα τρέχουμε μαζί με τα παιδιά και θα παρατηρούμε. Σε έναν άλλο ρυθμό».
Άλλαξε το βιολογικό ρολόι. Είναι σημαντικό γιατί θέλεις κάτι να σε ταρακουνήσει. . Αυτό το παθαίνουμε με δύο πράγματα νομίζω. Είτε με απώλεια ανθρώπου, είτε με γέννα ενός ανθρώπου. Όταν λίγο αγκαλιάζεις τη ζωή και το θάνατο, όταν το βλέπεις τόσο ρεαλιστικά. Οπότε επειδή μου έχουν συμβεί και τα δύο στη ζωή μου, είναι πολλές φορές που έχω κάνει επανεκκίνηση.
Πατέρας και καριέρα
Να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, όσο και να μιλάμε για ισότητα, η ζωή της γυναίκας αλλάζει πολύ περισσότερο, σε όλα τα επίπεδα και στο επαγγελματικό κομμάτι. Η γυναίκα σταματάει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, σίγουρα χρειάζεται χρόνο μετά. Δεν είμαι ειδικός εγώ για να μιλήσω γι' αυτό, αλλά το ορμονολογικό κομμάτι, όλα αυτά επηρεάζουν πάρα πολύ. Ο άντρας δεν αλλάζει κάτι στον οργανισμό του. Δεν υπάρχει κάποια συνέπεια σε αυτό. Μόνο στο συναισθηματικό κομμάτι, στο ψυχολογικό, σε άλλα θέματα τέτοιου τύπου μπορώ να σου πω ότι δεν επηρεάζει την καριέρα. Σίγουρα η κούραση που είχες πριν, εδώ γιγαντώνεται.
Με το που γεννήθηκε το πρώτο παιδί, ξέχασα τι σημαίνει ύπνος. Και ακόμη και τώρα που έχουν περάσει 8,5 χρόνια δεν νομίζω ότι έχω κοιμηθεί 8 ώρες σερί, αλλά το έχω «αγκαλιάσει» αυτό στη ζωή μου ότι ο ύπνος χάθηκε. Εκεί με επηρεάζει. Με επηρεάζει το πόσο πολύ κουράζομαι και στα «όχι» που πρέπει να πω γιατί δεν αντέχω πια, γιατί και εγώ μεγάλωσα μαζί με τα παιδιά. Οπότε δεν μου έκανε κάποιο σταμάτημα και να σου πω ότι γεννήθηκε το παιδί, έπρεπε να πάρω χρόνο να είμαι μακριά από τη δουλειά μου γιατί έπρεπε να είμαι με το παιδί. Τα μοίραζα, μπορούσα να τα μοιράσω. Μπορούσα και να δουλεύω και να είμαι και στο σπίτι γιατί υπήρχε και μια μαμά η οποία ένιωθε ότι χρειαζόταν το χρόνο περισσότερο στην αρχή με το παιδί, οπότε αφιέρωνε τη μισή μέρα η Αντιγόνη, την άλλη μισή μέρα εγώ, γιατί και εκείνη έπρεπε να ξεκουραστεί από όλο αυτό και να αντιμετωπίσει τα άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες μετά την εγκυμοσύνη. Οπότε θα έλεγα ότι εκεί η ισότητα λίγο χάνεται.
Όντως εμείς έχουμε ένα πλεονέκτημα, ένα προβάδισμα και στο λέω εγώ που ήμουν και είμαι ένας πολύ ενεργός μπαμπάς. Δεν είμαι από τους μπαμπάδες που γεννήθηκε το παιδί και εγώ έφυγα, πήγαινα στη δουλειά και δεν μπορούσα να ασχοληθώ και έλεγα κουράζομαι όλη μέρα, δεν μπορώ να ξενυχτήσω. Είμαι εκεί 24/7 πάνω από τα παιδιά.
Δεν υπάρχει εγχειρίδιο για γονείς
Γεύεσαι το κάθε τι καινούριο, προσωπικά ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Ό,τι και αν σου έχουν πει, κάπως κάτι μένει. Δηλαδή το τι μας είπαν οι γονείς μας, το κουβαλάμε στο DNA, στη σκέψη μας. Δεν είναι τυχαίο ότι όσο μεγαλώνουμε, γινόμαστε πιο πολύ οι γονείς μας. Ακούμε να λέμε ξαφνικά ατάκες που λέγανε οι γονείς μας, αλλά πρέπει να το γευτείς εσύ ο ίδιος. Δηλαδή η γνώση μπαίνει σαν μία θεωρία, αλλά στην πράξη απέχει πάρα πολύ, οπότε καλύτερα ο καθένας να γίνει ο γονιός που μπορεί να γίνει με τον δικό του τρόπο, όπως τα φέρνει η ζωή. Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να σου δώσει μία γνώση και εσύ ξαφνικά να γίνεις ο καλύτερος γονιός, ο πιο σωστός. Δεν υπάρχει εγχειρίδιο.
Αν η ζωή με τα παιδιά ήταν ταινία, τι είδους ταινία θα ήταν και τι τίτλο θα είχε
Για κάποιον λόγο, σκέφτομαι μόνο το Θάναση Βέγγο σε αυτή την ερώτηση που μόλις έκανες. Ο οποίος τρέχει γύρω-γύρω και έχει μία μουσική από κάτω με ρυθμό που δεν σταματάει, δεν πάει κάτι πιο αργά.
Επίσης, υπάρχει μία συγκλονιστική ταινία ιταλική, λέγεται Figli. Όπου όταν οι γονείς δεν αντέχουν άλλο με τα παιδιά, μπαίνει όπερα, μπαίνει ένα κλασικό κομμάτι όπερας και οι γονείς αρχίσουν και τρέχουν προς το παράθυρο και φουντάρουν από κάτω. Αυτό στην ταινία γίνεται ξέρω 'γω δέκα φορές. Αυτό για μένα ήταν το απόλυτο. Όταν γεννήθηκαν τα παιδιά και έλεγα «Χριστέ μου, η κούραση δεν σταματάει ποτέ; Δεν θα ηρεμήσουμε λίγο; Όχι!». Οπότε νομίζω ότι θα έχει να κάνει πάρα πολύ με όπερα και με ελεύθερη πτώση. Νομίζω αυτή θα ήταν η ταινία μου. Η πτώση και από κάτω θα έχει πάντα ένα χαλί όπερας σε γρήγορο ρυθμό.
Η επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω»
Λοιπόν, φέτος το καλοκαίρι θα κάνω μια τεράστια περιοδία με την επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω». Είναι μια επιθεώρηση που έγραψε ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος με τον Δημήτρη Χαλιώτη. Είναι η πρώτη φορά που γράφει και ο Γεράσιμος επιθεώρηση με τη σύμπραξη του Θέμου Καραμουρατίδη στη μουσική.
Νομίζω ότι είναι ένα από τα πιο ωραία εγχειρήματα που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου. Ήθελα πάρα πολύ, πάντα να κάνω επιθεώρηση γιατί τη λατρεύω. Μου αρέσει η πολιτική σάτιρα γιατί νιώθω στο θέατρο ό,τι και αν κάνω και παιδική παράσταση να κάνω, παράσταση για παιδιά, θεωρώ ότι υπάρχει ένα πολιτικό υπόβαθρο. Είναι μια πολιτική πράξη το θέατρο. Εδώ στο «Εγώ θα σας τα πω» κάνουμε πολιτική σάτιρα, το οποίο λατρεύω.
Δεν είναι τυχαίο ότι κάνουμε κάθε μέρα πρόβες και κάθε μέρα κάτι αλλάζει. Έχω μια σκηνή που έχω να κάνω, ας πούμε, με τον υπουργό Υγείας της Ελλάδας και κάθε μέρα μου δίνουν διαφορετική τροφή στα σχόλιά του, στις πράξεις του, οτιδήποτε και αλλάζω το κείμενο. Εμένα αυτό με τρελαίνει στο θέατρο, να είναι κάτι τόσο ενεργό, κάτι τόσο ζωντανό. Οπότε θα περιοδεύσουμε με αυτή την επιθεώρηση. Ξεκινάμε από τις 3 Ιουνίου στο Βεάκειο, θα πάμε στο Λυκαβητό, Παπάγου και σε όλη την Ελλάδα. Και γρήγορα να σας πω ότι είμαστε μαζί με τον Δημήτρη Πιατά, την Ελένη Κοκκίδου, τη Σύρμω Κεκέ, τη Γιούλη Τσαγκαράκη, την Μαρία Διακοπαναγιώτου, τον Θανάση Ισιδώρου και τον Αλέξη Βιδαλάκη, και στη σκηνοθεσία είναι ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ένας συγκλονιστικός σκηνοθέτης από το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το οποίο από μόνο του είναι ένα brand name και είμαι σίγουρος ότι θα έρθουν να το αγκαλιάσουν, γιατί θα αφήσει ένα πολύ ωραίο αποτύπωμα φέτος το καλοκαίρι.
Πληροφορίες
ΠΡΙΝ & ΜΕΤΑ – τα παιδιά
Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας την Δευτέρα 8 Ιουνίου 2026 στις 21.00.
Προπώληση Εισιτηρίων εδώ
