Επιλέγουμε πέντε από τα (αρκετά) αγαπημένα μας κλασικά βιβλία της παγκόσμιας και ελληνικής λογοτεχνίας, τα οποία μπορείτε να διαβάσετε σήμερα που είναι Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου.
Πρόκειται για (ολιγοσέλιδα) βιβλία που δεν θα σε κερδίσουν μόνο με την σύντομη ιστορία τους, αλλά θα σε κάνουν να κοιτάξεις με διαφορετικό τρόπο την κοινωνία και τον εαυτό σου.
Από το 1995, η 23η Απρίλιου έχει καθιερωθεί από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου. Η ημέρα επελέγη καθώς στις 23 Απριλίου 1616 «έφυγαν» από τη ζωή δύο μεγάλοι δημιουργοί της παγκόσμιας λογοτεχνίας ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ και ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες.
5 βιβλία που μπορείς να διαβάσεις σε μία ημέρα
Το Ημερολόγιο ενός Τρελού, Νικολάι Γκόγκολ
Η κλασική λογοτεχνία βρίσκει μία από τις πιο διεισδυτικές και ανθεκτικές φωνές της στο έργο «Το Ημερολόγιο ενός Τρελού» του Νικολάι Γκόγκολ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Όταν η πραγµατικότητα αρχίζει να λιώνει και η φαντασία παίρνει το πάνω χέρι, γεννιέται η πιο επικίνδυνη µορφή αλήθειας: αυτή που βλέπει κανείς µέσα από µάτια διαταραγµένα.
Στο Ηµερολόγιο ενός Τρελού, ο Νικολάι Γκόγκολ µας βυθίζει σε έναν κόσµο όπου το γελοίο συναντά το τραγικό και η παραφροσύνη παίρνει µορφή ανθρώπινη. Μέσα από τις σελίδες ενός µοναχικού γραφειοκράτη που χάνει σταδιακά την επαφή µε την πραγµατικότητα, ο Γκόγκολ υπογράφει ένα από τα πιο τολµηρά και πικρά ψυχογραφήµατα της ρωσικής λογοτεχνίας.
«Ο Γκόγκολ δεν περιγράφει την τρέλα. Τη βιώνει και τη μεταμορφώνει σε τέχνη».
Η Πτώση, Αλμπέρ Καμύ
Μετά τον Ξένο και την Πανούκλα, ο Καμύ με την Πτώση ολοκληρώνει την αριστουργηματική του τριλογία που τον έκανε διάσημο σε όλο τον κόσμο χαρίζοντάς του και ένα από τα πιο δίκαια βραβεία Νόμπελ στην ιστορία του θεσμού.
Ο Ζαν-Μπατίστ Κλαμάνς είναι ένας «ήρωας της εποχής μας»: η εξυπνάδα του να στέκεται πάντα στη «σωστή» πλευρά της ζωής τον κάνει έναν άντρα ικανοποιημένο από τον εαυτό του, έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί την υποκρισία για να αρέσει στους άλλους. Μέχρι που μια νύχτα ακούει μια άγνωστή του γυναίκα να πέφτει στα νερά ενός ποταμού.
Αυτός ο τόσο καλός, ο τόσο ελεήμων, ο τόσο συμφιλιωμένος με την «σωστή», ανθρώπινη συμπεριφορά, δεν θα τη βοηθήσει και τότε όλα γύρω του θα καταρρεύσουν.
Το χαμένο νησί - Φανταστική νουβέλα, Μ. Καραγάτσης
Η ιστορία είναι παλιά και παράξενη τόσο, που δεν ξέρει κανείς που τελειώνει η αλήθεια για ν' αρχίσει η φαντασία μιας ζωής σπίρτου και τοξινώσεων. Η αλήθεια όμως τι μας νοιάζει εμάς, τους δραπέτες, τους λιποτάχτες της στεγνής λογικής των τριών διαστάσεων; Την τέταρτη κυνηγούμε, την άϋλη κι’ άπιαστη, τη φευγάτη από το κοσμικό περίγραμμα των ματιών μας. Τη φυγή ζητάμε στο άπειρο, στον ίλιγγο της φαντασίας. Αυτή που θα μας γλυτώσει από τον ανθρώπινο πίθηκο των αταβικών φόβων, από το συχαμερό μέρμηγκα της καθημερινής φαγοπεπτοαφοδευτικής πραγματικότητας. Ας γίνουμε τζιτζίκια κι’ ας τραφούμε με δροσιές αυγινές. Ας γίνουμε χίμαιρες κι’ ας ξεδιψάσουμε από νάματα παραμυθιών και θρύλων. Δεν έχω να προσθέσω άλλο σχόλιο.
Σας παρουσιάζω παρακάτω το παράξενο κείμενο που μου χάρισε ο ιερέας της Ταϊλί, όπως είναι και βρίσκεται στο παλιό κιτρινισμένο τετράδιο. Και προσπαθήστε να προσαρμόσετε τη δούλη ψυχή του σκλαβωμένου σας κορμιού πάνω στην ελεύθερη φυγή των φτερωτών λόγων. (Απόσπασμα από τον πρόλογο της έκδοσης)
Η Φάρμα των Ζώων, Τζωρτζ Όργουελ
«Η φάρμα των ζώων», που έκανε τον συγγραφέα της παγκόσμια γνωστό, είναι σάτιρα των ολοκληρωτικών καθεστώτων και κυρίως κριτική του σταλινικού φαινομένου. Είναι η καυστική απεικόνιση της νέας και ελπιδοφόρας ηγεσίας που, μόλις έρθει στην εξουσία, γίνεται ό,τι και όλες οι προηγούμενες.
Σε ένα αγρόκτημα τα ζώα επαναστατούν και ανατρέπουν την καταπιεστική εξουσία του ανθρώπου. Τη διοίκηση αναλαμβάνουν τα γουρούνια, που φαίνονται ικανότερα από τα άλλα ζώα. Η νέα εξουσία όμως δεν αργεί ν' αποδειχτεί το ίδιο κακή ή και ακόμα χειρότερη από την προηγούμενη. Κυρίως γιατί εξαφανίζει τις δυνατότητες για αντίδραση...
Η αλληγορία του Τζωρτζ Όργουελ έχει πρωταγωνιστές της τα ζώα, όπως αυτές του Αισώπου.
Η Φόνισσα, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Η Φόνισσα θεωρείται το κορυφαίο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και ένα από τα πιο σημαντικά έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Η δράση της ιστορίας εξελίσσεται στη Σκιάθο, κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι η Φραγκογιαννού, μια ηλικιωμένη χήρα. Η Φραγκογιαννού έχει ζήσει μια βασανισμένη ζωή. Η πείρα την δίδαξε ότι η ζωή για μια γυναίκα είναι γεμάτη στενοχώριες. Πιστεύει ότι η γέννηση ενός κοριτσιού φέρνει μόνο δυστυχία. Και στο ίδιο το κορίτσι, αλλά και στους γονείς του, ιδίως αν είναι φτωχοί.
Στην αρχή της ιστορίας, βλέπουμε τη Φραγκογιαννού να ξενυχτάει για μέρες, δίπλα στην κούνια της άρρωστης, νεογέννητης εγγονής της. Τότε, περνούν από το μυαλό της όλες οι δύσκολες στιγμές της ζωή της. Η κούραση και η αϋπνία, την κάνουν να παραλογίζεται και σκοτώνει το μωρό. Αν και αρχικά νιώθει τύψεις, κατά βάθος δεν μετανιώνει για την πράξη της. Αντίθετα, αρχίζει να πιστεύει ότι ίσως είναι θέλημα Θεού να βοηθήσει τον κόσμο, σκοτώνοντας τα μικρά κορίτσια.
Στη συνέχεια, η Φραγκογιαννού θα κάνει και άλλα εγκλήματα, πάντοτε πιστεύοντας ότι τα κάνει «για καλό». Αν και δεν συνειδητοποιεί ακριβώς το κακό που κάνει, αρχίζει να νιώθει φοβερές τύψεις. Η αστυνομία, κάποια στιγμή, την υποψιάζεται και η Φραγκογιαννού θα προσπαθήσει να ξεφύγει στα βουνά.
Ποια θα είναι η τύχη της τελικά; Θα καταφέρει να σωθεί ή θα τιμωρηθεί για τα εγκλήματά της; Θα την κρίνει άραγε «η δικαιοσύνη του Θεού» ή «η δικαιοσύνη των ανθρώπων»;
