Η Εύα Σταυρογιάννη είναι χορεύτρια/χορογράφος και καθηγήτρια αυτοσχεδιασμού και κίνησης. Στα 13 της έγινε δεκτή από την Κρατική Ακαδημία Χορού της Μόσχας, από όπου και αποφοίτησε με άριστα. Μέντορας της στα πρώτα της χρόνια στον κλασσικό χορό ήταν η θρυλική Μάγια Πλισέτσκαγια. Μεταξύ άλλων συνεργάστηκε με τα Μπολσόι και είναι ιδρύτρια του κέντρου παραστατικών τεχνών INDAK art lab.
Αυτό τον καιρό σκηνοθετεί την παράσταση «Λήθη» εμπνευσμένη από το ομώνυμο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, η οποία στάθηκε και η αφορμή για να γνωρίσουμε τη σπουδαία αυτή νεαρή γυναίκα που δεν επαναπαύεται και δεν σταματάει να εξελίσσεται και να αναζητά την αλήθεια της.
Η Εύα μιλάει στο Dnews για «τη μοναχική και απαιτική εμπειρία» στη Μόσχα όπου βρέθηκε σε τόσο μικρή ηλικία, για το μεγάλο μάθημα ζωής που πήρε δίπλα στη σπουδία Μάγια Πλιτσέσκαγια, το λόγο που εγκατέλειψε τα Μπολσόι, την πρόκληση και το εσωτερικό αποτύπωμα που έχει αφήσει στην ίδια η χοροθεατρική «Λήθη» που μας παρουσιάζει στο BIOS.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Η εμμονή με την τελειότητα. Έμαθα ότι δεν είναι πάντα χρήσιμη και ότι κάποιες φορές χρειάζεται να την αφήνεις να ξεκουραστεί» στη λήθη...
{https://youtu.be/4g15Ompbfqc?si=zjKhc6sXjVZUQTaf}
- Πώς χτίστηκε σκηνοθετικά η παράσταση «Λήθη» και ποιος είναι ο πυρήνας της;
Η «Λήθη» χτίστηκε από μέσα προς τα έξω. Δεν ξεκίνησε από μια σκηνοθετική ιδέα ή μορφή, αλλά από το σώμα και τη σιωπή. Από την ανάγκη να δημιουργηθεί ένας χώρος όπου ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί απέναντι σε ό,τι έχει ξεχάσει για να αντέξει. Ο πυρήνας της είναι αυτή ακριβώς η στιγμή της αναμέτρησης.
- Τι ζητήσατε από τις πρωταγωνίστριες κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας;
Να είναι παρούσες. Να μην «παίξουν», αλλά να υπάρξουν. Να αφήσουν το σώμα τους να θυμηθεί πριν από τη σκέψη.
- Ποιες ήταν οι προκλήσεις τόσο για εκείνες όσο και για εσάς;
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν η έκθεση. Να παραμείνουμε ανοιχτές μέσα σε έναν λόγο που δεν επιτρέπει την επιφάνεια. Να μην βρούμε καταφύγιο σε τεχνικές λύσεις, αλλά να σταθούμε με ευθύνη και ευαλωτότητα.
- «Στη θέση της καρδιάς, είναι τώρα μια πέτρα»: Σύμβολο σκληρότητας ή κάτι διαφορετικό;
Είναι σύμβολο επιβίωσης. Όταν το συναίσθημα γίνεται δυσβάσταχτο, ανυπόφορο, το σώμα πετρώνει για να αντέξει. Είναι μια προσωρινή άμυνα, όχι μια μόνιμη κατάσταση.
- Τι σας έχει συγκινήσει περισσότερο στο έργο;
Η αδυναμία του ανθρώπου να σωθεί και ταυτόχρονα η βαθιά του ανάγκη να υπάρξει. Αυτή η αντίφαση, αυτή η επιμονή μέσα στη φθορά, νιώθω πως με συγκινεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
- Πώς λειτουργεί σε εσάς προσωπικά, η παράσταση; Τι σας έχει αποκαλύψει και τι θα θέλατε να αποκαλύψει στον θεατή;
Μου αποκάλυψε πόσα πράγματα εξακολουθώ να προσπαθώ να ελέγχω. Με έφερε αντιμέτωπη με την ανάγκη να αφήνω χώρο στο άγνωστο. Θα ήθελα ο θεατής να φύγει με μια μικρή εσωτερική μετατόπιση, με ένα νέο ίσως ερώτημα, σίγουρα όχι με απαντήσεις.
- Υπάρχουν πράγματα που η ίδια αφήσατε να «κοιμηθούν» στη λήθη;
Ναι. Κυρίως την εμμονή με την τελειότητα. Έμαθα ότι δεν είναι πάντα χρήσιμη και ότι κάποιες φορές χρειάζεται να την αφήνεις να ξεκουραστεί.
- Πώς είναι να βρίσκεται ένα έφηβο κορίτσι στα 13 της, στη Μόσχα για να σπουδάσει χορό;
Είναι μια εμπειρία μοναχική και απαιτητική. Μαθαίνεις πολύ νωρίς να αντέχεις, να πειθαρχείς, να μένεις σιωπηλός. Δυστυχώς αυτό συμβαίνει πριν προλάβεις να μάθεις τα όρια σου και πώς να φροντίζεις τον εαυτό σου.
- Τι σκεφτόταν το παιδικό μυαλό σας, ποιοι ήταν οι φόβοι σας αλλά και οι προσδοκίες σας;
Υπήρχε πάντα ο φόβος μήπως δεν είμαι αρκετή. Και μαζί του η προσδοκία να ανήκω, να δικαιώσω μια διαδρομή που είχε ξεκινήσει πολύ νωρίς.
- Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο στη Μόσχα αλλά και πώς αυτό συγχρόνως διαμόρφωσε και ίσως θωράκισε τον χαρακτήρα σας;
Η αυστηρότητα και η έλλειψη τρυφερότητας. Με θωράκισε, μου έδωσε αντοχή, αλλά χρειάστηκε χρόνος για να ξαναβρώ την επαφή με την ευαλωτότητα και για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν τα έχω καταφέρει ακόμα να έρθω σε πλήρη επαφή.
- Πιστεύετε περισσότερο στην τύχη, στο ταλέντο ή στην σκληρή δουλειά; Στη δική σας περίπτωση ποιο σας βοήθησε περισσότερο;
Πιστεύω στην σκληρή δουλειά! Το ταλέντο χωρίς αντοχή δεν επιβιώνει και στη δική μου πορεία, η συνέπεια και η ανθεκτικότητα ήταν καθοριστικές.
- Πώς είναι να θητεύεις δίπλα στην Μάγια Πλιτσέσκαγια και τι έχετε πάρει από εκείνη;
Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής. Μου έδειξε ότι η τέχνη και πόσω μάλλον το σώμα, χρειάζεται εσωτερικό μέγεθος, όχι μόνο τεχνική αρτιότητα. Αυτό είναι κάτι που συνειδητά πλέον έχω αφήσει να με ορίζει μέχρι σήμερα.
- Ακολούθως, τι σας άφησε η συνεργασία σας με τα Μπολσόι;
Μου άφησε πειθαρχία, ακρίβεια και βαθύ σεβασμό στη δουλειά. Ταυτόχρονα όμως, και κάτι που θεωρώ πιο αναγκαίο: την επίγνωση ότι κάποια στιγμή έπρεπε να φεύγεις για να συνεχίσεις να εξελίσσεσαι.
- Γιατί αφήσατε τη Μόσχα, τα Μπολσόι ή μια διεθνή καριέρα στο χορό;
Γιατί ένιωσα ότι ήθελα να ξαναβρώ τη φωνή μου. Όχι να εκτελώ, αλλά να δημιουργώ και να παίρνω ευθύνη για το καλλιτεχνικό μου βλέμμα. Ήταν μια απόφαση για την προσωπική μου εξέλιξη.
- Νιώθετε ότι έχετε αγγίξει την τελειότητα;
Όχι! Και δεν με απασχολεί. Με ενδιαφέρει η αλήθεια και η καθαρότητα της πρόθεσης.
- Τι είναι η Indak Company και από ποια ανάγκη σας «γεννήθηκε»;
Η Indak γεννήθηκε από την ανάγκη για έναν χώρο ελευθερίας. Έναν χώρο όπου το σώμα, η σκέψη και η δημιουργία συνυπάρχουν χωρίς φόβο και χωρίς ρόλους.
- Έχουν εκπληρωθεί τα μεγάλα σας όνειρα; Τι ονειρεύεστε να καταφέρετε ακόμα;
Κάποια έχουν εκπληρωθεί. Αλλά συνεχίζω να ονειρεύομαι δρόμους ανοιχτούς και ανθρώπινες συναντήσεις που να αφήνουν ουσιαστικό ίχνος.
Πληροφορίες
Πρωταγωνιστούν: Νίκη Σερέτη, Μαγδαληνή Σπίνου, Λένα Μποζάκη
Σύλληψη - Σκηνοθεσία - Χορογραφία: Εύα Σταυρογιάννη
Θεατρική σκηνή BIOS, Πειραιώς 84
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 (για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων)
Εισιτήρια: Από 12 ευρώ
Προπώληση εδώ
Διάρκεια: 70 λεπτά
Λίγα λόγια για την παράσταση
Στη θέση της καρδιάς, είναι τώρα μια πέτρα.
Ένας έρημος τόπος γίνεται πεδίο μνήμης και σιωπής.
Κάθε βήμα χαράζει αποτύπωμα· κάθε αποτύπωμα γεννά μορφή.
Σώματα που μάχονται και θρηνούν.
Αμφιβάλλουν, δηλώνουν, σπαράζουν, σιωπούν.
Κάθε κίνηση, μια ρωγμή. Κάθε ανάσα, ένα βάρος.
Λες και η λήθη είναι αμνησία.
Λόγος και κίνηση πλέκονται σε έναν χορό που οδηγεί στη λύτρωση.
Οι λέξεις γίνονται ψίθυροι· οι ψίθυροι κραυγές· οι κραυγές ανάσες που χτυπούν τον αέρα.
Η ΛΗΘΗ δεν αφηγείται μια ιστορία. Δημιουργεί έναν κόσμο όπου το παρελθόν δεν μένει ποτέ θαμμένο· επιστρέφει σαν παλίρροια για να δοκιμάσει την αντοχή του σώματος και του νου.
Στην άκρη του ορίζοντα, η ερώτηση που δεν μπορείς να αποφύγεις:
Αν η μνήμη σε κρατά δεμένο, τι θα θυσίαζες για να σπάσεις την πέτρα;
Μια σωματική και ψυχική κατάβαση, εμπνευσμένη από το έργο “ΛΗΘΗ” του Δημήτρη Δημητριάδη, που μεταμορφώνεται σε μια χοροθεατρική εμπειρία.
