Γνωστός στο ευρύτερο τηλεοπτικό κοινό ως Γιάγκος Δράκος, ο ηθοποιός Χρήστος Πολίτης πέθανε σε ηλικία 83 ετών.
Την είδηση του θανάτου του επιβεβαίωσε ο υφυπουργός Μακεδονίας - Θράκης, Κώστας Γκιουλέκας.
«Έφυγε ο Χρήστος Πολίτης. Ένας ηθοποιός με μία εμβληματική πορεία στο θέατρο,τον κινηματογράφο, την τηλεόραση. Ένας πρωταγωνιστής και στο σανίδι και στην ζωή -με μια μοναδική αξιοπρέπεια-πέρασε στο πάνθεον των αναμνήσεων. Τον ευχαριστώ για την φιλία του. Ανάμνηση πια κι αυτή η φωτογραφία από μια συνάντησή μας, όπου μιλήσαμε για πολλά. Και μου είπε εξαιρετικά ενδιαφέροντα για ένα βιβλίο που γράφω για τις ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Καλό ταξίδι, αξιότιμε Χρήστο Πολίτη» έγραψε στην ανάρτησή του.
{https://www.facebook.com/k.gioulekas/posts/pfbid0cgnrqSfcScgQsSRaPQn6TVYwGQpZG7W5UN631uKgsPyXSRc4e8xBpCR6yjF9kFTbl}
Ποιος ήταν ο Χρήστος Πολίτης
Ο Χρήστος Πολίτης γεννήθηκε στο Ηράκλειο στις 27 Δεκεμβρίου του 1942, ως Χρήστος Πιατουλάκης και υπήρξε πρωταγωνιστής του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Εργάστηκε στο θέατρο από το 1966-1967 έως το 1997-1998, σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές, ενώ στον κινηματογράφο, κυρίως, από το 1968 έως το 1974, συμμετέχοντας σε 18 ταινίες. Στην τηλεόραση εργάστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε 8 τηλεοπτικές σειρές με μεγαλύτερη και πιο πρόσφατη επιτυχία του την ερμηνεία του ρόλου του Γιάγκου Δράκου, στην σαπουνόπερα του Νίκου Φώσκολου «Η Λάμψη».
Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου πρωτοεμφανίστηκε στον θίασο Γιάννη Φέρτη - Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο Δέκα μικροί νέγροι (1965-1966). Έπειτα έπαιξε στον θίασο Τιτίκας Νικηφοράκη - Νίκου Χατζίσκου στα έργα Πολύ κακό για το τίποτα (1968) και Τσάι και συμπάθεια (1969). Ακολούθησαν συνεργασίες με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη και με το Εθνικό Θέατρο ενώ στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αρχαία τραγωδία, στα έργα Χοηφόροι - Ευμενίδες του Αισχύλου και Ιππόλυτος του Ευριπίδη. Παραστάσεις με τις οποίες συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό.
Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Απλού Θεάτρου (1974-1990) ενώ συνεργάστηκε με άλλους θεατρικούς δημιουργούς και θιάσους, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, το Άρμα Θέσπιδος κ.ά.. Στο χώρο του αρχαίου δράματος επέστρεψε το 1986, στο πλάι του Αλ. Μινωτή με το Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή και το 1992 με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε, υπήρξε Το λιοντάρι του χειμώνα του Τζ. Γκόλντμαν, κατά την θεατρική περίοδο 1997-98.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ένα πολύ μικρό ρόλο το 1968, στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών. Το 1969 κέρδισε και το βραβείο Β' Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17. Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως, με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις. Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία μαζί με την Αλ. Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975) και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977). Το 1991, επανεμφανίζεται στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Ν. Φώσκολου Η λάμψη, συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως «Γιάγκο Δράκο», ρόλο που ερμήνευσε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005. Η συμμετοχή του στη Λάμψη υπήρξε μία από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.
Περιστασιακά ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1998, εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου. Θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ συμμετείχε και ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης για τις βουλευτικές εκλογές του 1996.
.
