O Λουδοβίκος των Ανωγείων συνεχίζει να μας συγκινεί με τα δύο τραγούδια - μοιρολόγια που έχει γράψει για την τραγωδία των Τεμπών. Λόγια και μελωδίες που ξεχύθηκαν από μέσα του με συγκίνηση και πόνο, λίγες ώρες μετά την ανείπωτη αυτή τραγωδία που σημειώθηκε πριν από δύο χρόνια και που κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει.
Ο αγαπημένος τραγουδοποιός μιλώντας στο Dnews, μοιράζεται τις πρώτες εκείνες στιγμές, όταν μία μόλις μέρα μετά το δυστύχημα, βρέθηκε σε ένα ύψωμα πάνω από τον τόπο της τραγωδίας και κλείνοντας τα μάτια τραγούδησε αυτούς τους στίχους σαν μοιρολόι. Επίσης, μας μεταφέρει τη συγκίνηση και την ατμόσφαιρα της μεγάλης συναυλίας - μνήμης που έγινε στο Καλλιμάρμαρο για τα θύματα των Τεμπών, καθώς ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που πάτησε το πόδι του στη σκηνή εκείνο το βράδυ.
Το κείμενο που έγραψε ο Λουδοβίκος των Ανωγείων αποκλειστικά για το Dnews
Zητήσαμε από τον Λουδοβίκο των Ανωγείων να μοιραστεί στο Dnews ορισμένες σκέψεις του, δύο χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών όπου 57 ψυχές τόσο άδικα χάθηκαν.
«Λένε οι βοσκοί στην Κρήτη: Αυτός που είναι εντάξει στα ναι και στα όχι είναι εντάξει σε όλα.
Δεν θέλει φωτιά η αλήθεια να βαδίσει, δεν θέλει παρακάλια να φανεί...
Είναι αυτό που οι δειλοί φοβούνται, Είναι φωνή χωρίς φωνή...
Κοιτάζει ίδια μες στα μάτια και δεν μπορείς να της κρυφτείς, όταν θελήσει να ρωτήσει το πώς το πού και το γιατί...»
Η Μάνα Περιμένει στον Σταθμό και το Πικραμύγδαλο του Μάρτη
Έτυχε να είμαι εκεί στη Βελίκα κοντά στα Τέμπη, όταν έγινε το κακό. Είχα συναυλία το ίδιο βράδυ εκείνο που ακούσαμε το τραγικό νέο. Το πρώτο τραγούδι που έγραψα ήταν το «Η Μάνα Περιμένει στον Σταθμό». Δεν θέλει πολύ να το κάνεις αυτό, η σκέψη δούλεψε και βγήκαν αυτοί οι στίχοι την επόμενη μέρα κιόλας. Με κλειστά μάτια σκέφτεσαι ότι τη στιγμή που το σίδερο καταλύει τη νιότη, τα όνειρα των ανθρώπων σε μια σύγκρουση σκληρή και αλωνίζει ο θάνατος.
Αυτή η στιγμή δεν μπορεί να διαφύγει στο παρελθόν, την καρφώνει πάνω στη ράγα, ακούνητη και μένει εκεί, ένα διαρκές παρόν να τη θυμίζει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Λες και ήξερα ότι στη συνέχεια θα προσπαθήσουν να το καταστρέψουν αυτό, να το υποβαθμίσουν και να το χαλάσουν. Εγώ λοιπόν βίδωσα πάνω στη ράγα αυτή τη στιγμή της καταστροφής της νιότης, των ονείρων των παιδιών αυτών.
{https://youtu.be/rq19zOcJ6wU?si=rEjGXHuRnp0FrijN}
Το δεύτερο τραγούδι που έγραψα ήταν το «Πικραμύγδαλο του Μάρτη». Το ηχογράφησα στο κινητό τηλέφωνο. Την άλλη μέρα της τραγωδίας, πήγα μαζί με έναν φίλο μου να δούμε τι έγινε. Είπαμε να πάμε εκεί στο βουνό, στο ύψωμα και να παίξουμε αυτό το μοιρολόι, βλέποντας από κάτω την καταστροφή. Σταματήσαμε, έκανε κρύο και το έπαιξα στον αέρα, σαν ένα μοιρολόι σε όλο αυτά τα πρόσωπα. Δεν κομπάζω για τον εαυτό μου, σου λέω πώς έγιναν αυτά τα τραγούδια. Μας στοίχειωσε αυτό που έγινε.
{https://youtu.be/XNfCqTMtY2c?si=MnggKe4wyBbWxDfV}
Η μεγάλη συναυλία μνήμης στο Καλλιμάρμαρο για τα Τέμπη
Ήταν συγκλονιστικό. Βγήκα και ένιωσα την αύρα -χωρίς υπερβολή- των 50.000 ανθρώπων που βρίσκονταν εκεί, να έρχεται πάνω στην σκηνή. Δεν έχω ξαναζήσει τέτοιο πράγμα. Απόλυτη ησυχία από κάτω, τιμιότητα, στιγμή τιμιότητας. Οι καλύτεροι Έλληνες, οι πιο καθαροί και συναισθηματικοί, οι έξω από τα ηλίθια κόμματα κλπ., ήταν μέσα έτοιμοι να μετέχουν με ένα δάκρυ. Αυτή η αύρα μου έδωσε μια δύναμη σαν να είχα ένα πρόσωπο μπροστά μου, σαν να το κοίταζα στα μάτια και να τα λέω.
Ξεκίνησα με μια ιστορία: με την τιμή, το νερό και τη φωτιά που έκαναν παρέα. Και αφού πέρασαν καλά είπαν «ας χωριστούμε τώρα αλλά να μην χαθούμε όμως. Εσένα φωτιά πού σε βρίσκουμε; Όπου δείτε καπνό από κάτω είμαι. Εσένα νερό; Όπου δείτε πράσινο χορτάρι από κάτω είμαι. Εσένα τιμή; Εμένα αν με χάσετε δεν θα με ξαναβρείτε». Εκεί ήρθε το πρώτο συγκλονιστικό χειροκρότημα.
Μετά λέω, «για να νιώσετε με έναν τρόπο πώς αισθάνονται αυτές οι άγιες μητέρες, θα σας πω το μοιρολόι μιας μάνας του χωριού μου όταν έχασε την κόρη της». Και τραγουδώ τη Ριρίκα, ένα κοριτσάκι 7 ετών που πέθανε.
Υπήρχε μια εξάρτηση όλου του κόσμου με όποιον υπήρχε πάνω στην σκηνή εκείνη τη στιγμή, εγώ απλά ήμουν ένας μελωδός που παρέσυρε το συναίσθημα και τη στεναχώρια των ανθρώπων στα κλάματα. Αμέσως μετά είπα «Το Πικραμύγδαλο του Μάρτη».
«Δεν έφτασε η αγάπη μου φως μου για να σε σώσω/ Το γάλα μου θα δώσω και κάνω μιαν ευχή/ Να σε ξαναγεννήσω φως μου», αυτός είναι ο πιο σημαντικός στίχος του τραγουδιού.
Μόνο με την Καρυστιανού έχω μιλήσει. Στέκομαι ταπεινά με ευγνωμοσύνη στους ανθρώπους που μας υπενθύμισαν ότι είμαστε άνθρωποι.
Τέμπη 2 χρόνια μετά - Απεργία στις 28 Φεβρουαρίου
Αυτή η πράξη, αυτή η δολοφονία και στη συνέχεια η αντιμετώπιση των συγγενών για τους ανθρώπους που χάσανε, ανέσυρε από τον κάθε άνθρωπο τον καλύτερό του εαυτό. Και οι καλλιτέχνες εννοείται ότι πρέπει, έχουν υποχρέωση να συμμετέχουν απέναντι σε αυτό το έγκλημα.
Αν θα υπάρξει δικαιοσύνη και δικαίωση; Μεγάλη κουβέντα αυτή. Το ότι αναδείχτηκε και το ότι οι άλλοι στα μάτια μας μπροστά γίνονται σκουπίδια, δηλαδή όλοι αυτοί που κραυγάζουν μπορούν να αποδείξουν ότι το γάλα δεν είναι άσπρο; Γιατί αυτο προσπαθούν να κάνουν. Από όλο αυτό το πολιτικό σύστημα εκτιμώ πολύ την Κωνσταντοπούλου, αυτή η γυναίκα έστειλε πολλή δύναμη για αυτό το πράγμα, το οργάνωσε και τους πληγώνει όλους.
Αυτή η συγκίνηση των ανθρώπων από τη μια μεριά κινητοποίησε την ευαισθησία μας και μας έβγαλε τον καλό μας εαυτό και από την άλλη, οι απέναντι μας έβγαλαν ακριβώς την προσωπογραφία τους σε επίπεδο αξιών. Αν ήταν κάτι πολύ απλό όπως λένε, γιατί δεν άφησαν τα πράγματα να γίνουν απλά όπως σε κάθε ατύχημα; Γιατί βιάζεσαι να πεις και κάτι κάθε φορά; Και επιμένουν και το ένα ψέμα φέρνει το άλλο συνέχεια πώς να μην σκεφτείς συγκάλυψη; Αλλά θέλει κότσια να αναλάβεις τις ευθύνες σου.
Θα είμαστε παρόντες όποτε χρειαστεί, να μετέχουμε σε αυτή την ιστορία, ό,τι και να γίνει!
