Ο γνωστός δημοσιογράφος Αντώνης Πρέκας υπογράφει τους στίχους του νέου τραγουδιού «Κλαίω γιατί δεν έζησα» το οποίο ερμηνεύουν οι Πάνος Κατσιμίχας και Γιάννης Νικολάου ο οποίος έχει υπογράφει και τη σύνθεση. Πρόκειται για ένα συγκινητικό τραγούδι, αφιερωμένο σε όλα τα νέα παιδιά που χάθηκαν στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, όπως και στον τρίχρονο Άγγελο που κακοποιήθηκε μέχρι θανάτου από τη μητέρα του και τον σύντροφό της.
Σημειώνεται ότι το «Κλαίω γιατί δεν έζησα» είναι ένα ποιητικό έργο του Αντώνη Πρέκα που βρίσκεται στην έκδοση «Χαμαι-Λεονταρισμοί καί μεταμφιέσεις. Στιχουργικά Καλλιγραφήματα καί απόπειρες Μίμησης ποιητικών Πράξεων σπουδαίων» του 2019 (εκδοτική Αθηνών).
Ο Αντώνης Πρέκας μιλάει στο Dnews για τους τόσο επίκαιρους στίχους του που έγιναν ένα τραγούδι για όλους εκείνους τους «μοιραίους μικρούς ήρωες» που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.
{https://youtu.be/Aqv0kgTjvAM?si=bSJjJ1bhUCmbIhD4}
Αφιερωμένο στα αδικοχαμένα παιδιά στα Τέμπη και στον μικρό Άγγελο
«Ο Γιάννης Νικολάου, βλέποντάς το, του άρεσε και μου ζήτησε να το μελοποιήσει, δεν είναι δηλαδή γραμμένο τώρα ή για λόγους επικαιρότητας. Είναι ένας παλιός στίχος που υπήρχε. Διαχρονικά, το "κλαίω γιατί δεν έζησα, δεν κλαίω που πεθαίνω" είναι μια αλήθεια ζωής και τώρα με την επικαιρότητα, αφιερώνουμε αυτό το ρεφρέν στα χαμένα παιδιά, τα αδικοχαμένα παιδιά στα Τέμπη και στους δύο μηχανοδηγούς βεβαίως. Αλλά και στον μικρό Άγγελο. Σε όλα τα αδικοχαμένα παιδιά του κόσμου, σε όλους τους μοιραίους μικρούς ήρωες της ζωής που η μοίρα το θέλει να είναι στο τέλος λησμονημένοι. Επίσης, και στους δικούς μας ανθρώπους, οι οποίοι θυσίασαν τη ζωή τους είτε με τη θέλησή τους ή χωρίς τη θέλησή τους, προκειμένου να επιτελέσουν αυτό που θεωρούσαν καθήκον ζωής».
Σκύψε πάνω από τα χείλη μου να δεις αν ανασαίνω, κλαίω γιατί δεν έζησα, δεν κλαίω που πεθαίνω
«Ο στίχος "Σκύψε πάνω από τα χείλη μου να δεις αν ανασαίνω", θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνδέεται με το "Δεν έχω οξυγόνο" που λέγεται», σημειώνει ο Αντώνης Πρέκας, ενώ ο στίχος «Κλαίω γιατί δεν έζησα, δεν κλαίω που πεθαίνω», μας θυμίζει τα λόγια της Μαρίας Καρυστιανού ότι δεν είναι το πένθος που την πονάει αλλά ότι Μάρθη, η κόρη της δεν πρόλαβε να ζήσει...
«Ακριβώς, είναι αυτός ο πόνος κυρίως όταν αφορά νέους ανθρώπους, για αυτό λέμε ότι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο είναι να χάσει το παιδί του. είναι σαν να κόβεται βίαια η αλυσίδα της ζωής και δεν ακολουθεί την κανονικότητα της διαδρομής. Αυτό είναι που πειράζει περισσότερο, όπως και με τον μικρό Άγγελο. Η ουσία είναι ότι δεν του δόθηκε η δυνατότητα να ζήσει, όπως και στα παιδιά που σκοτώθηκαν σε αυτή την τραγωδία ή έγκλημα των Τεμπών», λέει ο Αντώνης Πρέκας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Θα υπάρξει δικαίωση και δικαιοσύνη;
«Δεν ξέρω αν υπάρξει δικαιοσύνη. Όπως ξέρετε στην αρχαία τραγωδία η κάθαρση έρχεται με τον Απο Μηχανής Θεό. Στην ουσία δηλαδή δεν ξέρω αν υπάρχει κάθαρση, γιατί και αυτός είναι μια υπερβατική επέμβαση που την κάνουμε γιατί θέλουμε να γλυκάνουμε τον πόνο. Είναι η ελπίδα, η προσδοκία της κάθαρσης. Και η ελπίδα καλό είναι να μην πεθάνει, ως όραμα ως προσδοκία. Δεν ξέρω αν υπάρχει δικαίωση ως προς ότι αυτά τα παιδιά στερήθηκαν το δικαίωμα να ζήσουν δεν ξέρω τι είναι αυτό που θα δικαιώσει τη ματαιωμένη ύπαρξή τους.
Και υπάρχει επίσης η πεποίθηση -που και αυτό είναι μια παραμυθία, μια ανάγκη- της Νέμεσις, η μοίρα τιμωρός για την ύβρη. Δεν πιστεύω σε αυτό που λένε ότι όλα εδώ πληρώνονται. Ωστόσο, είναι ανάγκη να πιστέψεις και είναι ζωτική, άρα κανείς δεν έχει δικαίωμα να πει το αντίθετο ακόμα και αν δεν το πιστεύει».
Η συνεργασία με τον Γιάννη Νικολάου και τον Πάνο Κατσιμίχα στο «Κλαίω γιατί δεν έζησα»
«Με τον Γιάννη Νικολάου αυτό το τραγούδι είναι η απαρχή μιας συνεργασίας που πιστεύουμε ότι θα έχουμε, για μια σειρά τραγουδιών που θα λέγεται "Συναστρία" και που θα μετέχουν διάφοροι σημαντικοί άνθρωποι. Η Συναστρία είναι ένα φαινόμενο αστρολογικό το οποίο συμβαίνει ίσως και τυχαία αλλά στην ουσία όχι κατά τύχη. Ήταν ένα τυχαίο γεγονός που ένωσε πρώτα εμένα με τον Γιάννη Νικολάου και εκείνος σκέφτηκε να προταθεί το τραγούδι στον Πάνο Κατσιμίχα ο οποίος και απεδέχθη με πολύ μεγάλη χαρά, σαν να ταυτίστηκε. Εγώ με τον Πάνο Κατσιμίχα δεν έχω μιλήσει.
Συγκυριακά είναι και 17 χρόνια μετά τη συνεργασία τους στο "Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω", και 17 χρόνια μετά τη σημαδιακή αυτή συνεργασία θα έλεγε κανείς ότι είναι σαν να ακολουθεί μια αδιόρατη συνέχεια και έρχεται το "Κλαίω γιατί δεν έζησα". Θα μπορούσαμε να το λέγαμε και σχεδόν καρμικό. Είναι αυτοί οι άγνωστοι δίαυλοι επικοινωνίας που σε φέρνουν σε έναν κοινό δρόμο με ανθρώπους που μπορεί να έχεις παράλληλες εμπειρίες. Σε κάθε περίπτωση έχεις αυτή την ανάγκη να οραματίζεσαι κάτω από έναν έναστρο ουρανό και την κοινή αίσθηση εκείνης της "αιώνιας λιακάδας" που ζεσταίνει τις καρδιές.
Ήδη είναι έτοιμα άλλα δύο τραγούδια, το ένα λέγεται Τραγούδα μου και το άλλο Γκράφιτι και θα δούμε ποιοι θα τα ερμηνεύσουν. Η Συναστρία θα έχει γύρω στα 10 τραγούδια».
