Στην προτελευταία θέση μεταξύ των 27 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατατάσσεται η Ελλάδα ως προς την απόδοση του δικαστικού της συστήματος, σύμφωνα με νέα μελέτη του ΚΕΦΙΜ. Οι μεγάλες καθυστερήσεις στην εκδίκαση υποθέσεων αποτελούν τη σημαντικότερη αδυναμία της ελληνικής Δικαιοσύνης, με σοβαρές συνέπειες για πολίτες, επιχειρήσεις και οικονομία.
Σύμφωνα με τον Δείκτη Απόδοσης των Δικαστικών Συστημάτων (JUSPER), η Ελλάδα συγκεντρώνει μόλις 34,8 μονάδες με άριστα το 100, έναντι 52,5 μονάδων του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ξεπερνώντας μόνο την Κύπρο (24,2). Στις πρώτες θέσεις βρίσκονται η Λετονία (74), η Βουλγαρία (68,3) και η Εσθονία (66,3).
Η μελέτη βασίζεται σε στοιχεία του 2024 και αξιολογεί 31 επιμέρους δείκτες που αφορούν την αποδοτικότητα των δικαστηρίων, τη χρηματοδότηση και την πρόσβαση στη Δικαιοσύνη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
737 ημέρες για αστικές υποθέσεις
Το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται στις καθυστερήσεις. Στον τομέα της αποδοτικότητας, η Ελλάδα συγκεντρώνει μόλις 26,1 μονάδες, έναντι 56,4 του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Ο εκτιμώμενος χρόνος διεκπεραίωσης αστικών υποθέσεων σε πρώτο βαθμό φτάνει τις 737 ημέρες, σχεδόν τριπλάσιος της ευρωπαϊκής διαμέσου. Παράλληλα, για κάθε 100 νέες υποθέσεις επιλύονται περίπου 81, με αποτέλεσμα τη συνεχή συσσώρευση εκκρεμοτήτων.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ελλάδα διαθέτει 37,3 δικαστές ανά 100.000 κατοίκους, περίπου διπλάσιους από την ευρωπαϊκή διάμεσο. Ωστόσο, σε κάθε δικαστή αντιστοιχεί μόλις ένας εργαζόμενος υποστήριξης, έναντι περίπου τριών στην Ευρώπη.
Σημαντικές αδυναμίες καταγράφονται επίσης στην ψηφιοποίηση και στην πρόσβαση στη Δικαιοσύνη, όπου η χώρα συγκεντρώνει 39 μονάδες, έναντι 50 του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Παρά τη δυσμενή εικόνα, τα πρώτα στοιχεία από την εφαρμογή του νέου δικαστικού χάρτη δείχνουν βελτίωση. Σύμφωνα με το υπουργείο Δικαιοσύνης, από τον Σεπτέμβριο του 2024 έως τον Μάρτιο του 2026, ο εκτιμώμενος χρόνος έκδοσης απόφασης στα Πρωτοδικεία μειώθηκε από 774 σε 357 ημέρες, ενώ ο ρυθμός εκκαθάρισης υποθέσεων αυξήθηκε από 86,2% σε 105,1%.
Ο πρόεδρος του ΚΕΦΙΜ, Νίκος Ρώμπαπας, χαρακτήρισε την κατάσταση «σοβαρό και διαχρονικό πρόβλημα», επισημαίνοντας ότι απαιτούνται καλύτερη οργάνωση, ενίσχυση του προσωπικού υποστήριξης και αξιοποίηση της τεχνολογίας.
