Η Ελλάδα φημίζεται για τα έθιμά της, που περνούν από γενιά σε γενιά τα Χριστούγεννα αλλά και σε άλλες εορταστικές περιόδους του χρόνου. Η περίοδος των Χριστουγέννων αποτελεί μία από τις πιο ρομαντικές και οικογενειακές εποχές του έτους, με τους δρόμους να γεμίζουν από παιδικές φωνές και τα σπίτια να πλημμυρίζουν από οικογενειακές μαζώξεις και τις μυρωδιές που αναδύονται από την κουζίνα.
Τα έθιμα θεωρούνται σημείο αναφοράς για μικρούς και μεγάλους, ενώ κάθε τόπος στη χώρα ξεχωρίζει για το καθένα από αυτά, με τα πιο γνωστά να είναι τα κάλαντα των Χριστουγέννων και το σπάσιμο του ροδιού την Πρωτοχρονιά. Κάθε ένα από αυτά έχει τη δική του σημασία - άλλα διαρκούν μερικές ημέρες και άλλα λίγες μόνο ώρες, όμως όλα κρύβουν μέσα τους κάτι από τις παραδόσεις του τόπου.
Μέρη στην Ελλάδα με μοναδικά χριστουγεννιάτικά έθιμα
Στην Θεσσαλία, η νεαρές κοπέλες, ανήμερα των Χριστουγέννων, πίνουν το «αμίλητο νερό». Πριν ακόμη ξημερώσει καλά, οι κοπέλες στα χωριά, οδεύουν προς την πετρόχτιστη βρύση, αμίλητες, παίρνουν το νερό και επιστρέφουν στο σπίτι τους χωρίς να ανταλλάξουν κουβέντες. Το νερό πρέπει να μεταφερθεί χωρίς να ειπωθεί ούτε μία λέξη, γιατί θεωρείται πως η σιωπή «κρατά» τη δύναμη και τη μαγεία του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Όταν επιστρέφουν στο σπίτι, το νερό χρησιμοποιείται για να ραντίσουν τις γωνιές του σπιτιού, ώστε να διώξουν κάθε κακό και να φέρουν υγεία και ευημερία. Παράλληλα, καθώς η Θεσσαλία, θεωρείται ένα από τους μεγαλύτερους κάμπους τη χώρας, το έθιμο είναι άμεσα συνδεδεμένο με την «καλή σοδειά» του έτους και γι’ αυτό τον λόγο τα κορίτσια, αφήνουν στη βρύση όσπρια, ψωμί και τυρί – ενώ την αλείφουν με μέλι και βούτυρο, έτσι ώστε το νερό να τρέχει αβίαστα – σαν τον χρόνο.
Το έθιμο του Χριστόξυλου στη Μακεδονία θεωρείται από τα πιο χαρακτηριστικά του Δωδεκαημέρου – δηλαδή μέχρι και των Φώτων και είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την προστασία και την ευλογία του νοικοκυριού. Εθιμοτυπικά συνδέεται και με την απομάκρυνση των καλικαντζάρων. Το Χριστόξυλο, είναι ένα μεγάλο, στιβαρό ξύλο από ελιά που το διαλέγει ο «αρχηγός» του σπιτιού μερικές ημέρες νωρίτερα.
Η νοικοκυρά, καθαρίζει προσεκτικά το τζάκι και την καμινάδα, έτσι ώστε να υποδεχθεί το ξύλο και να μην αφήσει τους καλικάτζαρους να εισέλθουν το σπίτι. Την παραμονή των Χριστουγέννων, το κούτσουρο μπαίνει στη φωτιά και σιγοκαίει μέχρι και των εορτασμό των Φώτων. ε μερικές περιοχές, μάλιστα, το κόψιμο του κούτσουρου συνοδεύεται από μια μικρή προσευχή ή ευχή για καλή σοδειά και υγεία την επόμενη χρονιά και μετά την καύση κρατούν τις στάχτες καθώς πιστεύουν πως παρέχουν ευημερία στο σπίτι.
Στην Χίο, τιμάται η ναυτική παράδοση του τόπου με τα νεαρά παιδιά, να δημιουργούν μόνα του μικρά καράβια από ξύλο. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία του κάθε χωριού και κάνουν διαγωνισμό για το ποιος έχει δημιουργήσει την πιο όμορφη κατασκευή. Παράλληλα, όση ώρα επεξεργάζονται το ξύλο, δημιουργούν «παινέματα», μικρά ποιήματα που θυμίζουν κάλαντα και αποτελούνται από ευχές για τις ναυτικές οικογένειες με έντονο το χαρακτηριστικό της σάτιρας.
Την ημέρα του διαγωνισμού, κάθε ομάδα παρουσιάζει το καράβι της τραγουδώντας τα «παινέματα», με περηφάνεια και ζωντάνια, δημιουργώντας μια μοναδική χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα γεμάτη μουσική και χρώμα. Όποια ομάδα κερδίσει, περιφέρει το στολισμένο καράβι τραγουδώντας από γειτονιά σε γειτονιά.
