Ανάμεσα στα πυκνά δάση των Πιερίων, σε μια μοναδική τοποθεσία που «δεν βλέπει ήλιο», βρίσκεται ένα χωριό που μοιάζει να έχει ξεχάσει ο χρόνος. Ένα μέρος όπου οι σκιές των πεύκων και των οξιών σμίγουν με ιστορίες και μύθους, αφήνοντας πίσω τους κατάλοιπα μιας άλλης εποχής.
Πρόκειται για το χωριό Σκοτίνα – γνωστό και ως Μόρνα – ένας ορεινός οικισμός, χτισμένος περίπου στα 700 μέτρα υψόμετρο και σήμερα θυμίζει έναν εγκαταλελειμμένο, σκοτεινό τόπο όμως με πλούσια ιστορία.
Γιατί η Σκοτίνα θεωρείται το πιο «σκοτεινό» χωριό της Πιερίας
Η Μόρνα ήταν χτισμένη μέσα σε πυκνό δάσος στα Πιέρια Όρη, όπου οι ακτίνες του ήλιου δυσκολεύονταν να φτάσουν στα σπίτια. Η λέξη «Μόρνα» σημαίνει «σκοτεινός τόπος», ενώ η μεταγενέστερη ονομασία – Σκοτίνα – κρατάει την ίδια σημασία, αντικατοπτρίζοντας την κατάσταση του χωριού, όπου το φως ήταν περιορισμένο κατά τις περισσότερες ώρες της ημέρας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η Παλαιά Σκοτίνα, αποτελεί μέρος του δήμου Ανατολικού Ολύμπου στην περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας, ενώ σήμερα δεν έχει μόνιμους κατοίκους με αποτέλεσμα να το περιβάλουν μύθοι και ιστορίας.
Η ιστορία του οικισμού φαίνεται να ξεκινάει από τον 19ο αιώνα με το όνομα «Μόρνα» να αλλάζει περίπου το 1926. Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, η Μόρνα ήταν ενεργός οικισμός με βασική οικονομική δραστηριότητα ένα εργοστάσιο επεξεργασίας ξύλου.
Η ξυλεία της περιοχής είχε φήμη υψηλής ποιότητας και αποτέλεσε σημαντικό πόρο για την οικονομία του χωριού. Κατά τη δεκαετία του 1950 - 1960 το εργοστάσιο έκλεισε και οι κάτοικοι άρχισαν να μετακινούνται σταδιακά σε πιο φωτεινά και προσβάσιμα σημεία, δημιουργώντας τον νέο οικισμό, που φέρει την ίδια ονομασία.
{https://www.youtube.com/watch?v=v2iNAAyOJ30}
Μύθοι που πλαισιώνουν το χωριό
Παρά τους ρεαλιστικούς λόγους εγκατάλειψης, η Μόρνα έμεινε συνδεδεμένη με θρύλους και ιστορίες παραφυσικών φαινομένων και θρύλων.
Ουσιαστικά, έχουν αναπτυχθεί λαϊκοί θρύλοι που ενισχύουν τη μυστηριακή της φήμη, με τον πιο γνωστό μύθο να είναι τα «γκουλιαβούδια». Πρόκειται για επτά νεαρές κοπέλες που, σύμφωνα με τους παλιούς κατοίκους, εμφανίζονταν τις νύχτες κοντά σε μια ρεματιά του χωριού, χόρευαν. Η λαϊκή παράδοση θέλει τις γυναίκες να θρηνούν τρομάζοντας όσους τις άκουγαν, πριν χαθούν μέσα σε σπηλιές μέχρι τα μεσάνυχτα.
Μετά την εγκατάλειψη του οικισμού, οι ιστορίες πολλαπλασιάστηκαν: περαστικοί μιλούσαν για πόρτες που άνοιγαν μόνες τους, για σκιές που κινούνταν ανάμεσα στα ερειπωμένα σπίτια και για παράξενες φωνές που έφερνε ο άνεμος μέσα από τα δέντρα.
Οι ιστορίες αυτές δημιουργήθηκαν από την εγκατάλειψη, το σκοτεινό φυσικό περιβάλλον και την ατμόσφαιρα που προσφέρουν τα ερειπωμένα σπίτια ανάμεσα στα δέντρα.
Παρ’ όλα αυτά, η πραγματικότητα είναι πιο απλή. Οι θρύλοι αναπαράγονται από γενιά σε γενιά και έχουν κάνει το χωριό δημοφιλές σε όσους αναζητούν μυστήριο και εγκαταλελειμμένους προορισμούς. Ωστόσο, το χωριό εγκαταλείφθηκε μόλις το εργοστάσιο ξυλείας έκλεισε.
Σήμερα η Μόρνα παραμένει ακατοίκητη, αλλά αποτελεί προορισμό για επισκέπτες με ενδιαφέρον για ιστορία, φύση και πεζοπορία. Τα πέτρινα σπίτια, η παλιά εκκλησία του Αγίου Νικολάου και τα ερείπια του εργοστασίου ξύλου είναι ορατά και προσφέρουν μοναδικές ευκαιρίες για φωτογραφία και εξερεύνηση, ενώ ο μεγάλος πλάτανος στο κέντρο του χωριού στέκι επί αιώνες πλάι στην εκκλησία.
{https://www.youtube.com/watch?v=L7QI-uQIICQ}
