Η εικόνα του ταλαιπωρημένου Πάνου Ρούτσι να κάθεται μπροστά στη Βουλή και πολίτες να τον αγκαλιάζουν εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους, αποτελεί τεκμήριο της κρίσης εμπιστοσύνης στην απονομή της δικαιοσύνης. Ο Πάνος Ρούτσι είναι ο πατέρας του εικοσιδυάχρονου Ντένις που σκοτώθηκε στο έγκλημα των Τεμπών. Ο Ρούτσι έχει κατέβει σε απεργία πείνας από τις 15 Σεπτεμβρίου, διεκδικώντας την εκταφή του Ντένις προκειμένου να διαπιστωθούν τα ακριβή αίτια του θανάτου του και να επιβεβαιωθεί ότι όντως αυτή είναι η σορός του παιδιού του.
Η άρνηση του ανακριτή
Ο εφέτης ανακριτής Σωτήρης Μπακαΐμης αρνείται το αίτημα της εκταφής θεωρώντας ότι αυτό συνδέεται με το ενδεχόμενο να μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία παράνομο φορτίο υδρογονανθράκων το οποίο προκάλεσε την πυρόσφαιρα. Το ενδεχόμενο αυτό έχει απορριφθεί κατηγορηματικά από το επίσημο πόρισμα της ανάκρισης, το οποίο βασίζεται στις πιο πρόσφατες πραγματογνωμοσύνες εμπειρογνωμόνων και αναλύσεις του Χημείου του Κράτους. Από τη στιγμή που για την ανάκριση δεν υπάρχει πλέον θέμα ξυλολίου, δεν υφίσταται και λόγος εκταφής.
Κατά τον Ποινικό Κώδικα, η εκταφή επιτρέπεται όταν υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι η νεκροψία ήταν εσφαλμένη ή όταν προκύπτουν νέα στοιχεία στη δικογραφία. Έγκριτος νομικός είπε στο Dnews ότι γενικά οι εκταφές δεν γίνονται εύκολα, μιας και εγείρουν ζητήματα υγειονομικής φύσεως, ενώ υπάρχει ο κίνδυνος της προσβολής νεκρού Γι’ αυτό και οι δικαστικές αρχές σπάνια δίνουν σχετικές εξουσιοδοτήσεις.
Η ουσία της δικαιοσύνης
Ωστόσο, πέρα από το γράμμα του νόμου υπάρχει και η ουσία της δικαιοσύνης. Οι δηλώσεις του Πάνου Ρούτσι καταδεικνύουν το βάθος και τη φόρτιση αυτής της υπόθεσης. Ο τραγικός πατέρας είπε στο Open: «Δεν εμπιστεύομαι πια αυτή τη Δικαιοσύνη όταν κλείνει την ανάκριση και δε μου δίνει χαρτί για την εκταφή του παιδιού μου, που το δικαιούμαι. Και όχι μόνο σε μένα, σε άλλες δύο - τρεις οικογένειες». Ο Ρούτσι προσέθεσε: «Δεν έχουμε καμία απάντηση. Εγώ αυτή τη στιγμή δεν ξέρω τι έχω θάψει · αν είναι το παιδί μου, αν είναι το παιδί μου με κάτι άλλο, δεν ξέρω τι έχω. Μήπως γι’ αυτό τον λόγο δε μου το δίνουν, φοβούνται κάτι; Ας μας απαντήσουν. Αλλιώς, να μου δώσουν το χαρτί. Είναι δικαίωμά μου. Για το παιδί μου».
Οι δηλώσεις Ρούτσι αναδεικνύουν δύο μείζονα ζητήματα:
Το πρώτο και είναι βέβαια η έλλειψη εμπιστοσύνης στο ανακριτικό πόρισμα. Από αυτήν απορρέει το αίτημα της εκταφής για να γίνει χημική εξέταση και να διαπιστωθεί αν υπάρχουν ίχνη ξυλολίου.
Το δεύτερο όμως και πιο σημαντικό είναι η τρομακτική αμφιβολία του Ρούτσι και άλλων γονιών ότι παρέλαβαν όντως τις σορούς των παιδιών τους.
Τα ερωτήματα
Ακόμα και αν κάποιος θεωρήσει την απεργία πείνας μια απονενοημένη κίνηση ενός απελπισμένου πατέρα, πώς μπορεί άραγε θεωρήσει αβάσιμο το ζήτημα εμπιστοσύνης που θέτει; Πώς μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στην απονομή δικαιοσύνης:
• Όταν ο χώρος του εγκλήματος μπαζώθηκε άρον-άρον με αποτέλεσμα να καταστραφούν σημαντικά στοιχεία για την ανάκριση;
• Όταν η διερεύνηση του εγκλήματος επανειλημμένα κωλυσιέργησε και κρίσιμες παράμετροι ήρθαν στο φως μόνο μετά την πίεση των συγγενών των θυμάτων;
• Όταν τα αντικρουόμενα επίσημα πορίσματα δημιούργησαν την απόλυτη σύγχυση και καταρράκωσαν το όποιου κύρος είχε απομείνει στον κυβερνητικό μηχανισμό;
• Όταν η κυβέρνηση έκανε ό,τι μπορούσε για να κλείσει η υπόθεση χωρίς να θιχτούν οι άνθρωποι της, με αποκορύφωμα την παραπομπή-χάδι στον Καραμανλή;
Ποιος-ά στην Ελλάδα αλήθεια πιστεύει ότι θα μάθουμε όλη την αλήθεια για τα Τέμπη και θα απονεμηθεί τελικά δικαιοσύνη;
Η τρομακτική αμφιβολία
Αλλά ακόμα και αν δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για τη διερεύνηση των Τεμπών, είναι δυνατόν να απορρίπτεται το αίτημα εκταφής όταν (καλώς ή κακώς) οι γονείς έχουν την τρομακτική αμφιβολία ότι ήταν όντως οι σοροί των παιδιών τους αυτές που θάψανε; Πώς μπορεί να μη γίνεται κατανοητό στις δικαστικές αρχές ότι η άρνηση του αιτήματος Ρούτσι παραβιάζει πολιτισμικούς κανόνες που θεωρούνται θεμελιώδεις για την κοινωνία μας; Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτή η άρνηση τροφοδοτεί κάθε είδους θεωρία συνωμοσίας και παγιώνει την πεποίθηση ότι το κράτος είναι ανάλγητο και αδιάφορο για τον πόνο των απλών ανθρώπων; Δεν βλέπουν άραγε ότι αυτή η υπόθεση οξύνει την κρίση εμπιστοσύνης στη δικαιοσύνη;
