Ο Παναγιώτης Βούλγαρης, που έχασε τον γιο του που ήταν ο μηχανοδηγός της εμπορικής αμαξοστοιχίας στα Τέμπη, είπε: «δυστυχώς αιωρείται ακόμα μία λανθασμένη πληροφορία ότι τον γιο μου όλοι τον είχαν σαν επιβάτη στην επιβατική αμαξοστοιχία. Πώς μπορεί να γίνεται αυτό να είναι συγχρόνως επιβάτης στην αμαξοστοιχία και να είναι και οδηγός στην εμπορική; Αυτό, ήταν λανθασμένη πληροφορία.
Στην οικογένεια του σταθμάρχη δίνω τα ειλικρινά θερμά μου συλλυπητήρια γιατί χάθηκε και αυτός ως άνθρωπος. Τώρα ως υπηρεσία εκεί, φταίει δεν φταίει, πού φταίει, τι δεν κάνει αυτό θα τα βρούνε άλλοι. Εγώ δεν καταδικάζω, μα δεν καταδικάζω κανέναν».
Περιέγραψε τις τελευταίες στιγμές με τον γιο του
«Ήμασταν όλη η οικογένεια στο Λιανοκλάδι της Λαμίας για το τριήμερο των Αποκριών, διότι και ο γιος μου είχε ρεπό. Μου λέει μπαμπά, την Τρίτη το πρωί, μετά την Καθαρά Δευτέρα θα με κατεβάσεις στο σταθμό Λιανοκλαδίου του χωριού μας, γιατί έντεκα η ώρα περνάει το τρένο, να φύγω για Θεσσαλονίκη, να πάω να ξεκουραστώ, να κάνω ένα μπάνιο, να ετοιμαστώ γιατί την Τρίτη το βράδυ 9 η ώρα ήταν το δρομολόγιο του.
Πάντα 9 έφευγε για τακτικό δρομολόγιο από τη Θεσσαλονίκη με οποιονδήποτε άλλο δίπλα συνάδελφο του οποίος ήταν και γιατί πάντα άλλαζαν οι δυο μηχανοδηγοί. Του λέω εντάξει αγόρι μου, πάρε μας μόνο ένα τηλέφωνο όταν ξεκινήσεις από τη Θεσσαλονίκη για την Αθήνα, να ξέρουμε ότι έφυγες καλά. Εντάξει, εντάξει.
Συνήθως όμως τον παίρναμε και νωρίτερα. Είτε εγώ είτε μητέρα του. Τον παίρνω εγώ 9 παρά δέκα και του λέω -γιατί έτσι συνήθως μιλάγαμε πατέρας προς γιος – “έλα ρε μεγάλε, τι έγινε; έφυγες; θα φύγεις κανονικά ή έχεις καθυστέρηση;”
Μου λέει “μπαμπά, επειδή με βρίσκεις να τρέχω να υπογράψω τα χαρτιά, σε παίρνω σε δύο λεπτά”.
Πράγματι με πήρε σε 2 λεπτά και μου λέει “μπαμπά ναι έτοιμος ξεκινώ 9 η ώρα για την Αθήνα” και τελείωσε. “Αγόρι μου, καλό ταξίδι και ενδιάμεσα άμα μπορείς και με ένα μήνυμα στο κινητό να ξέρουμε που βρίσκεσαι”.
Εμείς με τη σύζυγο ήμασταν στο σπίτι εδώ στην Αθήνα, γιατί η σύζυγος δουλεύει στο υπουργείο Οικονομικών και την Τετάρτη έπρεπε να είναι να πάει για τη δουλειά της και χαζεύαμε στην τηλεόραση. Εγώ έβλεπα ένα έργο.
Η σύζυγος πήγε να ξαπλώσει κατά τις 11.30 και ως συνήθως είχε και την τηλεόραση ανοιχτή και συγκεκριμένα στον Σκάι για να την πάρει ύπνος σαν νανούρισμα δηλαδή. Οπότε κάποια στιγμή περίπου ήταν μία η ώρα – κάπου εκεί – ακούω μέσα από την κρεβατοκάμαρα “Παναγία μου το παιδί μου”.
Πετάγομαι, έρχομαι μέσα και λέω “τι συμβαίνει ρε Γιάννα; τι έγινε ρε κορίτσι μου;”. Μου λέει “έγινε δυστύχημα στα Τέμπη. Επιβατικό λέει με το εμπορικό. Του γιού μας ήταν μέσα”».
Πότε κατάλαβε ότι το παιδί του είναι νεκρό
Αμέσως πήρε τηλέφωνο στο κινητό του παιδιού του το οποίο ήταν νεκρό: «κατάλαβα ότι ο γιος μου πλέον δεν υπάρχει στη ζωή και δεν ξέρω και τι θα έχει μείνει από αυτόν».
«Αυτός που έχει 30 χρόνια επάνω στο επιβατηγό, τριάντα χρόνια έχει επάνω στη γραμμή, όταν ξεκινάει από τη Λάρισα να φύγει -εγώ λέω ότι ναι, έκανε λάθος σταθμάρχης και δε γύρισε το κλειδί ξανά – αυτός, βγαίνοντας έξω δεν βλέπει ότι δεν είναι στην κανονική του γραμμή, ότι είναι στη γραμμή καθόδου και όχι στην ανόδου;[…] να πει σε ποια γραμμή με έχεις και συνεχίζω; σε ποια γραμμή με έχεις και συνεχίζω βρε Λάρισα; Αν μη τι άλλο. Δεν το είπε αυτός, ο διπλανός του;
Ο άλλος, ο συνοδηγός του, δεν έπρεπε να το πει;.
Δεν δούλεψε το κουμπί. Ωραία, δεν έχεις όμως μπροστά σου το πάνελ που βλέπεις; Για πέντε έξι λεπτά φαινόταν μέσα από τα τρένα που κινούνταν. Που σημαίνει – για μένα η γνώμη μου είναι δεν το καταδικάζω – ή μάλλον έφυγε από εκεί[…] και έγινε αυτό το τραγικό δυστύχημα που έγινε».
