Σύμφωνα με την ερτ, η οποία συνομίλησε με ανθρώπους που σχετίζονται άμεσα με τη λειτουργία της Κιβωτού του Κόσμου στην Καλαμάτα, μετέφεραν πράγματα που δημιουργούν πολλά ερωτήματα.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ για το πρώτο πράγμα για το οποίο μίλησαν, ήταν ο «φόβος» που υπήρχε γύρω από τον ιδρυτή της ΜΚΟ και ο απόμακρος χαρακτήρας του από τους εργαζομένους της δομής, με την πλειονότητα των οποίων δεν είχε καμία επαφή.
Μάλιστα, οι άνθρωποι που μίλησαν μετέφεραν μια ιδιαίτερα αρνητική εντύπωση για τον ίδιο από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισαν. Ρωτώντας για το αν τους προβλημάτισε αυτό και πως ένας άνθρωπος της εκκλησίας είχε αυτή την συμπεριφορά μας μετέφεραν την εικόνα ενός «νάρκισσου» και ιδιαίτερα περίεργου ανθρώπου, που είχε επαφή μόνο με πρόσωπα του «οικείου» περιβάλλοντος του, που είχαν σημαντικό «ρόλο» σε όλες τις δομές και όχι μόνο σε αυτή της Καλαμάτας.
Οι διακρίσεις μεταξύ των παιδιών
Ένα ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο που προκύπτει είναι οι συχνές μετακινήσεις παιδιών από δομή σε δομή, χωρίς οι περισσότεροι απ’ τους εργαζομένους να έχουν λόγο σε αυτές τις μετακινήσεις ή να γνωρίζουν την αιτία.
Για παράδειγμα καλούσε ο Πατήρ στο τηλέφωνο της δομής και ζητούσε σε μισή με μια ώρα, να ετοιμάσουν ένα παιδί (ή και περισσότερα) να το στείλουν στην Αθήνα με το ΚΤΕΛ.
Εκεί ο τρόφιμος της δομής μπορεί να έμενε για 2 μέρες μέχρι και ένα μήνα ή μπορεί ακόμα να βρισκόταν και σε άλλες δομές της Κιβωτού ανά τη χώρα.
Στην ερώτηση γιατί συνέβαινε απάντησαν ότι είχαν άγνοια. Αξίζει να σημειωθεί, ότι τα παιδιά αυτά ήταν ταυτόχρονα και μαθητές σε σχολεία της Καλαμάτας, από τα οποία απουσίαζαν χωρίς δικαιολογία το χρονικό διάστημα που ο Πατήρ τα είχε καλέσει στην Αθήνα ή είχαν προσωρινά μεταφερθεί σε άλλες δομές.
Επίσης, μεταξύ των παιδιών που φιλοξενούνταν στη δομή, υπήρχαν και κάποιου είδους διακρίσεις. Παραδείγματος χάριν, άλλος είχε πολύ ακριβό κινητό και ακριβά ρούχα και άλλος ελάχιστα χρήματα στην τσέπη του.
Ιδιαίτερα κομβικό σημείο στη διερεύνηση της όλης υπόθεσης φαίνεται και το χρονικό διάστημα, όπου από την Καλαμάτα αποχώρησαν «δια παντός» τα μεγαλύτερα παιδιά της δομής καθώς την ίδια χρονική περίοδο φέρονται να συνέβησαν και αρκετά γεγονότα τα οποία καταγγέλλει ο 19χρονος, όπως αυτά έχουν παρουσιαστεί.
Μιλάμε για τα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου, όταν αποχωρούν ξαφνικά από τη δομή 3 παιδιά αρχικά και μετά από λίγες μέρες ακολούθησαν άλλοι δυο. Όλα τα παιδιά άνω των 13 ετών.
Οι λόγοι δεν έγιναν γνωστοί στους περισσοτέρους ανθρώπους γύρω από τη δομή ενώ η «φημολογία» στα ενδότερα της Κιβωτού ανέφερε ότι τιμωρήθηκαν γιατί τους βρήκαν «κουπόνια με στοίχημα» ή ότι «τραγουδούσαν τραπ».
Να σημειωθεί, ότι για το ένα παιδί που αποχώρησε υπήρξε και αναφορά από την Δευτεροβάθμια Εκπαίδευσης Μεσσηνίας, λίγο χρονικό διάστημα αργότερα, στην εισαγγελία πρωτοδικών γιατί δεν ξαναεμφανίστηκε στο σχολείο του, έμεινε στην τάξη από απουσίες (ενώ μέχρι τότε ήταν ένα παιδί που πήγαινε στο σχολείο) και καθώς ήταν κάτω των 15 ετών που η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική.
Λίγο αργότερα, από αυτή την ξαφνική αποχώρηση των παιδιών, κάποια λίγο μικρότερα παιδιά, κλήθηκαν στην Αθήνα για ένα Σαββατοκύριακο από τον Πάτερ, και στην επιστροφή τους αναπτύχθηκε «φημολογία» μέσα στη δομή για κακομεταχείριση όσων είχαν φύγει τις προηγούμενες μέρες από την Καλαμάτα. Τότε δε, δημιουργήθηκε και ένας «τρόμος» στα παραμένοντα παιδιά στη δομή γύρω από την Αθήνα.
Εν κατακλείδι, όλοι οι άνθρωποι που μίλησαν στην ερτ έδωσαν μια «άρρωστη» εικόνα γύρω από τη λειτουργία της δομής. Μίλησαν για εργασίες που έκαναν ακόμα και τα μικρότερα παιδιά κάποιες σκληρές στον κήπο, για παιδιά που γυρνούσαν «ερείπια» από τα ξαφνικά ταξίδια στην Αθήνα, και «δώρα» που έφερναν γονείς και η δομή τα κράταγε για να τα δώσει ο «Πατήρ» στα παιδιά, και αρκετά άλλα…
Στην ερώτηση αν ένιωσαν κάποια στιγμή να μιλήσουν για όλα αυτά, και γιατί δε το είχαν κάνει, κάποιοι μας τόνισαν ότι το είχαν κάνει σε αρμόδιους μέσα στη δομή για διάφορα ζητήματα εν ευθέτω χρόνο και ουδέποτε ακουγόντουσαν.
Αναφορικά με τις σοβαρές καταγγελίες που έχουν έρθει στη δημοσιότητα, τονίζουν ότι στη δομή της Καλαμάτας, δε υπήρξαν αλλά και δε θα μπορούσαν και να υπάρξουν μπροστά στα μάτια τους τέτοιες συμπεριφορές ωστόσο κανείς δε «βάζει το χέρι του στη φωτιά» για το τι συνέβαινε όταν ο Πατήρ ζητούσε και έμενε μόνος με τα παιδιά, πήγαιναν για μπάνιο κυρίως μεταμεσονύκτιες ώρες, ή όταν πήγαιναν σε άλλες δομές και στην Αθήνα.
Στην ουσία περιέγραψαν με λίγα λόγια τη λειτουργία της δομής ως μια «Κουστωδία» με ανθρώπους της απόλυτης εμπιστοσύνης του Πατέρα και «Σκλάβους», τα παιδιά της δομής και την πλειονότητα των εργαζομένων που δεν άνηκαν στο «στενό» πυρήνα ενώ ήταν και «αναλώσιμοι» καθώς άλλαζαν ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
