Ασθενείς με ανεγχείρητους καρκίνους του ανώτερου και κατώτερου πεπτικού φαίνεται πως έχουν πλέον περισσότερες επιλογές, καθώς οι γιατροί και στην Ελλάδα την τελευταία διετία χρησιμοποιούν συμπληρωματικά με τις θεραπείες πρώτης γραμμής, μία τεχνική που λέγεται ηλεκτροπόρωση, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να δώσει περισσότερο χρόνο, αλλά και καλύτερη ποιότητα ζωής.
Τα παραπάνω αναφέρει στο Πρακτορείο FM και στην Τάνια Μαντουβάλου ο γαστρεντερολόγος - ηπατολόγος επιστημονικά υπεύθυνος - διευθυντής της Γαστρεντερολογικής Κλινικής στο Αντικαρκινικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών «Ο Άγιος Σάββας» Δημήτρης Δημητρουλόπουλος. Όπως εξηγεί, η ηλεκτροπόρωση είναι μια τεχνική, η οποία με την εφαρμογή σύντομων ηλεκτρικών παλμών υψηλής τάσης, αυξάνει τη διαπερατότητα της κυτταρικής μεμβράνης στα μόρια (σσ ανοίγουν καλύτερα τα ανθρώπινα κύτταρα και περνάνε πιο εύκολα τα φάρμακα στον ανθρώπινο οργανισμό).
«Αυτό επί του πρακτέου σημαίνει ότι καταστρέφεται η αγγείωση του όγκου, οπότε οι όγκοι παύουν πια να αιμορραγούν. Σημειώνεται και κυτταρικός θάνατος, σκοτώνονται δηλαδή τα καρκινικά κύτταρα και οι όγκοι συρρικνώνονται. Η μέθοδος συνδυάζεται με χημειοθεραπείες, ακτινοθεραπείες, και με ανοσοθεραπείες, με πολύ καλά αποτελέσματα». Οπότε για παράδειγμα, στη χημειοθεραπεία εφαρμόζετετε εσείς τους παλμούς, ανοίγουν τα κύτταρα και μπαίνει μετά το χημειοθεραπευτικό φάρμακο; Όχι, μπαίνουν τα φάρμακα που εμείς βάζουμε. Από εκεί και πέρα, όσον αφορά τα φάρμακα που προβλέπονται από το χημειοθεραπευτικό σχήμα, οι οδοί χορήγησης είναι άλλοι».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Διπλασιασμός προσδόκιμου σε ανεγχείρητο καρκίνο παχέος εντέρου
Σύμφωνα με τον ειδικό, η μέθοδος ξεκίνησε γύρω στη δεκαετία του '70 για καρκίνο κεφαλής και τραχήλου. «Όσον αφορά το γαστρεντερικό σύστημα οι πρώτες μελέτες σε ανθρώπους, εμφανίστηκαν το 2020. Η τεχνική, που εφαρμόζεται ήδη σε πολλές χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ, έχει ένδειξη σε καρκίνους του παχέoς εντέρου, του στομάχου και του οισοφάγου. Ωστόσο θα πρέπει να επισημάνω ότι εφαρμόζεται επίσης, σε καρκίνους του δέρματος, καθώς και στην αισθητική. Η συνεδρία διαρκεί το πολύ μισή ώρα, αλλά κρατάμε τους ασθενείς για ένα 24ωρο, για παρακολούθηση. Μπορεί να χρειάζεται και μια δεύτερη συνεδρία μετά από έξι εβδομάδες».
Υπάρχουν περιπτώσεις που ένας ασθενής από ανεγχείρητος μπορεί να γίνει υποψήφιος για επέμβαση; Όχι, κατηγορηματικά όχι, απαντά ο κ. Δημητρουλόπουλος και στο ερώτημα τι δεδομένα υπάρχουν για αύξηση προσδόκιμου και για ποιους καρκίνους, απαντά: «Η αύξηση προσδόκιμου, για τη συγκεκριμένη τεχνική, είναι κάτι που μελετάται όσον αφορά τους καρκίνους της δικιάς μας ειδικότητας. Επίσημα δεδομένα για την επιβίωση δεν έχουν ακόμα δημοσιευθεί. Υπάρχει όμως, μία φετινή μελέτη του King's College στην Αγγλία, που έχει ανακοινωθεί σε πρόσφατο συνέδριο, βάσει της οποίας φαίνεται ότι το προσδόκιμο επιβίωσης φτάνει τους 10 με 12 μήνες συνολικά, στο 80% των ασθενών, με καρκίνο παχέoς εντέρου, όταν μέχρι τώρα το προσδόκιμο ήταν κάτω των 6 μηνών, για ανεγχείρητα περιστατικά σταδίου 4. Η τεχνική έχει πολύ καλά αποτελέσματα για τον συγκεκριμένο καρκίνο και υπάρχουν πολλές μελέτες που μας το αποδεικνύουν».
Όσον αφορά το ανακουφιστικό κομμάτι, ο ειδικός εξηγεί: «Εφόσον μειώνεται, ή σταματάει η αιμορραγία, ο ασθενής δεν χρειάζεται μεταγγίσεις, αισθάνεται καλύτερα, δεν τρέχει στα νοσοκομεία, δεν "σέρνεται". Δεν γίνεται απόφραξη σίγουρα, οπότε δεν θα πάθει ειλεό που έχει και πόνο. Αν το πρόβλημα είναι στο ανώτερο πεπτικό θα μπορεί να σιτιστεί άνετα, γιατί όταν δεν μπορεί, πάλι πονάει. Η ανακούφιση είναι πολλαπλών επιπέδων». Καταλήγοντας ο κ. Δημητρουλόπουλος επισημαίνει ότι η μέθοδος ξεκίνησε από δημόσια νοσοκομεία στη χώρα μας και ήδη γίνεται στο Λαϊκό, στο Πανεπιστημιακό της Λάρισας, στον Ερυθρό και στον Άγιο Σάββα. «Αλλά ιδιόκτητο μηχάνημα έχουμε μόνο εμείς. Όπου αλλού πάει, είναι υπό δανεισμό από την εταιρεία».
