Δημοσίευμα του Independent αναφέρεται στις οικονομικές προτάσεις του Andy Burnham και τις συγκρίνει με αυτές του Αλέξη Τσίπρα όταν ανήλθε στην εξουσία το 2015. Ο νέος Βρετανός Πρωθυπουργός, έχει προβάλλει το μοντέλο του «μαντσεστερισμού» που δίνει έμφαση στις δημόσιες επενδύσεις, στην ενίσχυση των τοπικών κοινωνιών και στη δημιουργία μιας οικονομίας με πιο δίκαιη κατανομή των ευκαιριών.
Την ώρα που το Ηνωμένο Βασίλειο άνοιξε τις πόρτες του Νο. 10 της Downing Street για να υποδεχθεί τον νέο Πρωθυπουργό, Andy Burnham, γίνεται πλέον εμφανές ότι ο «τρίτος δρόμος» που κάποτε ευδοκίμησε στην σοσιαλδημοκρατία, είναι πολιτικά κενό γράμμα. Πλέον, η προοδευτική παράταξη σε όλη την Ευρώπη, αναζητά νέες απαντήσεις στις προκλήσεις της οικονομίας, των ανισοτήτων και της κοινωνικής συνοχής, επανεξετάζοντας ιδέες που πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν αντισυμβατικές.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον και στην Μεγάλη Βρετανία, ως μια πολιτική προσωπικότητα που αμφισβήτησε το κυρίαρχο μοντέλο της νεοφιλελεύθερης λιτότητας και του ΤΙΝΑ.
Αφορμή για αυτή τη συζήτηση δίνει δημοσίευμα του Independent, το οποίο αναφέρεται στις οικονομικές προτάσεις του Andy Burnham και τις συγκρίνει με αυτές του Αλέξη Τσίπρα όταν ανήλθε στην εξουσία το 2015. Ο νέος Βρετανός Πρωθυπουργός, έχει προβάλλει το μοντέλο του «μαντσεστερισμού» που δίνει έμφαση στις δημόσιες επενδύσεις, στην ενίσχυση των τοπικών κοινωνιών και στη δημιουργία μιας οικονομίας με πιο δίκαιη κατανομή των ευκαιριών.
Οι ιδέες αυτές παρουσιάζουν αξιοσημείωτες συγκλίσεις με το πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα, σύμφωνα με τον Independent. Άλλωστε, και οι δύο προσεγγίσεις ξεκινούν από μια κοινή διαπίστωση: ότι η οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι βιώσιμη όταν αφήνει πίσω της μεγάλες κοινωνικές ομάδες ή ολόκληρες περιφέρειες.
Ο Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε στο επίκεντρο μιας από τις δυσκολότερες περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ωστόσο, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές πολιτικές εκτιμήσεις, είναι γεγονός ότι έθεσε στο ευρωπαϊκό τραπέζι ζητήματα όπως τα όρια της λιτότητας, η ανάγκη για επενδύσεις και η σημασία της κοινωνικής συνοχής, ζητήματα τα οποία θέτει και σήμερα ο Andy Burnham, σε ένα Ηνωμένο Βασίλειο το οποίο πληρώνει τις αποτυχημένες νεοφιλελεύθερες θατσερικές πολιτικές.
Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα, σε πολλές χώρες της Ευρώπης, η συζήτηση μετατοπίζεται προς πολιτικές που συνδυάζουν ανάπτυξη και κοινωνική προστασία. Η έμφαση στις υποδομές, στην περιφερειακή ανασυγκρότηση και στην ενεργότερη παρέμβαση του κράτους επανέρχεται δυναμικά, ιδιαίτερα μετά τις αλλεπάλληλες κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας.
Το ενδιαφέρον στην περίπτωση Burnham βρίσκεται στο γεγονός ότι ο δημόσιος διάλογος στην Ευρώπη επιστρέφει σε ερωτήματα που πρόεδρος της ΕΛΑΣ ανάδειξε ήδη από το 2015: Τον ρόλο του κράτους στην οικονομία, την μείωση των ανισοτήτων, ένα κράτος για όλους και το μοντέλο ανάπτυξης που θα πρέπει να αφορά τους πολλούς και όχι τους λίγους.
Ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συζήτησης που τροφοδοτεί το άρθρο του Independent: Η παρακαταθήκη της περιόδου Τσίπρα συνεχίζει να τροφοδοτεί τον διάλογο για το μέλλον των προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη.
Και όπως τονίζει ο Independent, “το να είσαι αυθεντικά συμπαθής, είναι ένα σπάνιο πολιτικό χάρισμα, το οποίο πάντοτε αποδίδει, όπως τόσο ο Burnham όσο και ο Τσίπρας ανακαλύπτουν ξανά»…
