Για τους ιδιοκτήτες κατοικιδίων που θέλουν να προστατεύσουν τους σκύλους ή τις γάτες τους από ψύλλους, οι θεραπείες είναι σίγουρα η καλύτερη ιδέα. Ωστόσο, νέα έρευνα δείχνει ότι οι τοξικές χημικές ουσίες σε αυτές τις θεραπείες ρυπαίνουν πολύ περισσότερο από ό,τι πιστεύαμε.
Το Πανεπιστήμιο του Σάσεξ και το Imperial College του Λονδίνου δημοσίευσαν έρευνα στο περιοδικό Science of the Total Environment, στην οποία παρακολούθησαν την παρουσία δύο εντομοκτόνων –φιπρονίλη (fipronil) και ιμιδακλοπρίδη (imidacloprid)–, που περιέχονται σε ορισμένες κοινές θεραπείες κατά των ψύλλων.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι ουσίες όχι μόνο παρέμεναν στα χέρια και στα σπίτια των ιδιοκτητών για 28 ημέρες μετά την εφαρμογή, αλλά τα υπολείμματά τους διέφευγαν και ρύπαιναν τοπικές υδάτινες πηγές.
Πολλές θεραπείες ψύλλων, ειδικά συνταγογραφούμενες, δεν περιέχουν κανένα από αυτά τα δύο συστατικά, ενώ πολλοί κτηνίατροι συμβουλεύουν εδώ και χρόνια τους ιδιοκτήτες σκύλων να αποφεύγουν θεραπείες όπως το Frontline.
Η νέα μελέτη ενισχύει αυτή τη σύσταση, με τον Ντέιβ Γκούλσον, καθηγητή βιολογίας που επιβλέπει την έρευνα, να δηλώνει στον Guardian:
«Αυτές οι δύο ουσίες είναι εξαιρετικά ισχυρά νευροτοξικά εντομοκτόνα και είναι βαθιά ανησυχητικό ότι βρίσκονται τακτικά στα χέρια των ιδιοκτητών μέσω της συνεχούς επαφής με τα κατοικίδιά τους. Οι ιδιοκτήτες θα αναστατωθούν, επίσης, όταν μάθουν ότι, με τη χρήση αυτών των προϊόντων, ρυπαίνουν κατά λάθος τα ποτάμια μας».
Γιατί είναι επικίνδυνες αυτές οι ουσίες;
Η ιμιδακλοπρίδη ανήκει σε μια ομάδα χημικών ουσιών που ονομάζονται νεονικοτινοειδή (neonics), ευρέως χρησιμοποιούμενα ως εντομοκτόνα. Στην ΕΕ, η χρήση τους έχει απαγορευτεί λόγω των κινδύνων τους, ενώ η υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (EPA) εξακολουθεί να επιτρέπει τη χρήση τους στη γεωργία.
Τα νεονικοτινοειδή συνδέονται με νευρολογικά προβλήματα, γενετικές ανωμαλίες, καρδιακές βλάβες και απώλεια μνήμης. Επειδή παραμένουν μετρήσιμα στο σπίτι έναν μήνα μετά την εφαρμογή της θεραπείας, ο Γκούλσον επισημαίνει ότι χρειάζονται σωστές αξιολογήσεις κινδύνου για αυτά τα προϊόντα.
«Αν βρίσκονται στα χέρια μας, τότε αυτοί οι νευροτοξικοί παράγοντες θα βρίσκονται σε όλο το σπίτι μας», είπε. «Αυτό δεν ακούγεται υγιές για μένα».
Η ανακάλυψη αυτή προκαλεί ανησυχία, ιδιαίτερα για οικογένειες με μικρά παιδιά και κατοικίδια, που μπορεί να εκτίθενται παρατεταμένα σε νευροτοξίνες μέσα στο σπίτι. Η ενημέρωση και η υιοθέτηση ασφαλέστερων πρακτικών στις θεραπείες ψύλλων μπορούν να μειώσουν σημαντικά αυτόν τον «κρυφό κίνδυνο» για την υγεία.
Οι τοξίνες αυτές είναι επίσης βλαβερές για την άγρια ζωή, από πουλιά και ελάφια έως ψάρια και άλλα είδη. Ο Γκάι Γουντγουορντ, καθηγητής οικολογίας που συμμετείχε επίσης στην έρευνα, δήλωσε: «Παρά το γεγονός ότι αυτές οι ουσίες έχουν απαγορευτεί για χρήση σε εξωτερική γεωργία για αρκετά χρόνια, εξακολουθούμε να τις βρίσκουμε στα βρετανικά υδάτινα σώματα σε επίπεδα που μπορούν να βλάψουν την υδρόβια ζωή».
Δυστυχώς, φαίνεται ότι οι θεραπείες ψύλλων αποτελούν σημαντικότερη πηγή ρύπανσης από ό,τι είχε εκτιμηθεί προηγουμένως, καθώς η μελέτη εκτίμησε ότι ευθύνονται για 20-40% της ρύπανσης των λυμάτων.
Η προστασία της άγριας ζωής και του περιβάλλοντος είναι κρίσιμη, καθώς η οικολογία αποτελεί συχνά μια ευαίσθητη ισορροπία, όπου η δυσκολία ενός είδους μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές επιπτώσεις σε άλλα είδη.
Τι γίνεται για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα;
«Θα έλεγα ότι οι κτηνίατροι πρέπει να σταματήσουν να ενθαρρύνουν τους ιδιοκτήτες σκύλων και γατών να χρησιμοποιούν αυτές τις θεραπείες προληπτικά», πρότεινε ο Γκούλσον. «Αν ένα ζώο δεν έχει ψύλλους, γιατί να το θεραπεύσουμε;» Πρότεινε, επίσης, να πλένονται τακτικά τα κρεβάτια των κατοικίδιων για να σκοτωθούν τα αυγά και οι προνύμφες.
Στη γεωργία, πολλές οργανώσεις πιέζουν για πλήρη απαγόρευση των νεονικοτινοειδών, ενώ άλλες ερευνητικές ομάδες προσπαθούν να βελτιώσουν την εφαρμογή τους για να αποφευχθεί η υπερβολική χρήση ή αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους για τον έλεγχο των εντόμων.
Πηγή: The Cool Down
