Η εθνική απόκριση απέναντι στην πανδημία έχει υπάρξει πράγματι υποδειγματική στους περισσότερους τομείς.
Ωστόσο, πολλοί συμπολίτες μας που ανήκουν στις πλέον ευπαθείς ομάδες καθώς είναι χρόνιοι ασθενείς, ανάμεσά τους μεταμοσχευμένοι και ανοσοκατεσταλμένοι ή οι περιθάλποντες τους, εξακολουθούν να μην δικαιούνται άδεια ειδικού σκοπού από την εργασία τους στον ιδιωτικό ή το δημόσιο τομέα.
Ο Γιώργος δεν μένει σπίτι. Είναι 56 ετών, ογκολογικός ασθενής ο οποίος ολοκλήρωσε πρόσφατα τη χημειοθεραπεία και έχει συννοσηρότητα χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας. Είναι αναγκασμένος να συνεχίζει να εργάζεται, καθώς δεν δικαιούται ειδική άδεια.
Στη δημόσια υπηρεσία όπου δουλεύει, έρχεται σε επαφή με πάνω από 30 συναδέλφους και πολίτες καθημερινά, εκθέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τόσο τον εαυτό του, όσο και τη γυναίκα του η οποία βρίσκεται σε φάση αποκατάστασης μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Η Αλίκη δεν μένει σπίτι. Είναι 33 ετών και εργάζεται ως δασκάλα σε ιδιωτικό σχολείο. Πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας, γεγονός που την καθιστά ευάλωτη σε λοιμώξεις λόγω της επίδρασης της φαρμακευτικής αγωγής στο ανοσοποιητικό σύστημα.
Ενόψει της σταδιακής άρσης των περιοριστικών μέτρων, βρίσκεται σε δίλημμα. Να επιστρέψει στο σχολείο με ρίσκο για την υγεία της ή να απέχει διακινδυνεύοντας να χάσει τη δουλειά της.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο news4health.gr
