«Παγκοσμίως 7,1 εκατ. θάνατοι το χρόνο οφείλονται στο ενεργητικό κάπνισμα, ενώ 884.000 θάνατοι σχετίζονται με το παθητικό. Το 25% των θανάτων των ανδρών στην Ελλάδα οφείλεται άμεσα ή έμμεσα στο κάπνισμα. Με αυτό το απαράδεκτο για μια χώρα του δυτικού κόσμου ποσοστό θανάτων από μια συνήθεια που θα έπρεπε να έχει περιοριστεί δραματικά εδώ και δεκαετίες, ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος χαιρετίζει τις πρωτοβουλίες του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, και της ηγεσίας του Yπουργείου Υγείας για ενεργοποίηση του αντικαπνιστικού νόμου, αρχής γενομένης από τα δημόσια κτίρια» αναφέρει ο ΠΙΣ στην ανακοίνωσή του.
Σημειώνει μάλιστα ο ΠΙΣ ως οξύμωρο ότι η απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους μετρά τουλάχιστον 163 χρόνια στη χώρα μας. Απαγορεύτηκε για πρώτη φορά το έτος 1856 με Βασιλικό Διάταγμα του Όθωνα, ωστόσο η χώρα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις με υψηλά ποσοστά καπνιστών μεταξύ των Ευρωπαϊκών χωρών.
Μορφή βίας το παθητικό κάπνισμα
Ο ΠΙΣ αναφέρεται με σκληρή γλώσσα για το παθητικό κάπνισμα: «είναι η χειρότερη μορφή βίας που μπορεί να ασκήσει κάποιος στον συνάνθρωπό του, καθώς βάζει σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του» υπογραμμίζει σχετικά και εξηγεί ότι παιδιά αλλά και ενήλικες μη καπνιστές υφίστανται συχνά αυτη τη μορφή βίας.
Επικαλείται δε στοιχεία από το European Lung White Book που αναφέρουν ότι το ETS (Environmental Tobacco Smoke) έχει ενταχθεί στις καρκινογόνες συνήθειες και ουσίες και συνδέεται με καρκίνους του πνεύμονα, όσο και με νοσήματα του αναπνευστικού που δεν συνδέονται με τον καρκίνο.
Η δε έκθεση των παιδιών στο ETS εξαιτίας του καπνίσματος των γονέων μέσα στο σπίτι, αυξάνει τις πιθανότητες για αναπνευστικά προβλήματα, λοιμώξεις του μέσου ωτός, δια βίου μειωμένη ικανότητα οξυγόνωσης των πνευμόνων και σοβαρό άσθμα.
Δευτερεύοντα αλλά αρκετά σημαντικά θεωρούνται τα μεμονωμένα συμπτώματα που παρουσιάζουν παιδιά και ενήλικες οι οποίοι έχουν εκτεθεί σε παθητικό κάπνισμα και είναι ο επίμονος βήχας, η παραγωγή πτυέλων, το βάρος στο στήθος κατά την αναπνοή και γενικά η αναπνευστική δυσφορία.
Καταλήγοντας ο ΠΙΣ καλεί την ηγεσία του υπουργείου Υγείας – και κάθε αρμόδια αρχή- να επιβάλλει τον νόμο και εκφράζει την πρόθεσή του να βοηθήσει με κάθε μέσο που διαθέτει στον έλεγχο αυτού του μείζονος προβλήματος Δημόσιας Υγείας.
