«Ο κ. Μητσοτάκης, λίγες μόλις ώρες μετά τη χθεσινή ανακοίνωσή μας, βγήκε να επιβεβαιώσει πανηγυρικά τα δύο πράγματα που το ΠΑΣΟΚ λέει εδώ και δύο χρόνια: Πρώτον, ότι το σταθερό τιμολόγιο της ΔΕΗ μπορούσε να είναι φθηνότερο. Δεύτερον, τα σταθερά τιμολόγια να είναι η βάση για εκατομμύρια καταναλωτές», αναφέρει ο Τομέας Ενέργειας του ΠΑΣΟΚ και ο υπεύθυνος ΚΤΕ Ενέργειας του κόμματος, Φραγκίσκος Παρασύρης, με αφορμή το βίντεο του Πρωθυπουργού για τα τιμολόγια της ΔΕΗ.
«Δεν περιμέναμε, ομολογουμένως, να μας δικαιώσει τόσο γρήγορα και τόσο απερίφραστα. Τον ευχαριστούμε για την ειλικρίνεια. Μένουν, όμως, τρία ερωτήματα, στα οποία απέφυγε επιμελώς να απαντήσει:
Πρώτον: γιατί τώρα;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αν η «ισχυρή ΔΕΗ» μπορούσε να απορροφήσει το κόστος και να προσφέρει φθηνότερο σταθερό τιμολόγιο, γιατί δεν το έκανε επί δύο χρόνια; Γιατί, όταν άλλοι πάροχοι προσέφεραν φθηνότερα σταθερά τιμολόγια, η κυβέρνηση απέρριπτε την τροπολογία του ΠΑΣΟΚ;
Η απάντηση, δυστυχώς είναι μια: γιατι τωρα ερχονται εκλογές.
Δεύτερον: γιατί μόνο η μισή αλήθεια;
Ο πρωθυπουργός δεν είπε ούτε λέξη για τις αυξήσεις της τάξης του 20% στο κυμαινόμενο πράσινο τιμολόγιο της ΔΕΗ, εκεί όπου βρίσκεται η μεγάλη πλειονότητα των καταναλωτών.
Μίλησε για το φθηνό τιμολόγιο των λίγων και αποσιώπησε την ακρίβεια που συνεχίζουν να πληρώνουν πάνω από 3 εκατομμύρια νοικοκυριά.
Τρίτον: ποια ακριβώς «ασπίδα»;
Το ίδιο το επιχείρημα του κ. Μητσοτάκη τον εκθέτει. Αν χρειάστηκε μια «ισχυρή ΔΕΗ» για να πέσουν σήμερα οι τιμές, τότε εύλογα προκύπτει το ερώτημα: τι έκανε αυτή η ίδια «ισχύς» τα δύο προηγούμενα χρόνια;
Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη ειρωνεία. Η κυβέρνηση που μείωσε τη συμμετοχή του Δημοσίου στη ΔΕΗ και αποδυνάμωσε τον δημόσιο έλεγχο, η κυβέρνηση που επί χρόνια ύμνησε την «απελευθέρωση της αγοράς», εμφανίζεται ξαφνικά ως υπέρμαχος της κρατικής παρέμβασης. Ο κ. Μητσοτάκης λέει «καταφέραμε και κρατάμε τις τιμές χαμηλά», λες και είναι ο ιδιος ο διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ», συνεχίζει η ανακοίνωση και προσθέτει:
«Η πολιτική του όμως ήταν η αντίθετη: να παρουσιάζει τον ανταγωνισμό ως τη λύση για όλα. Τώρα, όταν τον βολεύει πολιτικά, ο ανταγωνισμός μπορεί άνετα να παραμερίζεται. Και εδώ δεν πρόκειται απλώς για αντίφαση· πρόκειται για κάτι θεσμικά ανεπίτρεπτο, να κατεβαίνει ο ίδιος στην αρένα της αγοράς και να διαφημίζει το προϊόν ενός συγκεκριμένου παρόχου, τη στιγμή που οφείλει να είναι ο εγγυητής των ίσων όρων για όλους
Ο εμπαιγμός δεν κρύβεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα της τελευταίας στιγμής. Οι πολίτες βλέπουν τι πληρώνουν στους λογαριασμούς τους. Και ο λογαριασμός στις κάλπες θα είναι βαρύς για την Κυβέρνηση».
