Θα μπορούσε να είναι ιστορία οποιουδήποτε αριστερού κάποιας ηλικίας. Τώρα που η τράπουλα πάλι ανακατεύεται, παλιοί φίλοι ξανασμίγουν, παλιοί φίλοι χωρίζουν η ξαναχωρίζουν, τώρα που η Αριστερά για άλλους πολυδιασπάται χωρίς αιτία , κατά άλλους ενώνεται για το νεο μεγάλο άλμα, θέλω να σας πω μια ιστορία. Για να καταλάβετε - όσοι ακόμα δεν το έχετε συνειδητοποιήσει - ότι ακριβώς την ώρα των κρίσεων και των ανακατατάξεων χρειάζονται χαμηλοί τόνοι και σεβασμός στην επιλογή του άλλου .
Μια φορά και έναν καιρό μια ομάδα συντρόφων και συντροφισσών αποφάσισε να φύγει από τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου που είχε πρόεδρο τον Νίκο Κωνσταντόπουλο ο οποίος είχε συνάψει Συμμαχία με το Αριστερό Ρεύμα (υπό μια έννοια και με βάση τα πρόσωπα το Αριστερό Ρεύμα ήταν ο πρόδρομος της ΛΑΕ και της Ομπρέλας του ΣΥΡΙΖΑ ). Κοινό σημείο που ένωνε τον κεντροαριστερό Κωνσταντόπουλο με τους ούλτρα αριστερούς του ΣΥΝ ήταν η αντίθεση προς τον Κώστα Σημίτη, που είχε έρθει στο Συνέδριό μας και είχε προτείνει ανοιχτά συνεργασία. Αντίθεση που για τα παιδιά του Αριστερού Ρεύματος είχε πιο ιδεολογική βάση, για τον Κωνσταντόπουλο πιο προσωπική. Εμείς που συμπαθούσαμε τον αριστερό εκσυγχρονισμό και κυρίως την αντιεθνικιστική εξωτερική πολιτική του Σημίτη συγκροτήσαμε την ΑΕΚΑ. Ανανεωτική Εκσυγχρονιστική Κίνηση της Αριστεράς . Πάντα της Αριστεράς γιατί μπορεί να είμαι «δεξιός» από τότε που τσάντιζα τον Χαρίλαο, αλλά «δεξιός» πάντα της Αριστεράς, πάντα υπήρχε το απαραβίαστο σύνορο. Στην ΑΕΚΑ , λοιπόν, ήμουν επικεφαλής 200 το πολύ φίλων.
Δεν είμασταν πολλοί αλλά κάναμε μεγάλη φασαρία γιατί είμασταν οι πιο σταθεροί υποστηρικτές του Σημίτη στην σύγκρουση του με τον Χριστόδουλο για το θέμα των ταυτοτήτων. Το πήραμε επάνω μας γιατί η άλλη Αριστερά, ενώ συμφωνούσε επί της ουσίας δεν ήθελε να ταυτιστεί με τον Σημίτη, ενώ το μισό ΠΑΣΟΚ δεν ήθελε να τα χαλάσει με το το χριστεπώνυμο εκλογικό πλήθος. Τότε γνώρισα τον Σημίτη, που με ευχαρίστησε για την στάση της ΑΕΚΑ στις ταυτότητες και για την υποστήριξη του νόμου Γιαννίτση για το ασφαλιστικό και μετά με έκανε Υφυπουργό Εσωτερικών για 8 μήνες. Για αυτή μου την θητεία με κατηγορούν ότι «εξαργύρωσα την αντιστασιακή μου δράση» οι απόντες, οι απολίτικοι και γενικώς οι μισούντες την γενιά του Πολυτεχνείου η οποία δεν λέει να ησυχάσει και είναι καρφί στα μάτια όλων αυτών. Και μέχρι τέλος έτσι θα το πάμε.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ενώ, λοιπόν, δίναμε αυτόν τον τιτάνιο αγώνα απέναντι σε φανατικούς ή κρυπτοχριστιανούς σε όλο το πολιτικό φάσμα, είχα και εσωτερικά προβλήματα στην ΑΕΚΑ. Γιατί είχαν έρθει μαζί μας δυο φίλοι, κυριολεκτικά Διόσκουροι , από την άκρα δεξιά πτέρυγα του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ, ο Θανάσης Γεωργακόπουλος και ο Τάκης Κατσαρός. Εξαιρετικά παιδιά, διαβασμένα πανέξυπνα , με πίστη στις απόψεις τους κάπως υπερβολική (σε βαθμό φανατισμού) και με όλες τις παθογένειες της Ανανεωτικής Αριστεράς με κορυφαία την τάση για αέναη διάσπαση . Για να μην σας κουράζω, πήγαν για ακατανόητους λόγους να διασπάσουν την ΑΕΚΑ των διακοσίων αλλά οι ημέτερες δυνάμεις - κυρίως προερχόμενες από το ΚΚΕ- αμύνθηκαν του πατριού εδάφους και κατέπνιξαν την στάση εν τη γενέσει της. Μετά από λίγο τα ξαναβρήκαμε και έκτοτε όποτε συναντιόμασταν τους έθετα το ερώτημα «Καλά βρε αθεόφοβοι, την ΑΕΚΑ των διακοσίων βρήκατε να διασπάσετε; Αν μείνετε οι δυο σας, θα διασπαστείτε και πάλι;»
Πού να ήξερα ότι αυτό δεν ήταν ρητορικό ερώτημα, όπως νόμιζα αρχικά. Τα ΄φέρε έτσι η ζωή ώστε οι μέχρι τότε αχώριστοι τράβηξαν εκ διαμέτρου αντίθετες πορείες: ο Θανάσης στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ Μέτωπο. Δεν θα τον πω ακροκεντρώο γιατί εσχάτως σαν να συνέρχεται ελαφρώς. Ο δε Τάκης επικεφαλής της οιονεί μπολσεβίκικης τάσης της Νέας Αριστεράς. Έτσι τους έχω πάλι απέναντι μου γιατί από διαφορετική αφετηρία και οπτική ορμώμενοι σε ένα ομονοούν και πάλι , στην ακραία αντίθεση τους με τον Τσίπρα.
Θα μπορούσε να σταματήσει εδώ η ιστορία ως αυτοτελές κωμικό επεισόδιο. Όμως είχαμε στην ΑΕΚΑ ένα άλλο επεισόδιο. Στις δημοτικές εκλογές το 2002 η ΑΕΚΑ ήταν προσανατολισμένη κατά κανόνα στην υποστήριξη υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ. Στον Πειραιά, όμως, αποφασίσαμε να στηρίξουμε τον Συνδυασμό το «Λιμάνι της Αγωνίας» με επικεφαλής τον φίλο Θοδωρή Δρίτσα. Το Λιμάνι της Αγωνίας είχε δημοτική παρουσία, ενδιαφερόταν ειλικρινά για την πόλη και ο Θοδωρής ήταν και είναι μαχητής και πολύ γλυκός άνθρωπος. Τον είχα γνωρίσει από σπόντα όταν ο μεγάλος του αδελφός είχε έρθει να με μετακινήσει στην παρανομία από ένα σπίτι που κρυβόμουν στους Αμπελοκήπους σε ένα άλλο στον Πειραιά. Αυτά δεν ξεχνιούνται, πόσο μάλλον που ο μεγάλος αδελφός Δρίτσας δεν ήταν στο ΚΚΕ αλλά λειτούργησε αυτοβούλως στο πλαίσιο της αντιδικτατορικής αλληλεγγύης. Έμαθε ότι κινδύνευα και έτρεξε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Τέλος πάντων στην προεκλογική συγκέντρωση του Θοδωρή στον Πειραιά κατεβήκαμε και εμείς της ΑΕΚΑ με τις πενιχρές μας δυνάμεις. Ο Θοδωρής πάντα ευγενικός μας υποδέχθηκε και φωτογραφήθηκε μαζί μας. Πολλοί όμως σύντροφοι δεν είχαν ξεπεράσει το πρόσφατο τραύμα της αποχώρησής μας από τον Συνασπισμό. Στον Πειραιά και λόγω του Θοδωρή το πάνω χέρι το είχαν διαχρονικά οι ούλτρα αριστεροί.
Ένιωθες, λοιπόν, την παγωμάρα, την προσπάθεια να μην συναντηθούν τα βλέμματα, την βούληση να τελειώσει όσο το δυνατόν νωρίτερα αυτή η αναγκαστική κοινή παρουσία. Έχει και συνέχεια η Ιστορία. Το 2015 μετά την αναγκαία στροφή που έκανε ο Τσίπρας και αργότερα μετά την Συμφωνία των Πρεσπών πολλοί της ΑΕΚΑ μαζί με άλλους συγκροτήσαμε την κίνηση «Γέφυρα» , στηρίξαμε και μετά ενταχθήκαμε στον ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί, οι Πειραιώτες συναντηθήκαμε ξανά με τον Θοδωρή και τους άλλους ούλτρα αριστερούς συντρόφους. Οταν μετά την ήττα του 2023 προέκυψε Κασσελάκης φύγαμε όλοι μαζί στην Νέα Αριστερά.
Η ιστορία μετά είναι γνωστή και πρόσφατη και ολοκληρώνεται αυτές τις ημέρες και στην Νέα Αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ. Θα είναι η διάλυση όπως πιστεύουν αυτοί οι σύντροφοι; Θα είναι μια αναγκαία νέα αρχή με καλύτερες προϋποθέσεις και πιο σταθερή βάση, όπως πιστεύω εγώ και κυρίως ένα μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος της Αριστεράς; Θα δείξει η εξέλιξη, η ζωή, η πεισματάρα πραγματικότητα. Με τον Θοδωρή και τόσους άλλους και άλλες, μέσα σε μισό αιώνα βρεθήκαμε, χωρίσαμε , ξανασμίξαμε και τώρα είμαστε χώρια. Μέσα στις διαδρομές και τις περιπέτειες της Αριστεράς μπλέξαν οι γραμμές μας και τα θέλω μας . Δεν είναι εύκολο να ξεμπλέξουν παρά τις προσωρινές διαφωνίες και διαφορετικές πορείες.
Γι΄ αυτό όλοι μας χαμηλούς τόνους, σεβασμό στους συντρόφους μας με τους οποίους πάντα θα μας ενώνουν περισσότερα και μεγαλύτερα από αυτά που τώρα μας χωρίζουν. Εις το επανιδείν.
