Ο Στέργιος Καλπάκης συμμετείχε το Σάββατο 25 Απριλίου 2026 στο 11ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών σε συζήτηση για τους νέους, την πολιτική και τον αντισυστημισμό.
Μεταξύ άλλων σημείωσε:
- Δεν πρέπει να ψέγουμε, ούτε τους νέους ούτε τον κόσμο, που στρέφεται είτε στην αποχή, είτε σε μια τυφλή διαμαρτυρία, είτε σε αυτές τις μορφές πολιτικής εκπροσώπησης. Διότι ο ελιτισμός, το να είσαι από πάνω και να κουνάς το δάχτυλο, θα ενισχύσει τέτοια φαινόμενα. Βεβαίως δεν πρέπει, προκειμένου να αντιμετωπίσεις τον αντισυστημισμό, να υιοθετείς και εσύ αντίστοιχες συμπεριφορές. Δεν είναι εύκολη εξίσωση, δεν είναι κάτι για το οποίο υπάρχει μια μαγική συνταγή.
- Δεν είναι κακό απαραίτητα να υπάρχει θυμός στην κοινωνία για τα κακώς κείμενα. Αυτό το οποίο δεν θέλουμε είναι αυτός ο θυμός να γίνεται μια θυμωμένη, τυφλή πολιτική. Αυτό το οποίο θέλουμε, τουλάχιστον ως προοδευτικός χώρος, είναι ο θυμός να διοχετεύεται με έναν δημιουργικό τρόπο, σε πολιτικές οι οποίες θα περιορίσουν, αν όχι θα εξαλείψουν, τους λόγους που κάνουν τους πολίτες να είναι θυμωμένοι.
- Διότι αφήνοντας αυτό το κενό, βρίσκουν την ευκαιρία δυνάμεις οι οποίες κάνουν θυμωμένη, οργισμένη, καταγγελτική πολιτική, η οποία στην πραγματικότητα όμως δεν πλήττει και τα συμφέροντα αυτού το οποίο είναι το σύστημα.
- Το πρόβλημα της νέας γενιάς περιγράφεται σήμερα ως «μπλοκαρισμένη ενηλικίωση» ή ως «παρατεταμένη νεότητα». Δηλαδή ότι παρά το γεγονός ότι ενηλικιώνονται οι νέοι άνθρωποι, δεν έχουν τη δυνατότητα να ανεξαρτητοποιηθούν πλήρως. Και αυτό πρακτικά τι σημαίνει; Σημαίνει στεγαστική κρίση, θα μένω στο σπίτι των γονιών μου. Σημαίνει ότι θα συμπληρώνουν οι γονείς μου εισόδημα. Σημαίνει ότι με τα χρήματα που παίρνω από τη δουλειά μου ή ζορίζομαι ή δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα. Σημαίνει ότι δουλεύω πάρα πολλές ώρες και δεν έχω ελεύθερο χρόνο. Όλα αυτά είναι ζητήματα τα οποία αφορούν την ιδεολογία της Αριστεράς, όσον αφορά τα εργασιακά δικαιώματα, την ύπαρξη συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης. Τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης έχουν μια σειρά προτάσεων για όλα αυτά τα ζητήματα, αλλά υπάρχει κρίση εκπροσώπησης που έχει να κάνει περισσότερο με τα πολιτικά υποκείμενα.
- Θεωρώ ότι έχουμε πολύ μεγάλες ευθύνες και ως Αριστερά και ως ΣΥΡΙΖΑ για την κατάσταση την οποία συζητάμε σε αυτό το τραπέζι. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα το οποίο πλειοψηφικά και μαζικά, στις κάλπες τουλάχιστον, εκπροσωπούσε τον νέο κόσμο, αλλά τα τελευταία τρία χρόνια, ενώ συντελούνται σημαντικές μετατοπίσεις στην ελληνική κοινωνία συνολικά και στη νεολαία, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μια διαρκή εσωστρέφεια, έχοντας χάσει το βλέμμα του από τις πραγματικές κοινωνικές διεργασίες.
- Στον ΣΥΡΙΖΑ βιώσαμε με τραγικό τρόπο την εσωκομματική «αντισυστημική στροφή» το φθινόπωρο του 2023. Δεν λέω να είμαστε επιφυλακτικοί σε ριζοσπαστικές ή σε τολμηρές αλλαγές μέσα στα κόμματα. Να τις προωθούμε και να τις ενισχύουμε, αλλά να κρατάμε πάντα ζωντανό τον αξιακό πυρήνα. Και να μην οδηγούμαστε σε τυχοδιωκτικές και σε εύκολες λύσεις. Γιατί εμείς το πληρώσαμε πολύ ακριβά αυτό.
- Πρέπει ο χώρος μας, μιας και βρισκόμαστε σε φάση - εκ των πραγμάτων - ανασύνθεσης - και ενόψει των επόμενων εκλογών - να παντρέψει την εμπειρία με την ανανέωση όσον αφορά το στελεχιακό του δυναμικό, να παντρέψει τον ριζοσπαστισμό με τον ρεαλισμό και να παντρέψει τη θεσμική υπευθυνότητα με τη μαχητικότητα. Κάτι το οποίο είναι πάρα πολύ δύσκολο, αλλά, αν καταφέρουμε και πετύχουμε κάτι τέτοιο, θα είναι ένα μείγμα το οποίο θα δώσει πλειοψηφία.
- Πρέπει να υπάρξει ένα νέο πολιτικό υποκείμενο, με διαδικασίες ενότητας και ανασύνθεσης, στον χώρο της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης, το οποίο θα συνδυάζει όλα τα χαρακτηριστικά που ανέφερα προηγουμένως και θα δώσει πραγματικές απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα.
