Σε υψηλούς τόνους απάντησε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στην ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ για τη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης, επαναλαμβάνοντας ότι το νομικό καθεστώς της καθορίζεται με σαφήνεια από τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και «δεν επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών».
Στην ανακοίνωσή του, το ΥΠΕΞ τονίζει ότι η μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης είναι «θρησκευτική μειονότητα» και υπογραμμίζει πως ο θρησκευτικός, και όχι εθνοτικός, χαρακτήρας της είναι «αδιαμφισβήτητος». Με τον τρόπο αυτό, η Αθήνα απορρίπτει ευθέως τη διαχρονική τουρκική προσέγγιση περί διαφορετικής ερμηνείας του καθεστώτος της μειονότητας.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στο ζήτημα των μουφτήδων, με το υπουργείο Εξωτερικών να επισημαίνει ότι στη Συνθήκη της Λωζάννης «ουδεμία διάταξη προβλέπεται για εκλογή των μουφτήδων από τη μειονότητα». Όπως σημειώνει, κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να ισχύει, καθώς οι μουφτήδες ασκούν, πέραν των θρησκευτικών καθηκόντων τους, και δικαστικές καθώς και διοικητικές αρμοδιότητες.
Στο ίδιο πλαίσιο, η ελληνική πλευρά παραπέμπει στο νομοθετικό πλαίσιο που υιοθετήθηκε με τον νόμο 4964/2022, μέσω του οποίου προβλέφθηκε η σύσταση επιτροπής από μέλη της μειονότητας -με συμμετοχή και γυναικών- για την αξιολόγηση και εισήγηση των επικρατέστερων υποψηφίων για τη θέση του μουφτή. Υπενθυμίζει, μάλιστα, ότι με βάση αυτή τη διαδικασία έχει ήδη ολοκληρωθεί ο ορισμός του νέου μουφτή Διδυμοτείχου, ενώ έχουν δημοσιοποιηθεί και οι προκηρύξεις για την πλήρωση των θέσεων των μουφτήδων Ξάνθης και Κομοτηνής.
Η ανακοίνωση δεν παραλείπει να στρέψει τα βέλη της και προς την Άγκυρα, σημειώνοντας με νόημα ότι «στην ίδια την Τουρκία οι Μουφτήδες είναι διορισμένοι». Η επισήμανση αυτή εντάσσεται στη συνήθη ελληνική επιχειρηματολογία περί επιλεκτικής ευαισθησίας της τουρκικής πλευράς σε ζητήματα θρησκευτικών ελευθεριών και μειονοτικών δικαιωμάτων.
Το υπουργείο Εξωτερικών υπογραμμίζει επίσης ότι η Ελλάδα, «ως ευρωπαϊκό κράτος δικαίου», διαχειρίζεται τα ζητήματα της μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη «με απόλυτη υπευθυνότητα», στη βάση της ισονομίας και της ισοπολιτείας, διασφαλίζοντας, όπως τονίζει, τη θρησκευτική ελευθερία των μελών της. Και διαμηνύει ότι «δεν πρόκειται να αλλάξει» ούτε η πολιτική αυτή ούτε «η προβλεπόμενη από το διεθνές δίκαιο ονομασία της Μειονότητας», όσο -όπως όπως αναφέρει με αιχμή- «ορισμένοι αρνούνται να αποδεχθούν το απολύτως προφανές».
