Ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σε σημερινή του συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών, κατήγγειλε την ενεργό εμπλοκή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις περί «μη εμπλοκής». Η κατάρριψη ιρανικών πυραύλων από ελληνική πυροβολαρχία στη Σαουδική Αραβία, η παρουσία ελληνικών φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα και η προστασία αμερικανοΝΑΤΟϊκών και βρετανικών βάσεων στην Κύπρο, την Αλεξανδρούπολη και τη Βουλγαρία δείχνουν ότι η χώρα συμμετέχει ενεργά σε ξένες στρατιωτικές επιχειρήσεις, ενώ η δικαιολογία περί «άμυνας» είναι προκλητική, αφού δεν υπερασπίζεται ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Όσον αφορά την Κύπρο, η αύξηση της στρατιωτικής παρουσίας ξένων δυνάμεων και η ενίσχυση των τουρκικών στρατευμάτων οδηγούν σε μια de facto ΝΑΤΟποίηση του νησιού, χωρίς κανένα όφελος για τον κυπριακό λαό και ενισχύοντας τη διχοτόμησή του. Το ΚΚΕ υπογράμμισε ότι υπάρχει ήδη μεγάλο αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα, με μαζικές κινητοποιήσεις, απεργίες λιμενεργατών, ακύρωση πολεμικών σεμιναρίων του ΝΑΤΟ και δράσεις αλληλεγγύης στους λαούς, και τόνισε ότι η συνέχιση και ενίσχυση αυτού του αγώνα αποτελεί ύψιστη υποχρέωση των εργαζομένων.
Σε εσωτερικό πολιτικό επίπεδο, ο κ. Κουτσούμπας τόνισε τη σταθερή δημοσκοπική παρουσία του ΚΚΕ και την αποφυγή συμμετοχής σε συγκυβερνητικά σενάρια, εκτιμώντας ότι είναι πιθανή η δημιουργία σχημάτων συγκυβέρνησης λόγω στρατηγικής σύμπλευσης των άλλων κομμάτων του συστήματος. Παράλληλα, τόνισε ότι τα λεγόμενα «προοδευτικά μέτωπα» δεν έχουν καμία ουσιαστική πρόοδο, καθώς οι δυνάμεις της Κεντροαριστεράς υπηρέτησαν πολιτικές υπέρ του κεφαλαίου, των ιδιωτικοποιήσεων και των φοροαπαλλαγών. Η πραγματική πρόοδος, σύμφωνα με το ΚΚΕ, βρίσκεται στον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και την κατάκτηση της πραγματικής εργατικής-λαϊκής εξουσίας.
Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα δεν έχει καμία στρατιωτική εμπλοκή στον πόλεμο στο Ιράν. Το ΚΚΕ δηλώνει το αντίθετο. Πού εδράζεται η θέση σας;
Η λέξη “εμπλοκή” δεν επαρκεί πια για να αποτυπώσει την πραγματικότητα, καθώς μετά και την κατάρριψη ιρανικών πυραύλων από την ελληνική πυροβολαρχία στη Σαουδική Αραβία, έχει πλέον πατηθεί η σκανδάλη, μιλάμε για ενεργό συμμετοχή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η δικαιολογία ότι πρόκειται για “αμυντική” ενέργεια είναι προκλητική. Απέναντι σε ποιους αμυνόμαστε; Ποια ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα υπερασπιζόμαστε στη Σαουδική Αραβία; Ταυτόχρονα, ελληνική φρεγάτα βρίσκεται στην Ερυθρά Θάλασσα, στο πλαίσιο της ευρωενωσιακής αποστολής “Aspides”, που αύριο μπορεί να επεκταθεί στα Στενά του Ορμούζ. Σε αυτά προστέθηκαν οι φρεγάτες, τα F-16, οι Patriot, που μετακινήθηκαν για να προστατεύσουν τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο, τις αμερικανικές βάσεις σε Αλεξανδρούπολη και Βουλγαρία.
Επιπλέον, οι αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις παίζουν κομβικό ρόλο επιμελητείας, αναγκαίο για τη διεξαγωγή του πολέμου. Γίνεται κατανοητό ότι οι κυβερνητικές διαβεβαιώσεις, αλλά και οι γενικόλογες εκκλήσεις της βολικής αντιπολίτευσης περί “μη εμπλοκής”, ενώ ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν τη συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία, αποσκοπούν στο να “ξεπλύνουν” στη συνείδηση του λαού την εμπλοκή που ήδη υπάρχει και πρέπει να συναντήσει μαζική λαϊκή αντίδραση.
-Μετά την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων την Κύπρο το ΚΚΕ κάνει λόγο για σχέδια «ΝΑΤΟποίησης του νησιού». Μπορείτε να μας εξηγήσετε;
Πολύ πριν τον πόλεμο στη Μ. Ανατολή, στην Κύπρο, με ευθύνη των κυβερνήσεών της, αυξήθηκε η παρουσία αμερικανικών δυνάμεων, ενώ υπάρχουν πάντα οι βρετανικές-ΝΑΤΟϊκές βάσεις. Η δήλωση Χριστοδουλίδη ότι “θα μπαίναμε στο ΝΑΤΟ και αύριο”, επαναλήφθηκε και τώρα. Οι τωρινές εξελίξεις, με την παρουσία κι άλλων ευρωπαϊκών ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στο νησί και την ενίσχυση, από την άλλη, των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων, επιταχύνουν αυτή την πορεία. Το ζήτημα είναι ότι ο λαός της Κύπρου δεν έχει να κερδίσει τίποτα από τη διαδικασία αυτή, που είναι μια de facto διχοτόμηση και νομιμοποίηση της τουρκικής κατοχής, που υπάρχει πάνω από 50 χρόνια, με την ανοχή και τη στήριξη του ΝΑΤΟ. Δεν είναι τυχαίο ότι Μητσοτάκης – Μακρόν δεν είπαν κουβέντα για την κατοχή, όταν βρέθηκαν εκεί.
Είναι στη «σωστή πλευρά της ιστορίας» η Ελλάδα με τη στάση που έχει τηρήσει η ελληνική κυβέρνηση στον πόλεμο στην Ουκρανία, στη Γάζα ή το Ιράν;
Με την απαράδεκτη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η κυβέρνηση της ΝΔ έλεγε ότι βρίσκεται στη “σωστή πλευρά της ιστορίας” επειδή στηρίζει τον “αμυνόμενο”. Στη Γάζα αθέτησε όλες τις αποφάσεις της ελληνικής βουλής για αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, ενώ συζητά την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στη Γάζα. Τώρα, στην περίπτωση του Ιράν, στήριξε απροκάλυπτα τη γκανγκστερική επίθεση των ΗΠΑ - Ισραήλ. Ευθύνες έχουν και τα άλλα κόμματα του ευρωατλαντισμού, που υιοθέτησαν τα προσχήματα του πολέμου, βάζοντας τον αστείο “αστερίσκο” ότι θα έπρεπε να επιλυθούν μέσω της διπλωματίας. Η στάση τους προφανώς καθορίζεται από τις συμμαχίες που έχουν επιλέξει, προκειμένου να υπηρετούν τους σχεδιασμούς της ελληνικής άρχουσας τάξης, που επιδιώκει την αναβάθμισή της. Αυτή είναι η πλευρά των εφοπλιστών που μεταφέρουν το αμερικάνικο LNG, των κατασκευαστικών ομίλων που θα φτιάξουν τον “κάθετο διάδρομο” και θα “ανοικοδομήσουν” Ουκρανία και Γάζα, των μονοπωλίων της ενέργειας, όπως η Chevron, που θέλουν τη χώρα “κόμβο” του ενεργειακού πολέμου. Στον ελληνικό λαό, όμως, φορτώνονται όλοι οι κίνδυνοι και τα κύματα της ακρίβειας, ενώ δεν θέλει να γίνεται συνένοχος στα εγκλήματα κατά άλλων λαών.
Πώς ερμηνεύετε το γεγονός ότι δεν αναπτύσσεται δυναμικό αντιπολεμικό κίνημα;
Όλα αυτά τα χρόνια έχει αναπτυχθεί ένα μεγάλο, μαζικό κίνημα ενάντια στη συμμετοχή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτό το κίνημα παίρνει διάφορες μορφές: Από τις μαζικές συγκεντρώσεις καταδίκης του πολέμου, την αλληλεγγύη προς τους λαούς, την άρνηση ναυτεργατών να σταλούν στην περιοχή του πολέμου για να κερδίζουν οι εφοπλιστές, τη συντονισμένη απεργία των λιμενεργατών σε 20 λιμάνια της Μεσογείου με σύνθημα “δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο”, τις κινητοποιήσεις φοιτητών που ακυρώνουν πολεμικά σεμινάρια του ΝΑΤΟ στις σχολές τους, μέχρι την αλληλεγγύη στο λαό της Κούβας με τη συγκέντρωση που διοργάνωσε το ΚΚΕ κλπ. Στις σημερινές συνθήκες, ύψιστη “αντιπολεμική” στάση από τους εργαζόμενους είναι να μην υποστείλουν τη σημαία των διεκδικήσεών τους στο όνομα της “έκτακτης κατάστασης” και του δήθεν “εθνικού συμφέροντος”, να βάλουν μπροστά τις δικές τους ανάγκες και να το πάνε μέχρι τέλους. Αυτοί που δε συμβάλλουν καθόλου ή ελάχιστα στην ανάπτυξη ενός τέτοιου κινήματος, είναι δυνάμεις και πολιτικά πρόσωπα, που και από τη θέση της κυβέρνησης αναβάθμισαν τη στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, πόσο μάλλον που αυτό το έκαναν στο όνομα της “αριστεράς”. Ο κ. Τσίπρας, μάλιστα, πρόσφατα “καμάρωνε” που συνέβαλε στη μείωση του “αντιαμερικανισμού” στην Ελλάδα, εννοώντας τα αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα του λαού. Αλλά και σήμερα, εξακολουθούν να καλλιεργούν την παθητικότητα, σπέρνοντας αυταπάτες για έναν δήθεν φιλειρηνικό ρόλο των βάσεων, με σεβασμό στο “Διεθνές Δίκαιο”, που οι ιμπεριαλιστές έχουν κάνει “κουρελόχαρτο”.
Στην εσωτερική πολιτική σκηνή…Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας εκφράζει την αποστροφή του στα κόμματα που έχουν κυβερνήσει, Γιατί το ΚΚΕ δημοσκοπικά δεν εμφανίζεται ως εναλλακτική επιλογή για αυτό το τμήμα του εκλογικού σώματος;
Ας κρατήσουμε μικρό καλάθι για τις δημοσκοπήσεις, γιατί συχνά πέφτουν έξω, ενώ, ειδικά αυτή την περίοδο, περισσότερο στοχεύουν να διαμορφώσουν απόψεις, παρά να καταγράψουν. Ακόμα κι αυτές, όμως, αποτυπώνουν τη δημοσκοπική σταθερότητα του ΚΚΕ με ποσοστά μεγαλύτερα όλων των προηγούμενων εκλογών. Βέβαια, το ΚΚΕ δεν είναι από τα κόμματα που “φουσκώνουν” και “ξεφουσκώνουν”, ούτε κάνει αντιπολίτευση με εναντίωση στα “κρακεράκια” για να παίζει στα κανάλια. Αυτά τα κόμματα απλά τα αξιοποιεί η ΝΔ ως βολικούς αντιπάλους – συνομιλητές μέσα στη βουλή.Υπάρχουν όμως και οι “δημοσκοπήσεις” της πραγματικής ζωής, όπως οι αρχαιρεσίες του εργατικού κινήματος, όπου επίσης φαίνεται η αποστροφή στα κόμματα που έχουν κυβερνήσει, στις δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού τύπου “Παναγόπουλου” και εκφράζεται συσπείρωση με τις δυνάμεις του ΚΚΕ και σημαντικές νίκες όπως στο ΕΚΑ, στην ΑΔΕΔΥ κ.α.
Σύμφωνα με τα δημοσκοπικά ευρήματα το ενδεχόμενο αυτοδυναμίας στις επόμενες εκλογές φαίνεται αδύνατο. Εκτιμάτε ότι θα προκύψουν σχήματα συγκυβέρνησης και ποια κατά τη γνώμη σας μπορεί να είναι;
-Είμαστε βέβαιοι ότι θα προκύψουν τέτοια σχήματα, γιατί υπάρχει στρατηγική σύμπλευση ανάμεσα στα κόμματα του συστήματος. Οι διαφορές που έχουν στα επιμέρους μπορούν να παραμεριστούν π.χ με την επίκληση μιας “έκτακτης κατάστασης”, μιας “εθνικής ανάγκης”. Τέτοια μπορεί να είναι ο πόλεμος, όπως στο παρελθόν ήταν η κρίση και η ανάγκη να “διασωθεί η χώρα”, για την οποία συγκυβέρνησαν η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ κλπ. Εξίσου εύκολα μπορούν να παραμεριστούν και τα όποια πρόσωπα ενδεχομένως αποτελούν σήμερα εμπόδιο σε τέτοιες “λύσεις” και να αντικατασταθούν με άλλα. Ο λαός δεν πρέπει να έχει καμία αγωνία για το ενδεχόμενο ακυβερνησίας και τη λεγόμενη “αστάθεια”. Άλλωστε η “σταθερότητα” του συστήματος, της αντιλαϊκής πολιτικής των κυβερνήσεων, της συμμετοχής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, είναι που προκαλεί αστάθεια στη ζωή του. Με ακόμα πιο δυνατό ΚΚΕ μπορεί να τους χαλάσει τα σχέδια.
Στην εσωτερική πολιτική σκηνή γίνεται συζήτηση για τη συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου από τις δυνάμεις της λεγόμενης Κεντροαριστεράς. Το ΚΚΕ πιστεύει σε αυτή την ανάγκη; Τι θεωρεί «προοδευτικό»;
Τίποτα το “προοδευτικό” δεν υπάρχει σε όσους σήμερα μιλάνε για “προοδευτικά μέτωπα”. Δηλαδή σ’ αυτούς που υπηρέτησαν τις συμμαχίες με Τραμπ-Νετανιάχου, τις ιδιωτικοποιήσεις, τα χρηματιστήρια ενέργειας, την υπερφορολόγηση του λαού για να δίνονται φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο κλπ. Αυτά υλοποίησαν και νομοθέτησαν οι δυνάμεις της λεγόμενης “κεντροαριστεράς” και αυτή η πολιτική είναι που τους απαξίωσε στα μάτια του λαού, έφερε τον Μητσοτάκη “καβάλα στ’ άλογο” και οδήγησε στα γνωστά πολιτικά τους αδιέξοδα και τον “κατακερματισμό” τους. Τι θετικό έχει να περιμένει ο λαός αν οι ίδιες δυνάμεις ξεπεράσουν τους βυζαντινισμούς και συγκολληθούν ξανά; Εμείς λέμε τίποτα. Η πρόοδος βρίσκεται στην αντίπερα όχθη της πολιτικής του Μητσοτάκη και όλων αυτών. Βρίσκεται στον δρόμο της ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που ξεκινά από την εκμετάλλευση στον χώρο δουλειάς και φτάνει μέχρι τα πολεμικά σφαγεία, στον αγώνα για την κατάκτηση της πραγματικής εργατικής-λαϊκής εξουσίας. Μόνο με μια τέτοια “πυξίδα” μπορεί να νικήσει ο λαός και τέτοια πολιτική πρόταση διαθέτει μόνο το ΚΚΕ.
