Ο Συντονιστής Ομάδας Προγράμματος ΠΑΣΟΚ, Λευτέρης Καρχιμάκης, σε ανάρτησή του αναφέρει:
«Μια οφειλόμενη απάντηση στην τοποθέτηση του Πρωθυπουργού για την Βενεζουέλα και την παράνομη παρέμβαση στα εσωτερικά της.
1. Το διεθνές δίκαιο ως θεμέλιο της ελληνικής στρατηγικής.
Το βασικό και διαχρονικό όπλο της Ελλάδας υπήρξε πάντα το διεθνές δίκαιο. Σε μια γεωπολιτικά ευαίσθητη περιοχή, η επίκληση της νομιμότητας δεν είναι πολυτέλεια αλλά υπαρξιακή ανάγκη.
Η δήλωση του Πρωθυπουργού ότι «this is not the time to talk about the legality of the situation» υπονομεύει ευθέως αυτό το στρατηγικό πλεονέκτημα.
Αν αύριο ένας επικίνδυνος γείτονας παραβιάσει το διεθνές δίκαιο επιτιθέμενος εναντίον μας, με ποια αξιοπιστία θα το επικαλεστούμε;
Με ποιο ηθικό και πολιτικό έρεισμα θα ζητήσουμε διεθνή στήριξη, όταν σήμερα αποδεχόμαστε ότι η νομιμότητα μπορεί να μπαίνει «σε παρένθεση»;
Η παράμετρος αυτή είναι ακόμη πιο επιβαρυντική αν ληφθεί υπόψη η συμμετοχή της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Μια τέτοια τοποθέτηση δεν εκθέτει μόνο τη χώρα μας, αλλά ανοίγει επικίνδυνα μονοπάτια και για την Κύπρο, της οποίας το ζήτημα είναι κατεξοχήν ζήτημα διεθνούς δικαίου και νομιμότητας.
2. Η αυταπάτη της “εξαγωγής σταθερότητας” μέσω στρατιωτικών επεμβάσεων.
Πότε ακριβώς η συμμετοχή σε μια πολεμική επιχείρηση με στόχο την επέμβαση στα εσωτερικά ενός τρίτου κράτους έφερε ειρήνη, δημοκρατία και σταθερότητα στην περιοχή;
Δεν μάθαμε τίποτα από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη; Οι χώρες αυτές δεν αποτελούν παραδείγματα επιτυχίας, αλλά τραγικά υποδείγματα διάλυσης κρατών, αποσταθεροποίησης ολόκληρων περιοχών και ανθρώπινου πόνου με μακροχρόνιες συνέπειες.
Η άκριτη αποδοχή ή νομιμοποίηση τέτοιων επιχειρήσεων, ιδίως χωρίς σαφή νομική βάση, δεν ενισχύει τη διεθνή ασφάλεια. Αντίθετα, ενισχύει τον κυνισμό, το δίκαιο του ισχυρού και τελικά την παγκόσμια ανασφάλεια — κάτι που πλήττει πρώτα τις μικρότερες και πιο ευάλωτες χώρες.
3. Πρωθυπουργός των Ελλήνων ή τοποτηρητής ξένων συμφερόντων;
Δεδομένων των παραπάνω και της ζημιάς που προκαλεί μια τέτοια δήλωση στα εθνικά συμφέροντα, τίθεται αναπόφευκτα ένα πολιτικό και ηθικό ερώτημα:
Βλέπει ο Πρωθυπουργός τον εαυτό του ως Πρωθυπουργό μιας χώρας που ανήκει στους Έλληνες και οφείλει να υπερασπίζεται τη νομιμότητα που την προστατεύει, ή ως τοποτηρητή των επιλογών και των προτεραιοτήτων των ΗΠΑ;
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι πεδίο δηλώσεων εντυπώσεων ούτε άσκηση υποτέλειας. Είναι πεδίο στρατηγικής ευθύνης.
Και σε αυτό το πεδίο, η υποβάθμιση του διεθνούς δικαίου δεν είναι απλώς λάθος· είναι επικίνδυνη».
{https://web.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid02P8oWiD6rVo2rauXRU4v5Ta1ptaD3VEccqwsFdtJxS2Cf82Afkhvf2SVk6mXiUrnsl&id=61556571616111}
