Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, στις νότιες ακτές της Κρήτης καταμετρήθηκαν 840 άτομα μέσα σε μόλις πέντε ημέρες, ενώ ακόμη 160 άτομα εντοπίστηκαν στη Λέρο. Τα δεδομένα αυτά καταδεικνύουν ότι η νότια πύλη της χώρας λειτουργεί στην πράξη ως «αφύλακτη διάβαση».
Όπως τονίζει η ΝΙΚΗ, καθημερινά αναδεικνύονται οι συνέπειες μιας συγκεκριμένης πολιτικής επιλογής, η οποία εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει τη λαθραία είσοδο μεταναστών αποσπασματικά, χωρίς συγκροτημένο σχέδιο, στρατηγικό βάθος και σαφώς προσδιορισμένους στόχους, ιδίως στο θαλάσσιο πεδίο, όπου οι δυσκολίες είναι αυξημένες.
Η μεταναστευτική πίεση από τις ακτές της Βόρειας Αφρικής, σύμφωνα με τη ΝΙΚΗ, δεν αποτελεί ούτε αιφνιδιασμό ούτε συγκυριακό φαινόμενο. Σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικής ρευστότητας και ανακατατάξεων στην Ανατολική Μεσόγειο, οι ελληνικές κυβερνήσεις όφειλαν εδώ και καιρό να έχουν εκπονήσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αποτροπής.
Αντ’ αυτού, επιλέγονται φοβικές πολιτικές απλής διαχείρισης, που περιορίζονται σε επιχειρησιακές κινήσεις διάσωσης με περιορισμένο πολιτικό αποτέλεσμα, χωρίς κεντρικό σχεδιασμό και όραμα επίλυσης. Η στάση αυτή δεν επιφέρει ουσιαστική επίπτωση στο πεδίο και οδηγεί στη σταδιακή παγίωση μιας κατάστασης που χαρακτηρίζεται ως «μειωμένος έλεγχος στη νότια θαλάσσια ζώνη της χώρας».
Η παρατεταμένη αποδιοργάνωση της Λιβύης, σε συνδυασμό με παράνομες συμφωνίες όπως το Τουρκολιβυκό μνημόνιο, θίγουν ευθέως τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και δημιουργούν περιβάλλον αστάθειας. Παράλληλα, οι μεταναστευτικές ροές αξιοποιούνται από ορισμένους ως παράγοντας πίεσης σε βάρος της ελληνικής θαλάσσιας κυριαρχίας.
Η ΝΙΚΗ υπογραμμίζει ότι η απουσία ενεργητικής διπλωματικής πρωτοβουλίας και η αποφυγή ουσιαστικής στρατηγικής παρουσίας της χώρας στη νότια Μεσόγειο ενισχύουν τη δημιουργία τετελεσμένων εις βάρος των εθνικών συμφερόντων.
Η Κρήτη, ως κρίσιμος γεωγραφικός και γεωπολιτικός κόμβος, αντιμετωπίζεται στην πράξη ως χώρος διαχείρισης συνεπειών και όχι ως βασικός πυλώνας άσκησης εθνικής πολιτικής. Η κυβερνητική αδράνεια στη συγκρότηση σαφούς πλαισίου επιτήρησης, αποτροπής και διεκδίκησης θαλάσσιων δικαιωμάτων μεταφέρει το βάρος στις τοπικές κοινωνίες και υπονομεύει την κρατική αξιοπιστία σε μια περιοχή αυξημένων ανταγωνισμών.
Η ΝΙΚΗ επισημαίνει ότι η μεταναστευτική πίεση, η θαλάσσια επιτήρηση, η εξωτερική πολιτική και η προστασία της ΑΟΖ αποτελούν ενιαίο πεδίο κυβερνητικής ευθύνης. Η αποσπασματική διαχείριση και η σιωπή σε κρίσιμα ζητήματα θαλάσσιας κυριαρχίας συνιστούν πολιτική στάση με μακροπρόθεσμες συνέπειες για την ασφάλεια, τη συνοχή και τη διεθνή θέση της χώρας.
Τέλος, η ΝΙΚΗ τονίζει ότι η ανάγκη για μια συγκροτημένη εθνική στρατηγική στη νότια θαλάσσια ζώνη αποτελεί υποχρέωση σοβαρής και υπεύθυνης διακυβέρνησης. Η κυβέρνηση φέρει ακέραια την ευθύνη για τη συστηματική αποσύνδεση του μεταναστευτικού ζητήματος από την εθνική πολιτική θαλάσσιας κυριαρχίας και από τα ανοιχτά ζητήματα οριοθέτησης και άσκησης δικαιωμάτων στην ΑΟΖ.
