Η εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στη θέση του προέδρου του Eurogroup έδωσε την ευκαιρία στον κυβερνητικό μηχανισμό για μια επικοινωνιακή ρελάνς μετά από τα απανωτά χτυπήματα, που έχει δεχτεί τις τελευταίες ημέρες. Τόσο στις επίσημες δηλώσεις όσο και στο υλικό που διοχετεύτηκε στα social media η κυβέρνηση επιχείρησε να προσδώσει στην επιτυχία του Πιερρακάκη διαστάσεις μεγαλύτερες από αυτές που της αντιστοιχούν, μετατρέποντας την σε ένα σύμβολο οικονομικής αναγέννησης και ευρωστίας.
Αναγνώριση;
Είναι χαρακτηριστική η σχετική δήλωση του πρωθυπουργού η: «Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ταυτόχρονα και την πιο εμφατική αναγνώριση της θετικής πορείας της πατρίδας μας. Την πιο ισχυρή υπενθύμιση ότι οι αγωνίες και η επιμονή ενός ολόκληρου λαού δικαιώθηκαν. Και, μάλιστα, ακριβώς μία δεκαετία από τότε που ο τόπος βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού, με κλειστές τράπεζες και λίγο πριν την έξοδο από το ευρώ».
Ασφαλώς οι εργαζόμενοι που βλέπουν την αγοραστική δύναμή τους να μειώνεται τα τελευταία χρόνια και οι αγρότες που έχουν βγει στους δρόμους όλης τη χώρας, δεν θεωρούν ότι τα πράγματα πηγαίνουν τόσο καλά όσο τα περιγράφει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Γιατί οι θυσίες των πολιτών δεν έχουν δικαιωθεί όταν το κατά κεφαλή εισόδημα στην Ελλάδα είναι σήμερα στο 61% του μέσου όρου της ΕΕ, ενώ πριν την κρίση βρισκόταν στο 79%.
Η Ουκρανία
Επιπλέον, η εκλογή του Πιερρακάκη είχε να κάνει πολύ περισσότερο με την Ουκρανία παρά με την πορεία της ελληνική οικονομίας. Η βασική αιτία της επιλογής του Πιερρακάκη έναντι του Βέλγου ομολόγου του Βίνσεντ βαν Πέτεγκεμ είναι η αντίθεση της βελγικής κυβέρνησης στην χρησιμοποίηση παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας. Το Βέλγιο (όπου εδρεύει ο οργανισμός Euroclear που λειτουργεί ως αποθετήριο για τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία) φοβάται ότι μπορεί να κληθεί να καταβάλει βαριές αποζημιώσεις στη Μόσχα σε περίπτωση που χρησιμοποιηθούν τα assets της από τους δυτικούς. Η κόντρα για τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία έχει ανοίξει ρήγμα μεταξύ της βελγικής κυβέρνησης και των ισχυρών παιχτών της ΕΕ, ιδίως της Γερμανίας, κάτι που εκφράστηκε στην ψηφοφορία για την προεδρία του Eurogroup.
Ο «Φραπές» στην εξεταστική της Βουλής
Λίγο πριν ανακοινωθεί η εκλογή του Πιερρακάκη, είχε ολοκληρωθεί η οχτάωρη περιπετειώδη κατάθεση του «Φραπέ» (Γιώργου Ξυλούρη) στην εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Μέσα από αυτήν την προκλητική κατάθεση - παρωδία, προέκυψαν τρεις πολύ σκοτεινές πτυχές της ελληνικής πραγματικότητας του 2025.
H πρώτη είναι η γενικευμένη διαφθορά που έχει εξελιχθεί σε βασικό στήριγμα του συστήματος εξουσίας. Όσα έχουν καταγραφεί στις (νομίμως) υποκλαπείσες συνομιλίες που περιέχονται στη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δείχνουν ότι οι γαλάζιοι «Φραπέδες» λύνουν και δένουν στο κράτος, έχοντας ως στόχο τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος. Οι συνομιλίες εμφανίζουν τους «φραπέδες» να βρίσκονται στο κέντρο της εξουσίας, να κατευθύνουν τη ροή του κρατικού χρήματος και να χειραγωγούν τους ελέγχους.
Η συγκάλυψη
Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης για αυτές ακριβώς τις συνομιλίες ρώτησαν τον «Φραπέ» αλλά απαντήσεις δεν πήραν. Ο Ξυλούρης επικαλέστηκε το δικαίωμα στη σιωπή, το οποίο κανονικά δεν έχει, αφού επισήμως δεν θεωρείται ακόμα ύποπτος. Μπορεί αυτή η συμπεριφορά να θυμίζει την αμερικανική μαφία, αλλά είναι μάλλον αναμενόμενή από μεριά του. Αυτό που είναι όμως που στην εξεταστική ήταν προκλητικό ήταν η στάση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Οι βουλευτές της ΝΔ έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να βοηθήσουν τον «Φραπέ», με αποκορύφωμα την αναγνώριση από τον επικεφαλής της πλειοψηφίας Μακάριο Λαζαρίδη ότι ο «Φραπές» είναι ύποπτος κι έχει δικαίωμα στη σιωπή. Ο «Φραπές» σήμερα προστατεύτηκε από τη Νέα Δημοκρατία.
Η συστηματική συγκάλυψη των σκανδάλων αποτελεί τη δεύτερη πτυχή της πραγματικότητας που αναδύθηκε στην εξεταστική της Βουλής.
Τα μπλόκα
Η τρίτη πτυχή προκύπτει από τη σύνθεση της κατάθεσης του «Φραπέ» με τα αγροτικά μπλόκα. Τα κονδύλια που φαγώθηκαν, λείπουν από όσους τα δικαιούνται. Τα χρήματα των τρακτέρ έγιναν Ferrari και Porsche.
Ο συνδυασμός διαφθοράς, συγκάλυψης, αδικίας συνθέτει τη σκοτεινή πραγματικότητα της σημερινής Ελλάδας που βρίσκεται στους αντίποδες των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων για την εκλογή Πιερρακάκη.
