«Οι μάσκες έπεσαν. Τον πρωθυπουργό δεν τον ενδιαφέρει το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη» γράφει ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς Αλέξης Χαρίτσης.
«Ένα πράγμα τον νοιάζει: να μην υπάρχουν συγκεντρώσεις μπροστά στη Βουλή. Και σ’ αυτό, είναι σύμφωνη όλη η κυβέρνηση. Δίχως εξαιρέσεις. Αυτό αφορά και τον κύριο Δένδια: αν διαφωνούσε, δεν θα υπέγραφε την τροπολογία του κ. Μητσοτάκη. Όλα τα άλλα, είναι επικοινωνιακά παιχνίδια μιας πολιτικής ελίτ που φέρεται με ανεύθυνο τρόπο. Η Δεξιά διαβρώνει τη Δημοκρατία μας. Μειώνει το ζωτικό της χώρο. Περιστέλλει τις δημοκρατικές ελευθερίες. Φοβάται τον λαό» τονίζει στη συνέχεια.
{https://www.facebook.com/acharitsis/posts/pfbid02K8ujYkTCHdtcmpyYGwade6681BRKT6SUkpwyYwkPGjbKAr1j9a266QDZfucbY2ksl}
Η ανάρτηση του Αλέξη Χαρίτση:
«Καλημέρα σε όλες και όλους και χρόνια πολλά σε εορτάζουσες και εορτάζοντες!
Αυτές είναι οι σημειώσεις μου για την εβδομάδα που πέρασε.
1. Κράτος που σε τιμωρεί
Το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε, αιφνιδιαστικά, τη συγχώνευση τμημάτων σε δημόσια δημοτικά σχολεία. Με τα παιδιά να έχουν ήδη συμπληρώσει σχεδόν δύο μήνες στις τάξεις τους και τώρα ξαφνικά να χάνουν τους/τις δασκάλους/ες τους και να πρέπει να μετακινηθούν σε τμήματα με διπλάσιους μαθητές/ριες. Όταν πήγαινα δημοτικό σχολείο στην Καλαμάτα ήμασταν 28 παιδιά στο τμήμα. Σαράντα χρόνια μετά, η Ελλάδα γυρίζει σε αυτό.
Γιατί; Για την εξοικονόμηση πόρων. Το διεφθαρμένο κράτος της Δεξιάς σκορπά λεφτά από το παράθυρο, αλλά έχει αρχές: τα δημόσια σχολεία κοστίζουν πολύ. Το κράτος τιμωρεί όλους όσοι είτε από πεποίθηση, είτε από ανάγκη επιλέγουν τη δημόσια υγεία, τη δημόσια εκπαίδευση, τις δημόσιες υποδομές.
Και όταν την Παρασκευή το πρωί τα πιτσιρίκια των δημοτικών της Αθήνας μαζί με γονείς και εκπαιδευτικούς πήγαν στη διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, εκεί τους περίμεναν τα ΜΑΤ και η ΟΠΚΕ. Και τους έριξαν χημικά.
Μπράβο κυρία Ζαχαράκη.
Μπράβο κύριε Χρυσοχοΐδη.
Προφανώς έχετε εμπνευστεί από το μυθιστόρημα του Κεζαμπούρο Οε: «Τσάκισέ τα από μικρά».
2. Ανάληψη ευθύνης
Οι μάσκες έπεσαν.
Τον Πρωθυπουργό δεν τον ενδιαφέρει το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Ένα πράγμα τον νοιάζει: να μην υπάρχουν συγκεντρώσεις μπροστά στη Βουλή.
Και σ’ αυτό, είναι σύμφωνη όλη η κυβέρνηση. Δίχως εξαιρέσεις. Αυτό αφορά και τον κύριο Δένδια: αν διαφωνούσε, δεν θα υπέγραφε την τροπολογία του κ. Μητσοτάκη. Όλα τα άλλα, είναι επικοινωνιακά παιχνίδια μιας πολιτικής ελίτ που φέρεται με ανεύθυνο τρόπο.
Η Δεξιά διαβρώνει τη Δημοκρατία μας.
Μειώνει το ζωτικό της χώρο. Περιστέλλει τις δημοκρατικές ελευθερίες. Φοβάται τον λαό.
Και το ερώτημα που προκύπτει για όλες και όλους μας είναι απλό:
θέλουμε αυτό να είναι η νέα κανονικότητα ή όχι;
Αν η Αριστερά πιστεύει ότι ο ρόλος της είναι απλώς να διαμαρτύρεται απέναντι στον αυταρχισμό, έχει χάσει. Γιατί την ατζέντα της συζήτησης, την επιβάλλει η Δεξιά.
Αν η Αριστερά πιστεύει στη δυνατότητα της αλλαγής, έχει υποχρέωση να αναλάβει την ευθύνη να πει καθαρά: επιδιώκουμε την πολιτική αλλαγή, θέλουμε μια κυβέρνηση που διευρύνει τα όρια της Δημοκρατίας.
3. 66,8%
Αυτό είναι το μόνο ποσοστό που έχει σημασία σήμερα. 66,8% των Ελλήνων πολιτών απάντησαν ότι αισθάνονται φτωχοί. Σύμφωνα με την Eurostat είμαστε και πάλι πρωταθλητές Ευρώπης και με διαφορά.
Σε τι μεταφράζεται αυτό; Στο ότι τα βγάζω πέρα τον μήνα «με μεγάλη δυσκολία» ή «με δυσκολία». Γιατί στο τέλος του μήνα όταν έχω πληρώσει νοίκι ή δάνειο, λογαριασμούς, super market, τα έξοδα των παιδιών, τα εισιτήρια ή την βενζίνη, την εφορία ή τις ασφαλιστικές εισφορές το ταμείο είναι 0 ή μείον.
Αυτή είναι η Ελλάδα των 2/3.
2 στους 3 δεν τα βγάζουν πέρα.
Και 1 στους 3 ζει άνετα. Σε βάρος συχνά των υπόλοιπων.
Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι το παιχνίδι δεν παίζεται στο πολιτικό κέντρο. Ούτε σε μια αριστερά που εξαντλείται σε ταυτοτικές αναφορές.
Το παιχνίδι παίζεται στο να βρουν πολιτική έκφραση τα 2/3. Με βάση τα υλικά τους, τα ταξικά τους, συμφέροντα. Για να μπορούν να απαντούν ότι η δουλειά τούς φτάνει για να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
4. Ωδή στον μεγάλο αντιφατικό
Τις τελευταίες μέρες «έλιωσα» τους δίσκους του Σαββόπουλου. Είχα χρόνια να το κάνω. Αλλά η συγκίνηση ήταν η ίδια, γνήσια και δυνατή. Όπως και τότε, όπως θα είναι πάντα. Παρόλη την μεγάλη απογοήτευση από την πολιτική του στάση εδώ και χρόνια.
Και τα τραγούδια του δεν γίνεται να πάψουν να αγγίζουν την ψυχή μας, γιατί
Γεννηθήκαμε με την «Συννεφούλα».
Μεγαλώσαμε με «Μη μιλάς άλλο γι’ Αγάπη» και «Καραγκιόζη».
Μάθαμε μουσικά γράμματα με τον «Μπάλο» και «Το Περιβόλι του Τρελού».
Προσεγγίσαμε το σύμπαν του Ντίλαν και το ροκ συνολικά μέσα από τον «Άγγελο Εξάγγελο» και τον «Παλιάτσο και τον Ληστή».
Συγκινούμασταν όταν βλέπαμε τον πατέρα να δακρύζει κάθε φορά που άκουγε «του ‘60 τους εκδρομείς».
Χορέψαμε μεθυσμένοι το «ροκ ζεϊμπέκικο» της Μπέλου.
Πολιτικοποιηθήκαμε με την «συγκέντρωση της ΕΦΕΕ» και το «Κιλελέρ».
Γι' αυτό, χθες, την ώρα της κηδείας, επέλεξα να τον αποχαιρετήσω ακούγοντας σε λούπα την αριστουργηματική Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη.
Το θεώρησα πιο τίμιο από το να σταθώ στη Μητρόπολη δίπλα στον Άδωνη Γεωργιάδη και το μισό υπουργικό συμβούλιο και να ακούω τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αποχαιρετά τον «φίλο του τον Νιόνιο».
Ακούω την κριτική και την καταλαβαίνω. Παραμένω αμφίθυμος. Αλλά σταθερά συγκινημένος».
