Για τους δασμούς του προέδρου των ΗΠΑ, την επικίνδυνη και σκληρή πραγματικότητα, αλλά και την «πολιτική ισχύς του κυρίου Τραμπ που δεν στηρίζεται στην αλήθεια των αριθμών, αλλά στην κατασκευή της εικόνας» γράφει ο Σάκης Αρναούτογλου στο Dnews.
Όπως σημειώνει με νόημα: «Ο θαυμασμός προς ηγέτες που περιφρονούν τη διεθνή συνεργασία και μετατρέπουν την οικονομία σε εργαλείο εντυπώσεων μπορεί να παρασύρει κοινωνίες σε ακραίες επιλογές. Ιδιαίτερα στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, όπου τα ακροδεξιά ρεύματα αναζητούν πρότυπα επιβολής και απλοϊκές λύσεις σε σύνθετα προβλήματα, το παράδειγμα του κυρίου Τραμπ μπορεί να φαίνεται γοητευτικό. Δεν είναι. Είναι παραπλανητικό».
Διαβάστε το άρθρο του Σάκη Αρναούτογλου
«Ο υπουργός Εμπορίου των Ηνωμένων Πολιτειών, Χάουαρντ Λούτνικ, δήλωσε ότι τα έσοδα από δασμούς θα αγγίζουν τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια τον μήνα. Η δήλωση αυτή συνοδεύτηκε από έναν υπαινιγμό παράτασης των εμπορικών συνομιλιών με την Κίνα. Η είδηση κάνει τον γύρο του κόσμου, όχι γιατί πρόκειται για οικονομική επιτυχία, αλλά γιατί παρουσιάζεται ως τέτοια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η εντύπωση που δίνεται είναι ότι ο κύριος Τραμπ επιβάλλει τους όρους του σε όποιον θέλει και ότι η χώρα του κερδίζει χωρίς κόστος. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο επικίνδυνη.
Οι δασμοί δεν είναι χρήματα που πληρώνουν «οι ξένοι». Το κόστος τους το επωμίζονται κυρίως οι Αμερικανοί εισαγωγείς, και πολύ συχνά μετακυλίεται στους καταναλωτές και τις μικρές επιχειρήσεις μέσω αυξημένων τιμών. Σε κάποιες περιπτώσεις, απορροφάται εν μέρει από ξένους προμηθευτές ή από τα περιθώρια κέρδους. Όμως η τελική επιβάρυνση μένει μέσα στην οικονομία των ΗΠΑ.
Τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια μπαίνουν στα κρατικά ταμεία, αλλά δεν μειώνουν το εξωτερικό χρέος των ΗΠΑ. Αντιθέτως, καλύπτουν τρύπες που δημιουργούνται αλλού, ενίοτε για να χρηματοδοτηθούν σπατάλες ή να επιδοτηθούν πολιτικές εντυπωσιασμού. Ούτε η παραγωγή αυξάνεται ουσιαστικά, ούτε η οικονομία σταθεροποιείται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η πιο υπερχρεωμένη χώρα στον πλανήτη και το εμπορικό τους έλλειμμα συνεχίζει να διευρύνεται.
Η πολιτική ισχύς του κυρίου Τραμπ δεν στηρίζεται στην αλήθεια των αριθμών, αλλά στην κατασκευή της εικόνας.
Το κοινό του δεν ενδιαφέρεται για το ποιος πληρώνει τελικά τον δασμό. Δεν προβληματίζεται για το αν η οικονομία ωφελείται ή ζημιώνεται μακροπρόθεσμα. Αυτό που βλέπει είναι μια επιθετική στάση απέναντι σε ξένες χώρες, μια δήθεν επιστροφή της εθνικής υπερηφάνειας και μια αίσθηση ότι επιτέλους κάποιος κυβερνά με πυγμή, με μαγκιά. Το αφήγημα είναι απλό και αποτελεσματικό: «εγώ φέρνω δισεκατομμύρια στα ταμεία, επιβάλλω τους κανόνες, κάνω ό,τι θέλω». Και πράγματι, φαίνεται να κάνει ό,τι θέλει. Όμως αυτό δεν είναι απόδειξη ισχύος.
Γιατί η εντύπωση της δύναμης, όταν δεν συνοδεύεται από σταθερότητα και δικαιοσύνη, καταλήγει πάντα σε φθορά.
Ο θαυμασμός προς ηγέτες που περιφρονούν τη διεθνή συνεργασία και μετατρέπουν την οικονομία σε εργαλείο εντυπώσεων μπορεί να παρασύρει κοινωνίες σε ακραίες επιλογές.
Ιδιαίτερα στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, όπου τα ακροδεξιά ρεύματα αναζητούν πρότυπα επιβολής και απλοϊκές λύσεις σε σύνθετα προβλήματα, το παράδειγμα του κυρίου Τραμπ μπορεί να φαίνεται γοητευτικό. Δεν είναι. Είναι παραπλανητικό.
Η Ιστορία έχει δείξει ότι κάθε φορά που ένας ηγέτης έμοιαζε να κάνει ό,τι θέλει, στο τέλος οι λαοί πλήρωναν το τίμημα με ελευθερία, αίμα ή και τα δύο».
Σάκης Αρναούτογλου Ευρωβουλευτής ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ
