Η ΝΔ φθίνει πολιτικά και εκλογικά. Και η ισχυρή πρωθυπουργική εικόνα του κ. Μητσοτάκη, αποσυντίθεται.
Το θεμελιακό υπόβαθρο, αυτής της καθίζησης, είναι η αναξιοπιστία και η απονομιμοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής.
Παράλληλα όμως δημιουργείται, μια ευρύτερη και διάχυτη κοινωνική και πολιτική δυσπιστία, που φέρνει στην επιφάνεια σταδιακά, μια «νέα πολιτική σκηνή», με ασύμμετρες εκλογικές συμπεριφορές και επιλογές των πολιτών.
Ενδεικτικά: «Πέφτει» δημοσκοπικά πολύ η ΝΔ. «Πέφτει» όμως και δεν κερδίζει ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Από την άλλη πλευρά δεύτερη δημοσκοπικά εμφανίζεται η «Πλεύση Ελευθερίας». Ενισχύεται η ακροδεξιά και εμφανίζεται πληθωρισμός μικρότερων κομμάτων, που φλερτάρτουν το 3%. Ενώ δεν αποκλείεται και η δημιουργία νέων κομμάτων, με ισχυρή παρουσία και ο «Κανένας» καιροφυλακτεί…..
Προφανώς, η κοινωνική και πολιτική «δυσπιστία» με κεντρικό κορμό την ΝΔ, συμπεριλαμβάνει και τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, που έχουν ασκήσει κυβερνητική εξουσία (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ).
Τα λάθη και οι παραλήψεις του παρελθόντος «μετράνε» περισσότερο, απ’ ότι εκτιμούσαμε, ως «συνολικό αποτέλεσμα» μιας μακροχρόνιας «συσσώρευσης» πράξεων και παραλήψεων διαφορετικών κυβερνήσεων.
Σαφώς είναι άδικη και ισοπεδωτική αυτή η διανομή και διάχυση ευθυνών. Όμως καλώς ή κακώς, αυτή είναι η σημερινή πολιτική πλειοψηφική αντίληψη και η αιτία, που ενώ φθίνει η ΝΔ, δεν κερδίζει η Προοδευτική Αντιπολίτευση.
Με τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα, η μόνη δυνατότητα να προκύψει Κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές, είναι μια συνεργασία Νέας Δημοκρατίας και Ακροδεξιών κομμάτων, με διάφορες μορφές και εκδοχές. Και αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος.
Από την άλλη μεριά, οι κατακερματισμένες, με την σημερινή δημοσκοπική καταγραφή, Προοδευτικές Δυνάμεις, δεν μπορούν «κατά μόνας» να δημιουργήσουν προσδοκία προοδευτικής διακυβέρνησης, που είναι κρίσιμο πολιτικό στοιχείο.
Η στρατηγική των προοδευτικών δυνάμεων, πρέπει να είναι, η ανατροπή αυτής της κατάστασης, μέσω μιας συνεργασίας, που θα μπορέσει να κερδίσει στις επόμενες εκλογές. Η δυναμική ενός πολιτικού «αθροίσματος», διαμορφώνει κατά κανόνα, πολλαπλασιαστικά πολιτικά αποτελέσματα.
Ο δρόμος της συνεργασίας, χωρίς αυταπάτες, θα είναι «Μαραθώνιος» και δύσκολος.
Ο χρόνος πιέζει. Η κοινωνία επίσης πιέζει και προτρέπει: «βρείτε τα». Για να γίνει αυτό, υπάρχουν ορισμένα προαπαιτούμενα.
Να σταματήσουν οι μεταξύ τους άγονες «τοξικές αντιπαραθέσεις», που πληγώνουν το εγχείρημα και αξιοποιούνται κατάλληλα, από την ΝΔ.
Χρειάζονται κοινές δράσεις, φόρουμ διαλόγου, προγραμματικές συνεννοήσεις με σαφή χρονοδιαγράμματα. Με αυτοκριτική – χωρίς φόβο – όπου χρειάζεται. Και συλλογική και ατομική, σε ορισμένες περιστάσεις.
Άλλο το πρόγραμμα του κάθε κόμματος, των άλλων συλλογικοτήτων, ή και οι θέσεις προσώπων και άλλο (το ζητούμενο) ένα ρεαλιστικό ριζοσπαστικό πρόγραμμα κυβερνητικής συνεργασίας.
Ο κομματικός πολιτικός ανταγωνισμός, είναι εύλογος, εφ’ όσον δεν υπονομεύει, τον στρατηγικό στόχο της προοδευτικής διακυβέρνησης. Δύσκολη ισορροπία, αλλά αναγκαία.
Δεν μας διαφεύγει, η άρνηση μιας ουσιαστικής συνεργασίας με κυβερνητική στόχευση του κ. Ανδρουλάκη. Ούτε οι υπαρκτές εσωκομματικές αντιρρήσεις «τάσεων» και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και στην Νέα Αριστερά.
Παρ’ όλα αυτά, εκτιμώ, ότι σε τελευταία ανάλυση, η κοινωνία και η κοινή πολιτική λογική, θα επιβάλλουν την λύση της Συνεργασίας – μέσα σ’ ένα εύλογο χρόνο ωρίμανσης – των πολιτικών δυνάμεων του προοδευτικού χώρου.
Ο άλλος δρόμος – δυστυχώς – είναι μία «καλών προθέσεων, πολιτική αυτοκτονία».
(Ο Παν. Δ. Παναγιώτου (Παν Παν) είναι δημοσιογράφος)
