Στην επιστολή τους ο Πέτρος Κόκκαλης και η Βασιλική Γραμματικογιάννη αφού εκφράζουν την απερίφραστη καταδίκης τους για κάθε πράξη που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, είτε διαπράττεται από το Ισραήλ είτε από τη Χαμάς, επισημαίνουν το τεράστιο ανθρώπινο κόστος του συνεχιζόμενου πολέμου στη Γάζα. Σημειώνουν δε το σοβαρό κίνδυνο να μετατραπεί σε ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση.
Στην επιστολή αναφέρεται επίσης ότι μόνη διέξοδος από το σημερινή αιματηρή σύγκρουση των δύο κρατών είναι η λύση με την παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας για τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.
Στο πλαίσιο αυτό, ο Π. Κόκκαλης και η Β. Γραμματικογιάννη καλούν την κυβέρνηση Μητσοτάκη να συντονίσει τις κινήσεις της με την Ισπανία, την Ιρλανδία, τη Μάλτα και τη Σλοβενία για άμεση ταυτόχρονη αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους με βάση τα νόμιμα διεθνή σύνορα του 1967.
Υπογραμμίζουν ότι «μια τέτοια διπλωματική κίνηση θα αποτελέσει σημαντική συμβολή της χώρας μας, ως πρώτο βήμα στην προσπάθεια για ειρήνη, απελευθέρωση όλων των ομήρων, καταδίκη όλων των εγκλημάτων πολέμου και περιφερειακή σταθερότητα, με παράλληλες εγγυήσεις για την ασφάλεια όλων των πλευρών και για πλήρη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλες τις κοινωνίες της περιοχής».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ανοιχτής επιστολής του Πέτρου Κόκκαλη και της Βασιλικής Γραμματικογιάννη:
κ. Πρωθυπουργέ,
Ο πόλεμος στη Γάζα έχει ήδη μπει στον 8ο μήνα του, με τεράστιο ανθρωπιστικό κόστος και με σοβαρό κίνδυνο για ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ερευνά ήδη κατηγορίες για Γενοκτονία και για άλλα Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας. Είχε προηγηθεί η αιματηρή επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτώβρη, η οποία είχε ως θύματα αμάχους και κατέληξε στην ομηρία Ισραηλινών πολιτών.
Είναι ανεπιφύλακτη η καταδίκη μας κάθε πράξης βίας που παραβιάζει το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, όποιος και αν τη διαπράττει. Θεωρούμε αυτονόητη υποχρέωση του Διεθνούς Δικαστηρίου να διερευνήσει όλα τα καταγγελλόμενα εγκλήματα είτε από το Ισραήλ είτε από τη Χαμάς.
Πέρσι είχαν συμπληρωθεί 30 άκαρπα χρόνια από τις Συμφωνίες του Όσλο: από αυτές το Ισραήλ κράτησε μόνο την αναγνώρισή του από την παλαιστινιακή ηγεσία, ενώ συνεχίζει να αρνείται την επιστροφή του στα νόμιμα διεθνή σύνορα του 1967 και να εμποδίζει μονομερώς τη δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους στα υπόλοιπα εδάφη, με συστηματικό μάλιστα και μαζικό εποικισμό σε μεγάλα τμήματά τους.
Το αδιέξοδο αυτό, οδήγησε και στη ριζοσπαστικοποίηση μέρους της Παλαιστινιακής κοινωνίας. Από την άλλη πλευρά, η απουσία ορατού πολιτικού τιμήματος για τις διαρκείς παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενίσχυσε και στη ισραηλινή κοινωνία ακραίες δυνάμεις που διαμόρφωσαν ψευδαίσθηση παντοδυναμίας και αρνούνται κάθε ορατή προοπτική βιώσιμου Παλαιστινιακού Κράτους. Όσο η λύση των Δύο Κρατών εξακολουθεί να συνδέεται με τη διασφάλιση συναίνεσης και από την ισραηλινή πλευρά, τόσο σφοδρότερες θα είναι και οι αντιδράσεις στο εσωτερικό της ίδιας της ισραηλινής κοινωνίας.
Για τον λόγο αυτό, βιώσιμη λύση μπορεί να δοθεί μόνο από τη Διεθνή Κοινότητα: η ίδρυση του Ισραήλ δεν είχε ποτέ ως όρο τη συναίνεση των Παλαιστινίων. Οι εκκλήσεις της Ε.Ε. για την κατάσταση στη Γάζα, και ιδιαίτερα για τη Ράφα, έχουν ήδη πέσει στο κενό. Η Δύση, και ειδικά η Ε.Ε., έχουν κάθε συμφέρον να δείξουν ότι εννοούν σοβαρά την επίκληση του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αξιοποιώντας πλήρως την πολιτική τους ισχύ και τα διπλωματικά τους εργαλεία.
Ήδη την Παλαιστίνη αναγνωρίζουν, ως ανεξάρτητο κράτος, 142 από τα 193 κράτη-μέλη του ΟΗΕ, ανάμεσά τους και η Κυπριακή Δημοκρατία.
Τις αμέσως επόμενες ημέρες ετοιμάζεται να αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό Κράτος και μια σειρά χωρών – μελών της Ε.Ε., σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες.
Στην Ελλάδα, ομόφωνη απόφαση της Ελληνικής Βουλής καλεί από τον Δεκέμβριο του 2015 για αναγνώριση της Παλαιστίνης και από τη χώρα μας.
Στο πλαίσιο αυτό, καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να συντονίσει τις κινήσεις της με την Ισπανία, την Ιρλανδία, τη Μάλτα και τη Σλοβενία για άμεση ταυτόχρονη αναγνώριση Παλαιστινιακού Κράτους με βάση τα νόμιμα διεθνή σύνορα του 1967.
Μια τέτοια διπλωματική κίνηση θα αποτελέσει σημαντική συμβολή της χώρας μας, ως πρώτο βήμα στην προσπάθεια για ειρήνη, απελευθέρωση όλων των ομήρων, καταδίκη όλων των Εγκλημάτων Πολέμου και περιφερειακή σταθερότητα, με παράλληλες εγγυήσεις για την ασφάλεια όλων των πλευρών και για πλήρη σεβασμό των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε όλες τις κοινωνίες της περιοχής.
Στον αιώνα της κλιματικής κρίσης, κύριο ζητούμενο είναι η βιωσιμότητα, που με τη σειρά της απαιτεί τουλάχιστον την ειρήνη. Δεν υπάρχουν εδώ περιθώρια ούτε για δύο μέτρα και δύο σταθμά σε σχέση με άλλες συγκρούσεις, ούτε για ανοχή στην επ’ αόριστο παράταση μιας τραγωδίας τέτοιων διαστάσεων.
