Αναλυτικά όλη η συνέντευξη:
1. Δυο χρόνια μετά, πόσο εκτιμάτε ότι θα κρατήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία;
Σε ένα πολεμικό «μέτωπο» με μήκος πάνω από δύο χιλιάδες χιλιόμετρα, που μετά από δύο χρόνια σκληρών μαχών, έχει κοστίσει τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους κι από τις δύο πλευρές, ξεσπιτώνοντας εκατομμύρια άλλους, έχουμε ορισμένα αποτελέσματα:
Η Ρωσία κατέχει από πέρσι το 20% των εδαφών της Ουκρανίας, η οποία έχει ήδη χάσει περισσότερο από το 40% του εθνικού βιομηχανικού δυναμικού της και περίπου το 15% του προπολεμικού ΑΕΠ της και τώρα δεν έχει πρόσβαση σε πρώτες ύλες αξίας άνω των 12 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων του 63% των κοιτασμάτων άνθρακα και του 42% των μετάλλων της, με βάση εκτιμήσεις της ρωσικής πλευράς.
Η ουκρανική αντεπίθεση για την ανακατάληψη αυτών των εδαφών δεν έφερε ουσιαστικά αποτελέσματα, στο μέτωπο διεξάγεται βασικά πόλεμος χαρακωμάτων και φθοράς και δοκιμάζονται σύγχρονα οπλικά συστήματα. Η Ρωσία έχει κατακτήσει ένα σχετικό προβάδισμα στις χερσαίες επιχειρήσεις και στον αέρα, αλλά δείχνει να έχει δυσκολίες στην πρωτοβουλία των πολεμικών κινήσεων στο θαλάσσιο μέτωπο στη Μαύρη θάλασσα.
Στις συνθήκες αυτές εκφράζεται προβληματισμός στα ευρωατλαντικά επιτελεία για την πορεία του πολέμου, παρουσιάζονται προβλήματα στη συνέχιση της οικονομικής βοήθειας των ΗΠΑ στην Ουκρανία, ενώ ακούγονται φωνές για την ανάγκη έναρξης συνομιλιών με τη Ρωσία για «παραχώρηση ουκρανικών εδαφών» πράγμα που, προς το παρόν, αρνείται η κυβέρνηση Ζελένσκι. Στην πρόσφατη συνέντευξή του ο Ρώσος Πρόεδρος Β. Πούτιν στον Αμερικανό δημοσιογράφο Τ. Κάρλσον, απευθυνόμενος στους Αμερικανούς επανέλαβε: «Είμαστε πια τόσο αστοί τώρα όσο εσείς, είμαστε οικονομία της αγοράς και δεν υπάρχει εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ας διαπραγματευτούμε».
Παρά τον αιφνίδιο θάνατο του Ναβάλνι, που θέτει επιπλέον δυσκολίες σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δεν μπορεί να αποκλειστεί το σενάριο ανατροπών στο πολιτικό σκηνικό της Ουκρανίας για την εξεύρεση μια πιθανής προσωρινής ή πιο μακρόχρονης διευθέτησης. Το ζήτημα, ωστόσο, είναι πως καμία από τις δυο πλευρές της εμπόλεμης σύγκρουσης -όπου από τη μια έχουμε την ουκρανική αστική τάξη με τους ευρωατλαντικούς ιμπεριαλιστές συμμάχους της (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ) κι από την άλλη την αστική τάξη της Ρωσίας, με τους συμμάχους της στο υπό διαμόρφωση ευρασιατικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ- δεν έχει πετύχει τους διακηρυγμένους ή αφανείς στόχους της. Για μια ειρηνική «διευθέτηση», που κι αυτή θα αξιοποιηθεί για την προετοιμασία νέων πολεμικών αναμετρήσεων, θα απαιτηθούν μετακινήσεις στις «κόκκινες γραμμές» των δύο πλευρών, κάτι που μέχρι στιγμής δεν φαίνεται. Αντίθετα, διαφαίνεται η γραμμή παραπέρα κλιμάκωσης της πολεμικής αναμέτρησης.
2. Τι γεωπολιτικές αλλαγές έχει επιφέρει;
Η πολεμική σύγκρουση στην Ουκρανία συνοδεύεται από τον οικονομικό και εμπορικό πόλεμο που, πράγματι, έχει επιταχύνει πολλές διεργασίες. Ανάμεσα στις κυριότερες από αυτές θα μπορούσαμε να καταγράψουμε την ακόμη μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση των καπιταλιστικών οικονομιών, μιας και βλέπουμε οι πολεμικές δαπάνες να σπάνε το ένα μετά το άλλο ρεκόρ και οι πολεμικές βιομηχανίες να γιγαντώνονται. Μόνον στις ΗΠΑ το λεγόμενο «βιομηχανικό-πολεμικό σύμπλεγμα», δηλαδή οι εταιρίες που παράγουν νέα όπλα, φέρεται να αυξήθηκε στα δύο χρόνια του πολέμου κατά 17%.
Ακόμη έχουμε τη διαμόρφωση ευρύτερων μπλοκ, από τη μία αυτών των χωρών που συστρατεύθηκαν με τους ευρωατλαντικούς ιμπεριαλιστές στην εξαπόλυση οικονομικού πολέμου σε βάρος της Ρωσίας και στην άλλη πλευρά χωρών, που είτε αρνούνται να συμμετάσχουν σε αυτόν είτε ακόμη και βοηθούν τη ρωσική αστική τάξη στην επίτευξη των στόχων της.
Έχουμε την εντατικοποίηση των προσπαθειών να χαραχτούν νέοι εμπορικοί δρόμοι. «Θύματα» αυτών των προσπαθειών είναι τόσο ο λαός του Ναγκόρνο Καραμπάχ και της Αρμενίας, όσο και ο λαός της Παλαιστίνης και ειδικά της Γάζας, που τραβάει τα πάνδεινα εδώ και 7 δεκαετίες, αλλά με ιδιαίτερη ένταση τους τελευταίους 4 μήνες από το κράτος-δολοφόνο το Ισραήλ, αλλά και οι λαοί της Αφρικής, όπου πυροδοτούνται ιμπεριαλιστικές διαμάχες για το ουράνιο και τον υπόλοιπο ορυκτό του πλούτο, τα γεωπολιτικά στηρίγματα.
Πολλές πολιτικές διεργασίες συνδέονται με τις εξελίξεις που ως «ντόμινο» προκαλεί ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία, όπως είναι π.χ. η «μάχη για την Ινδία», ή οι εξελίξεις στα Βαλκάνια, με επίκεντρο αυτή τη φορά τις εξελίξεις στη Σερβία, ή οι ελληνοτουρκικές διεργασίες για διευθέτηση στο Αιγαίο, ως αναγκαιότητα ισχυροποίησης της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ…
Τέλος, δεν είναι αμελητέο και πρέπει να το αναφέρουμε, πως και οι δύο πλευρές του πολέμου έχουν εντείνει την πολιτική της καταστολής, έτσι π.χ. στις χώρες της ΕΕ έχουμε ένταση της προσπάθειας απαγόρευσης Κομμουνιστικών Κομμάτων, της αύξησης των εμποδίων στη δράση τους, με πρόσχημα την απαράδεκτη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, την προσπάθεια ταύτισης της Ρωσίας με τον κομμουνισμό και του δόγματος του «ανήκουμε στη Δύση». Πρόσφατα στη Λετονία απαγορεύτηκε η οργάνωση «Εργατικό Μέτωπο Λετονίας» με αντικομουνιστική επιχειρηματολογία.
3. Η επόμενη μέρα ποια εκτιμάτε ότι θα είναι στην περιοχή; Και τι πιθανότητες δίνετε ο πόλεμος να επεκταθεί;
Η “επόμενη μέρα” θα είναι οδυνηρή για τους λαούς και περικλείει νέους μεγαλύτερους κινδύνους. Βλέπουμε ήδη σήμερα, τόσο στις περιοχές της Ουκρανίας που έχει καταλάβει η Ρωσία, όσο και στην «απέναντι πλευρά» στην Ουκρανία, οι κατασκευαστικοί όμιλοι να έχουν «ανασηκώσει μανίκια» για τα μερίδια των κερδών της λεγόμενης «ανοικοδόμησης», ωστόσο οι αιτίες που οδήγησαν στην πολεμική σύγκρουση και βρίσκονται στην ακόρεστη όρεξη των δυτικών και ευρασιατικών μονοπωλίων για νέα κέρδη, δεν έχουν εκλείψει.
Επιπλέον, πρέπει να πάρουμε υπόψη μας, πως αυτός ο πόλεμος, σε αντίθεση με άλλους παλαιότερους π.χ. στη Συρία, στο Αφγανιστάν, στη Γιουγκοσλαβία, διεξάγεται σε μια χώρα, όπου υπάρχουν πυρηνικοί σταθμοί για ειρηνικούς σκοπούς, καθώς επίσης πως στη σύγκρουση εμπλέκονται πυρηνικές δυνάμεις που το οπλοστάσιό τους είναι ικανό να διαλύσει κάθε ζωή στη Γη και τον ίδιο τον πλανήτη μας. Η Ιστορία διδάσκει πως κανένας από τους δύο προηγούμενους μεγάλους παγκόσμιους ιμπεριαλιστικούς πολέμους δεν ξεκίνησε ως τέτοιος, ως Παγκόσμιος, αλλά ως «τοπικός», ή «περιφερειακός».
Σήμερα, η ρωσική ηγεσία επανειλημμένα προειδοποιεί πως δεν μπορεί να ηττηθεί, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα κάνει χρήση των πυρηνικών της όπλων. Γιατί γίνονται αυτές οι προειδοποιήσεις, ενώ η Ρωσία έχει ανακτήσει προβάδισμα στο πολεμικό μέτωπο; Γιατί συνειδητοποιεί πως ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλιστικός άξονας (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ) δεν έχει παραιτηθεί από έναν σχεδιασμό μιας ακόμη μεγαλύτερης εμπλοκής του στη σύγκρουση, για να ανατρέψει τον υφιστάμενο πολεμικό συσχετισμό στα εδάφη της Ουκρανίας.
Έτσι, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να υπογραμμίσουμε πως οι εξελίξεις περικλείουν τον κίνδυνο της γενίκευσης της πολεμικής σύγκρουσης τόσο στην περιοχή μας, όσο και το άνοιγμα νέων πολεμικών μετώπων σε άλλες περιοχές. Όπως λέει ο λαός μας «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται» και, δυστυχώς για τους λαούς, σε αυτό το ιμπεριαλιστικό σύστημα (όπου είναι ενταγμένες όλες οι αστικές τάξεις ανάλογα με τη δύναμή τους), υπάρχουν εκτός από “λύκους”, “λιοντάρια” και “ύαινες” μια ολόκληρη «ζούγκλα» ενδοϊμπεριαλιστικών συμφερόντων και αντιθέσεων, που δεν προμηνύουν τίποτα το καλό για τους λαούς, εάν αυτοί δεν πιστέψουν στη δύναμή τους και δεν πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους.
4. Τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης πώς την κρίνετε;
Η ελληνική κυβέρνηση της ΝΔ, με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, της ΝΕΑΡ, όλων των πολιτικών δυνάμεων που έχουν πυξίδα τους τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των συμμάχων του (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ) «κουβαλάει το λάδι στη φωτιά» στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία. Αυτό γίνεται καταρχήν με την αποστολή όπλων και πυρομαχικών, που έχει χρυσοπληρώσει ο ελληνικός λαός υποτίθεται για την «άμυνα της Πατρίδας». Πρόσφατα είδαμε τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για τα F-35, που συνοδεύτηκε με τη «λίστα Μπλίνκεν» για νέες αποστολές όπλων των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στην αντιδραστική κυβέρνηση Ζελένσκι. Μπορεί να έχει κανείς ακόμα αμφιβολία για το που θα καταλήξουν και τα νέα όπλα που μας πουλούν οι «μεγάλοι σύμμαχοι» και έμποροι όπλων;
Επιπλέον, με τον πολλαπλασιασμό και τη γιγάντωση των αμερικανικών βάσεων, έχουμε τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια απέραντη πολεμική «σφηκοφωλιά» των ΗΠΑ. Οι βάσεις αυτές αξιοποιούνται πολλαπλά, από τη διέλευση στρατευμάτων και πυρομαχικών, τον ανεφοδιασμό πλοίων και αεροσκαφών, την εκπαίδευση ξένων στρατευμάτων, τους κατασκοπευτικούς σκοπούς κ.ά. Κι όλα αυτά ευθέως εμπλέκουν τη χώρα μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού κατά της Ρωσίας στον πόλεμο στην Ουκρανία.
Τι έχουμε ως αποτέλεσμα; Για την εξυπηρέτηση μεγάλων συμφερόντων, που καμιά σχέση δεν έχουν με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, αλλά με τα συμφέροντα όλων αυτών που κερδίζουν από τον πόλεμο, όπως π.χ. είναι τα μονοπώλια της «πράσινης μετάβασης», οι εφοπλιστές, οι πολεμικές βιομηχανίες κ.ά., η Ελλάδα και ο λαός μας στοχοποιούνται. Είναι αλλεπάλληλες οι δηλώσεις της ρωσικής ηγεσίας, πως οι βάσεις, που αξιοποιούνται ενάντιά της αποτελούν στόχο. Τέτοιοι στόχοι είναι η Αλεξανδρούπολη, η Λάρισα, η Σούδα κοκ.
Σε αυτές τις συνθήκες μόνο το ΚΚΕ με κάθε πρόσφορο τρόπο κινητοποιεί το λαό ενάντια στις αμερικανικές βάσεις και στην εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, αναδεικνύοντας τους παραπάνω πραγματικούς κινδύνους για τη χώρα.
Βεβαίως η κυβέρνηση προσπαθεί εδώ και δύο χρόνια να δώσει «ιδεολογικό κάλυμμα» στη στάση της, πότε με δηλώσεις ότι «αυτό επιτάσσουν οι συμμαχικές υποχρεώσεις», και πότε πως είμαστε με τον «αμυνόμενο» την Ουκρανία και δεν δίστασε να παρουσιάσει στο ελληνικό κοινοβούλιο τον πρόεδρο της πραξικοπηματικής αντιδραστικής κυβέρνησης της Ουκρανίας, τον Ζελένσκι, μαζί με τον ναζί του Αζόφ. Εξέλιξη, που συνάντησε την έντονη αντίδραση του ΚΚΕ, όπως και η προσπάθεια της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ, που έχουν ψηφίσει τον πόλεμο στο ευρωκοινοβούλιο, να πουλήσουν «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Απορρίπτουμε τα προσχήματα και των δύο πλευρών του πολέμου, που γίνεται για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών και δεν επιλέγουμε καπιταλιστή-ληστή, επιλέγουμε να είμαστε με τη μεριά των λαών.
5. Βλέπουμε πάντως μια παρόμοια πολιτική και στο Ισραήλ και τη ΝΑ Μεσόγειο, τη φρεγάτα στον Περσικό. Πού εντάσσεται αυτή η στρατηγική;
Η στήριξη της ισραηλινής πολεμικής επιχείρησης για τη σφαγή του λαού της Παλαιστίνης, της γενοκτονίας που προωθεί το Ισραήλ στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη και την οποία παρέχουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, μεταξύ αυτών και σύσσωμος ο αστικός πολιτικός κόσμος της Ελλάδας, είναι ένα ακόμη έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Βεβαίως, όπως και στην περίπτωση της Ουκρανίας, αυτό «ντύνεται» με τους «εθνικούς λόγους», τα «εθνικά συμφέροντα», που δεν είναι παρά «στάχτη στα μάτια» του λαού. Στην πραγματικότητα από πίσω από αυτήν τη στάση βρίσκονται και πάλι τα συμφέροντα της αστικής τάξης, όλων εκείνων των επιχειρηματικών συμφερόντων που έχουν επενδύσει ή επιδιώκουν να αυξήσουν τα κέρδη τους με τις λεγόμενες «Συμφωνίες του Αβραάμ», με τον νέο εμπορικό δρόμο «Βομβάη-Πειραιάς» που θα περνάει από το Ισραήλ, και με άλλα ανάλογα συμφέροντα, που καμία σχέση δεν έχουν με τα συμφέροντα του λαού μας.
Η αποστολή της ελληνικής πυροβολαρχίας «Πάτριοτ» στη Σαουδική Αραβία, η αποστολή φρεγάτας στην Ερυθρά Θάλασσα, η ανάληψη από την Ελλάδα της διοίκησης της πολεμικής ναυτικής αποστολής «EUNAVFOR Aspides» της ΕΕ, που σχεδιάζεται σε συνεργασία με την επιχείρηση «Prosperity Guardian», όπου ηγούνται οι ΗΠΑ, μας σπρώχνει βαθύτερα σε πολεμικές αναμετρήσεις, τις οποίες θα πληρώσει ο λαός από την τσέπη του ή και με το αίμα του, για να αυγατίσουν τα κέρδη τους οι ντόπιοι και ξένοι «καρχαρίες» του παγκόσμιου εμπορίου, κι εκείνοι που «μοιράζονται» τις «πίτες» των αγορών.
6. Ποια είναι η διαμάχη στην ευρύτερη περιοχή μας; Και ποιοι συγκρούονται;
Σήμερα σε όλον τον κόσμο μαίνεται η διαπάλη για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Κίνα. Αυτή η διαπάλη έχει πολλές διαστάσεις, περιφερειακές και τοπικές, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ακυρώνει τη διαπάλη ανάμεσα στις άλλες δυνάμεις, που βρίσκονται χαμηλότερα ή σε ενδιάμεση θέση στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα των ανισότιμων σχέσεων αλληλεξάρτησης. Διαπάλη, συγκρούσεις, ανταγωνισμοί υπάρχουν τόσο μέσα στο ευρωατλαντικό μπλοκ, π.χ. ΗΠΑ – Γερμανίας, Γερμανίας – Γαλλίας, Τουρκίας – Ελλάδας, αλλά και μέσα στο υπό διαμόρφωση ευρασιατικό π.χ. Ρωσίας – Κίνας, ή Κίνας – Ινδίας, Ινδίας – Πακιστάν κοκ.
Είναι πολλά «κουβάρια» συμφερόντων μπλεγμένα μεταξύ τους, που όταν ο «κόμπος φτάσει στο χτένι» μας δίνουν πολέμους. Αυτοί οι πόλεμοι δεν διεξάγονται από τους λαούς, αλλά από αντιλαϊκές κυβερνήσεις που εκπροσωπούν ανάλογα συμφέροντα και το «μήλον της έριδος» είναι ο ορυκτός πλούτος, η ενέργεια, οι δρόμοι μεταφοράς των εμπορευμάτων, σε τελική φάση τα μερίδια των αγορών. Εδώ υπάρχουν ανταγωνισμοί των αστικών τάξεων για το ποια θα κατακτήσει τα περισσότερα, εδώ αξιοποιούνται για αυτούς τους στόχους μονιμότερες συνεργασίες, όπως π.χ. το ΝΑΤΟ, ή νεότερες όπως οι BRICS.
Οι μεγάλες συγκρούσεις, π.χ. της Ουκρανίας, μπορεί να «ρίχνουν τη σκιά τους» σε άλλες καταστάσεις π.χ. στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά δεν τις σβήνουν και μπορούν σε κάθε φάση είτε να τις αμβλύνουν, είτε και να τις οξύνουν.
Εκείνο που πρέπει να συγκρατήσουμε απ’ όλα αυτά είναι ποιος και γιατί συγκρούεται; Συγκρούονται αυτοί που έχουν τα «ηνία» της οικονομίας και εξουσίας στα χέρια τους, για να ενισχύσουν τη θέση τους στο παγκόσμιο σύστημα και να κερδίσουν περισσότερο. Εκείνοι που «πληρώνουν το μάρμαρο» είναι οι λαοί.
7. Τελικά θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους πολέμους; Ιδίως πιστεύοντας πως δεν μας αφορούν;
Εμείς οι κομμουνιστές πιστεύουμε πως είχε δίκιο ο ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης, ο Λένιν, που επανέλαβε το απόφθεγμα του διάσημου συγγραφέα της φιλοσοφίας και της ιστορίας των πολέμων Κλάουζεβιτς, που εκτιμούσε πως «ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα (συγκεκριμένα: με βίαια) μέσα». Αυτό σημαίνει πως πόλεμος γεννιέται πάνω στο έδαφος της σύγκρουσης των διαφορετικών οικονομικών συμφερόντων που διαπερνούν ολόκληρο το σύστημα του καπιταλισμού.
Να γιατί, όσο και αν ο πόλεμος στις συνθήκες του καπιταλισμού είναι αναπόφευκτος (όπως κι οι οικονομικές κρίσεις, η ανεργία, η φτώχεια κλπ.), την ίδια ώρα δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο, όπως π.χ. είναι ο σεισμός. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, αφού συνδέεται με τη φύση της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Την κοινωνία που βάζει ως «ακρογωνιαίο λίθο» της την κερδοφορία εκείνων που κατέχουν τα μέσα παραγωγής.
Τα μονοπώλια και η εξουσία τους γεννούν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Συμπερασματικά, η πάλη μας για μια κοινωνία όπου τα μέσα παραγωγής θα είναι λαϊκή περιουσία (και όχι περιουσία των ελάχιστων), που η οικονομία θα λειτουργεί σχεδιασμένα κεντρικά και ελεγχόμενα από τους ίδιους τους εργαζομένους, με στόχο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών (κι όχι την αύξηση των κερδών των καπιταλιστών), συνδέεται αναπόσπαστα με την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ενάντια στην «ειρήνη» που επιβάλλεται από τους ιμπεριαλιστές με «το πιστόλι στον κρόταφο» και προετοιμάζει τους νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Ωστόσο, αυτή μας η διαπίστωση, πως όσο υπάρχει καπιταλισμός θα υπάρχουν και οι συνθήκες που γεννούν τον πόλεμο, καθόλου δε σημαίνει μοιρολατρία, ηττοπάθεια! Το αντίθετο! Απευθυνόμαστε στην εργατική τάξη της χώρας μας, στους λαούς της περιοχής μας και τονίζουμε πως τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με τον κοινό αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό αγώνα για την αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την απομάκρυνση των ξένων στρατιωτικών βάσεων και των πυρηνικών, την επιστροφή των στρατιωτικών δυνάμεων από τις ιμπεριαλιστικές αποστολές, την εκδήλωση της αλληλεγγύης σε κάθε λαό που αγωνίζεται κι επιδιώκει να χαράξει το δικό του δρόμο ανάπτυξης. Για να απεμπλακεί η χώρα μας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους. Για να γίνει πράξη το σύνθημα:
«Ούτε γη, ούτε νερό στους φονιάδες των λαών!». Αυτός είναι ένας καθημερινός αγώνας! Ένας αγώνας με συγκεκριμένους στόχους πάλης, που οι κομμουνιστές τον διεξάγουμε ενιαία και όχι αποσπασμένα από τον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους, για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Οι ευρωεκλογές και η ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση του ΚΚΕ θα είναι ένας ακόμη τέτοιος σταθμός!
