Η κ. Γεννηματά αφού αναφέρθηκε στο μεγαλύτερο εχθρό της δημοκρατίας όπως χαρακτήρισε τον λαϊκισμό στάθηκε στην ανάγκη για ενότητα σε κορυφή και βάση της κοινωνίας.
Ο κ. Γερουλάνος από την πλευρά του σημείωσε, μεταξύ άλλων, στο μήνυμα του πως φόρος τιμής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου θα είναι ο διωγμός του φόβου και της ανομίας από τα πανεπιστήμια.
Το μήνυμα της Φώφης Γεννηματά: «Το Πολυτεχνείο είναι ένα κορυφαίο σύμβολο δημοκρατικού αγώνα, με μηνύματά ισχυρά που αντιστέκονται στη φθορά του χρόνου. Είναι η ενεργή μνήμη της δημοκρατίας, το παράδειγμα για τη νέα γενιά.
Τιμούμε τους νεκρούς, τιμούμε τους πρωταγωνιστές, όλους και όλες που αγωνίστηκαν κατά της δικτατορίας, απαιτώντας μια καλύτερη, μια δημοκρατική Ελλάδα.
Δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα τους.
Γιατί ο αγώνας για τη δημοκρατία είναι διαρκής. Όσο επαναπαύεσαι, τόσο ζητήματα που νομίζεις ότι τα έχεις λύσει ως κοινωνία και ως χώρα, τα ξαναβρίσκεις μπροστά σου.
Ισονομία, ισοπολιτεία, ίσες ευκαιρίες για όλους, κοινωνικό κράτος, εκπαίδευση και σύστημα υγείας, δικαιοσύνη, δημοκρατικοί θεσμοί είναι κατακτήσεις δεκαετιών που βρίσκονται σήμερα σε οπισθοδρόμηση. Η οικονομική κρίση σίγουρα έπαιξε ρόλο σε αυτό.
Όμως δεν ευθύνεται μόνο αυτή. Ο μεγαλύτερος εχθρός της Δημοκρατίας αποδείχθηκε ο λαϊκισμός. Ο λαϊκισμός δεν επέτρεψε την συνεννόηση, ο λαϊκισμός δημιούργησε ψεύτικες ελπίδες και θεωρίες συνωμοσίας, ο λαϊκισμός στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη ξαναδυνάμωσε τις δυνάμεις του φασισμού.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ έχουμε ανάγκη από ενότητα. Ενότητα στην κορυφή, μα ενότητα και στη βάση.
Το Κίνημα αλλαγής πιστεύει στην ανάγκη διαμόρφωσης μιας εθνικής γραμμής ώστε να ξεπεράσουμε πραγματικά την κρίση και να πάει ο τόπος μας μπροστά.
Με εθνική αυτοπεποίθηση και με μπροστάρη τη νέα γενιά, να χαράξουμε νέους δρόμους για τη δημοκρατία και την Ελλάδα .
Ο ελληνικός λαός απαιτεί ξανά αξιοπρέπεια, αλλαγή, ανατροπή.
Σε αυτή την προσπάθεια θα είμαστε στην πρώτη γραμμή».
Και το αντίστοιχο του Παύλου Γερουλάνου: «Φόρος τιμής στον αγώνα του Πολυτεχνείου σημαίνει να διώξουμε τον φόβο και την ανομία από τα πανεπιστήμιά μας. Να επιτρέψουμε στο φοιτητικό κίνημα να πρωταγωνιστήσει και πάλι στην κοινωνία, στον δημόσιο διάλογο με τις ιδέες και τη δημιουργικότητά του. Να ξαναδώσουμε ζωή και σφυγμό σε μέρη όπως το Πολυτεχνείο, που το 1973 έδωσαν οξυγόνο και σφυγμό στη Δημοκρατία. Μπορούμε».
