«Μοναδική του έγνοια είναι η συνταγματοποίηση των νεοφιλελεύθερων εμμονών του. Όσα δηλαδή δεν τόλμησαν ούτε οι εκπρόσωποι των δανειστών να προτείνουν στη διάρκεια του μνημονιακού καταναγκασμού, έρχεται ο ίδιος να προτείνει την προσθήκη τους στον καταστατικό χάρτη της χώρας.
Είναι άλλο πράγμα η εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, στο πλαίσιο και των κανόνων της ΕΕ, να εφαρμόζει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και είναι άλλο αυτό να αποτελεί συνταγματική συνθήκη. Για τη δε φορολογία και τις επενδύσεις, η εκάστοτε κυβέρνηση κάνει τις επιλογές της και είναι αδιανόητη μια συνταγματική τροποποίηση που θα της αποστερεί βασικά εργαλεία άσκησης της οικονομικής της πολιτικής.
Και βέβαια ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να κρύψει την εχθρότητά του στη λαϊκή παρέμβαση και στην αναλογικότητα της ψήφου των πολιτών. Η θέση του για σταθερούς 4ετείς πολιτικούς κύκλους της κυβέρνησης, χωρίς την εφαρμογή αναλογικού αντιπροσωπευτικού συστήματος, που θα λειτουργεί ως δημοκρατικό αντίβαρο στην ισχυροποίηση της κυβέρνησης, αποδυναμώνει το Kοινοβούλιο.
Καμία έκπληξη δεν προκαλεί η αντίθεση του αρχηγού της ΝΔ στους διακριτούς ρόλους Εκκλησίας και Κράτους, αφού είναι απόλυτα συνεπής με τον βαθύ συντηρητισμό της παράταξής του. Όπως έκπληξη δεν προκαλεί και η απουσία αναφοράς στην ομιλία Μητσοτάκη στο όριο θητειών των βουλευτών και στην υποχρέωση ο Πρωθυπουργός να είναι εκλεγμένος βουλευτής, όπως πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ έρχονται να πολεμήσουν τη λογική της κάστας και να αποκαταστήσουν την αξιοπιστία της πολιτικής, πράγματα που ποτέ δεν απασχόλησαν την ηγεσία της ΝΔ.
Δεν μπορεί να υπάρξει καμία συναίνεση της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων με τον νεοφιλελεύθερο, αυταρχικό αχταρμά του Κυριάκου Μητσοτάκη».
