Ο Υπουργός Υγείας κ. Γεωργιάδης σε δημόσια αντιπαράθεσή του με αφορμή τις διώξεις κατά 4 βουλευτών για τον ΟΠΕΚΕΠΕ έφτασε στο σημείο να προκαλεί δημόσια σε στοίχημα – εν προκειμένω τον δικηγόρο κ. Καμπαγιάννη – ότι θα αθωωθούν.
Σε μία κατ' ελάχιστον δημοκρατική πολιτεία, η δημόσια αντιπαράθεση ενός εν ενεργεία υπουργού δεν μπορεί να φτάνει στο σημείο να μετατρέπει τη δικαστική εξέλιξη μιας υπόθεσης σε «στοίχημα» και, μάλιστα, σε κοινή θέα, μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το να προκαλεί ένας υπουργός σε δημόσιο στοίχημα για το εάν συγκεκριμένες διώξεις θα οδηγήσουν σε καταδίκη και, την ίδια στιγμή, να προεξοφλεί ότι οι εμπλεκόμενοι «θα αθωωθούν πανηγυρικά» δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη έκφραση κομματικού μαξιμαλισμού. Συνιστά μια θεσμικά εξαιρετικά προβληματική στάση, καθώς δημιουργεί την εικόνα κυβερνητικής παρέμβασης στο πεδίο της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης και εγείρει σοβαρά ερωτήματα ως προς τον σεβασμό στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών.
Ακόμη σοβαρότερο είναι ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν περιορίζεται σε μια πολιτική ή ακόμη και προσωπική εκτίμηση για την υπόθεση. Εμφανίζεται να προδικάζει το αποτέλεσμα της δικαστικής διαδικασίας και, παράλληλα, να αποδίδει συγκεκριμένα κίνητρα στην άσκηση των διώξεων, υποστηρίζοντας ότι αυτές ασκήθηκαν προκειμένου «να μην γίνει εντελώς ρεζίλι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία». Πρόκειται για μια βαριά δημόσια αιχμή απέναντι στη λειτουργία των εισαγγελικών αρχών, η οποία, όταν διατυπώνεται από έναν εν ενεργεία υπουργό, αποκτά αναπόφευκτα ιδιαίτερο θεσμικό βάρος.
Η Δικαιοσύνη, όμως, δεν είναι ούτε πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης ούτε αντικείμενο στοιχήματος μεταξύ ενός υπουργού και ενός πολιτικού του αντιπάλου, ενός δικηγόρου ή οποιουδήποτε πολίτη. Και οι δικαστικές αποφάσεις δεν μπορεί να προεξοφλούνται από κυβερνητικά στελέχη προτού εκδοθούν.
Ο υπουργός έχει ασφαλώς το δικαίωμα να υπερασπίζεται την κυβέρνηση και την παράταξή του και να αντικρούει, ακόμη και με ένταση, όσα θεωρεί άδικα ή ανακριβή. Η υπουργική ιδιότητα, όμως, συνοδεύεται από αυξημένη θεσμική ευθύνη και επιβάλλει την ανάλογη αυτοσυγκράτηση, ιδιαίτερα όταν η δημόσια συζήτηση αφορά τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και εκκρεμείς ποινικές διαδικασίες. Άλλο πράγμα η πολιτική αντιπαράθεση και άλλο η δημόσια προεξόφληση της έκβασης μιας δικαστικής υπόθεσης από ένα μέλος της κυβέρνησης. Όλα αυτά τα ‘χει μπερδεμένα προφανώς στο μυαλό του ο κ. Γεωργιάδης.
Γι’ αυτό και το ζήτημα δεν αφορά πλέον μόνο τον Άδωνι Γεωργιάδη. Αφορά ευθέως τον πρωθυπουργό, το κατά πόσο υπάρχουν ακόμα θεσμικά όρια στην άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας και το κατά πόσο θεωρεί θεσμικά αποδεκτό να προεξοφλεί ένας υπουργός την έκβαση μίας δίκης. Με λίγα λόγια, «στοιχηματίζει» και ο κ. Μητσοτάκης πως θα αθωωθούν;
Ε.Σ.
