Δεν χωρά αμφιβολία πως σειρά διεθνείς οργανισμοί στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, σε άλλα αθλήματα, αλλά και αυτή η ίδια η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, λειτουργούν με πολιτικά κριτήρια και υπέρ συγκεκριμένων χωρών και στρατοπέδων.
Φαίνεται π.χ. από τον αποκλεισμό της Ρωσίας από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τις διεθνείς αθλητικές εκδηλώσεις, αλλά όχι π.χ. του Ισραήλ. Πολλά παραδείγματα θα μπορούσαν να αναφερθούν για τα δυο μέτρα και τα δυο σταθμά.
Σκοπιμότητες που υπάρχουν και στην απονομή του Βραβείου Νόμπελ, πρωτίστως του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης. Να θυμίσουμε μόνο πως το 1973 ο Λε Ντουκ Θο αρνήθηκε να μοιραστεί το βραβείο Νόμπελ με τον Χένρι Κίσινγκερ ο οποίος είχε κατηγορηθεί για τους βομβαρδισμούς της Καμπότζης και του Λάος, αλλά είχε και πρωταγωνιστικό ρόλο στον πόλεμο του Βιετνάμ.
Σκοπιμότητες που υπάρχουν ακόμα και στην Eurovision, από την οποία σειρά χωρών φέτος αποφάσισαν να σαμποτάρουν τον θεσμό λόγω μεροληψίας των οργανωτών υπέρ του Ισραήλ. Μεταξύ αυτών η Ισπανία, η Ολλανδία, η Σλοβενία και η Ιρλανδία-αλλά η Ελλάδα ούτε μπήκε καν στη διαδικασία συζήτησης ως προς τη συμμετοχή της.
Τα ερωτήματα επανέρχονται αμείλικτα μετά την απαγωγή Μαδούρο και την επέμβαση της Ουάσιγκτον στη Βενεζουέλα:
- Μπορεί να διεξαχθεί το Μουντιάλ στις Ηνωμένες Πολιτείες (από κοινού με άλλες δυο χώρες της Βορείου Αμερικής) όπως είναι προγραμματισμένο;
- Μπορεί να διεξαχθούν οι θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2028;
- Μπορεί να είναι υποψήφιος και πολύ περισσότερο να λάβει το Νόμπελ Ειρήνης ο Ντ. Τραμπ;
Η απάντηση είναι δυστυχώς, ναι. Όλα μπορεί αυτά θα γίνουν...
