Η Ελλάδα είναι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Πανηγυρίζουμε, αλλά ποια είναι η στρατηγική μας για την εδραίωση ή την επίτευξη ειρήνης σε πολλές πολεμικές εστίες, για τη διαμόρφωση ενός νέου διεθνούς δικαίου, για να σταματήσουν γενοκτονίες;
Μπορεί να είσαι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και να εντάσσεται στην εμπροσθοφυλακή πολεμικών σχεδιασμών; Μπορεί να μην λαμβάνεις πρωτοβουλίες; Είναι κρίμα που το διαπιστώνουμε, αλλά ο Ερντογάν κινείται περισσότερο, ασκεί περισσότερο πολυεπίπεδη εξωτερική πολιτική, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες ειρήνευσης έστω και αν ταυτόχρονα χρησιμοποιεί τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του για επεμβάσεις σε πολλές χώρες, έστω και αν κατέχει το 40% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας που αποτελεί και ευρωπαϊκό έδαφος.
Δεν έχουμε αυταπάτες πως η Ελλάδα μόνη της θα άλλαζε το κλίμα σε ένα πλανήτη που ζει με περιφερειακούς πολέμους και με τον κίνδυνο γενικευμένων πολεμικών συγκρούσεων στη σκιά της σύγκρουσης Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας για την ηγεμονία και τη θέση της υπερδύναμης. Αλλά ούτε μια πρωτοβουλία; Ούτε μια παρέμβαση; Και ούτε μια ενασχόληση για αυτό από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Βουλής, τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Ινστιτούτα και φορείς;
Η παρέμβαση Δούρου
Η Ρένα Δούρου, τομεάρχης Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μας έχει συνηθίσει σε σημαντικές παρεμβάσεις, ίσως και λόγω των δικαστικών περιπετειών μας με το Μάτι και τη Μάνδρα.
Η χθεσινή της ανακοίνωση, με την οποία ζητάει από τον πρωθυπουργό να απαντήσει γιατί δεν υπέγραψε την κοινή δήλωση επτά πρωθυπουργών Ευρωπαϊκών Χωρών, είναι απολύτως εύστοχη.
Τη δημοσιεύουμε ολόκληρη:
«Κοινή Δήλωση για την Παλαιστίνη υπέγραψαν στις 16 Μαΐου επτά πρωθυπουργοί Ευρωπαϊκών χωρών (Νορβηγίας, Ισπανίας, Ιρλανδίας, Λουξεμβούργου, Σλοβενίας, Μάλτας, Ισλανδίας). Σημειώνουν ότι δεν θα παραμείνουν σιωπηλοί μπροστά στην ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα που έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 50.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά, καλούν “σε άμεση εκεχειρία, την απελευθέρωση όλων των ομήρων και αναγνωρίζουν τον σημαντικό ρόλο που έχουν παίξει στην κατεύθυνση αυτή οι ΗΠΑ, η Αίγυπτος και το Κατάρ”. Τάσσονται υπέρ της ειρήνης και της λύσης των δύο κρατών, καλούν το Ισραήλ να ανατρέψει την σημερινή του πολιτική, να απέχει από νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις και να διασφαλίσει την ανεμπόδιστη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας. Καταδικάζουν παράλληλα την περαιτέρω επιδείνωση στη Δυτική Όχθη, προειδοποιώντας ότι ο βίαιος εκτοπισμός ή η εκδίωξη των Παλαιστινίων με κάθε μέσο μπορεί να συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου και απορρίπτουν κάθε προσπάθεια δημογραφικής αλλοίωσης». Η ανακοίνωση κλείνει με τη φράση : «Οφείλουμε να αναλάβουμε την ευθύνη για να σταματήσει αυτή η καταστροφή».
Ο Έλληνας Πρωθυπουργός δεν έχει υπογράψει αυτή την Κοινή Δήλωση. Γιατί; Με τι διαφωνεί;
Διαφωνεί με την ανάγκη να σταματήσει αυτή η καταστροφή στη Γάζα;
Διαφωνεί με την ανάγκη να απελευθερωθούν όλοι οι όμηροι;
Διαφωνεί με την ανάγκη ειρήνης και τη λύση των δύο κρατών;
Διαφωνεί με την ανάγκη άμεσης διανομής ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα;
Διαφωνεί με την ανάγκη να πάψει η επιδεινούμενη από το Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων κατάσταση στη Δυτική Όχθη;
Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνει ο κ. Πρωθυπουργός; Εν πάση περιπτώσει μπορεί πάντα να ρωτήσει σχετικά την κα Μπακογιάννη, επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Συμβούλιο της Ευρώπης, εισηγήτρια της έκθεσης για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, που σε δήλωσή της παρατηρεί ότι «οι μαζικές δολοφονίες παιδιών και άοπλων πολιτών, η σκόπιμη πρόκληση λιμού και ο αδιάκοπος πόνος και εξευτελισμός που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα πρέπει να σταματήσουν».
Τελικά ποια είναι η θέση της ελληνικής κυβέρνησης; Η σιωπή που ισοδυναμεί με αποδοχή της σε εξέλιξη γενοκτονίας στη Γάζα; Ή η τοποθέτηση της επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Συμβούλιο της Ευρώπης; Μια διγλωσσία που αποδεικνύει πόσο επικίνδυνη είναι η Εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης. Χωρίς εθνική στρατηγική, χωρίς ενεργητική στόχευση, χωρίς φιλειρηνικές πρωτοβουλίες, πχ στην κατεύθυνση της παρέμβασης των επτά Πρωθυπουργών, περιθωριοποιεί και αποκλείει διαρκώς τη χώρα από τις εξελίξεις και τη λήψη κρίσιμων αποφάσεων».
