Μετά από ενάμιση χρόνο μεγάλων δηλώσεων και διαρροών που έφτασαν στο σημείο να αναφέρονται σε συνυποσχετικό εντός τετραμήνου, ο Πρωθυπουργός ξαφνικά ανακοίνωσε ότι προοπτική για τη Χάγη δεν υπάρχει εκθέτοντας και τον Υπουργό Εξωτερικών που δυο 24ωρα νωρίτερα ουδεμία τέτοια θέση είχε εκφράσει στην ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών. Δεν χρειάστηκε καν να επικαλεστεί κάποιο λόγο. Ούτε αισθάνθηκε πίεση να κάνει κάτι τέτοιο. Ούτε καν να επικαλεστεί την αδιαλλαξία της τουρκικής πλευράς. Απλά ακύρωσε μια κεντρική πολιτική του θέση. Με ελάχιστες λαμπρές εξαιρέσεις, οι αναλύσεις επί αναλύσεων υπέρ της Χάγης, των απαραίτητων «υποχωρήσεων» έπαψαν και οι συγγραφείς τους άλλαξαν άποψη εν μία νυκτί. Για να το λέει ο Μητσοτάκης δίκιο θάχει.
Αντίστοιχα, τα ΜΜΕ κατακλύζονται από την προοπτική σύναψης παράνομης συμφωνίας ΑΟΖ Τουρκίας-Συρίας. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι ο τρόπος αντιμετώπισης της είναι ο ορισμός από την ΕΕ ειδικού απεσταλμένου για τη Συρία. Συζητάει κανείς την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για ευρωπαϊκές κυρώσεις ή Διάσκεψη ΕΕ-χωρών ανατολικής Μεσογείου με συμμετοχή της Τουρκίας εάν σεβαστεί το διεθνές δίκαιο; Προφανώς όχι.
Υπάρχει λοιπόν εδώ ένα μεγάλο ερώτημα. Και κάνει λάθος όποιος περιορίζεται στο προφανές: την ηγεμονία Μητσοτάκη ιδίως στα τηλεοπτικά ΜΜΕ. Βρισκόμαστε σε μια περιοχή όπου η σκληρή ισχύς είναι πιο σημαντική από ποτέ και ο ρόλος της Τουρκίας ενισχύεται ολοένα και περισσότερο με την ανοχή αν όχι τις ευλογίες της Δύσης.
Διανύουμε μια εποχή που το να στηρίζεσαι γεωπολιτικά στην Ουάσιγκτον, στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο ή στο Παρίσι για να λύσει τα προβλήματά σου, είναι πιο αφελές από ποτέ. Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν είναι αν πιστεύει πραγματικά κανείς ότι είναι καλή ιδέα ο δημόσιος διάλογος για τα εθνικά συμφέροντα και την κυριαρχία της Ελλάδας για τις επόμενες δεκαετίες, να είναι τόσο αδύναμος αν όχι ανύπαρκτος. Αν πιστεύει κανείς ότι είναι καλύτερο για τα συμφέροντα της Ελλάδας να συζητάμε για την ακύρωση της Χάγης με όρους «ναι, αλλά έδιωξε τον Σαμαρά» αντί να εξετάζουμε αν έχει δίκιο ο Αλέξης Τσίπρας που μιλάει για στρατηγική διασύνδεσης Χάγης-Τελωνειακή Ένωσης ΕΕ-Τουρκίας, ή που άνοιξε συζήτηση για τα χωρικά ύδατα.
Εδώ και 50 χρόνια παρακολουθούμε μια σειρά από εθνικούς στόχους της Ελλάδας να ακυρώνονται ή να εμποδίζονται επί του πεδίου από ενέργειες της Τουρκίας. Η εξόρυξη πετρελαίου έξω από τον Πρίνο ακυρώθηκε από τις κρίσεις του Χόρα και του Σισμίκ. Η επέκταση των χωρικών υδάτων και η πολιτική να γίνονται κατοικήσιμα τα μικρά νησιά ακυρώθηκε από τα Ίμια. Η ανακήρυξη της ΑΟΖ στη βάση του νόμου Μανιάτη και ο αγωγός Eastmed ακυρώθηκαν από τις απειλές της Τουρκίας το 2011, από το τουρκολιβυκό και από το Oruc Reis. Η κρίση στην Κάσο αποτελεί σαφές μήνυμα για ακύρωση των θαλασσίων πάρκων και της πόντισης καλωδίων χωρίς άδεια της Τουρκίας. Ασφαλώς είχαμε και επιτυχίες που αναχαίτιζαν την τουρκική επιθετικότητα: η ένταξη της Κύπρου, οι Πρέσπες, η ανάσχεση του Barbaros το 2018, η επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία το 2019, η ανάσχεση του μεναστευτικού κύματος στον Έβρο, η σύναψη της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας ΑΟΖ.
Αλλά μη γελιόμαστε ότι η κατάσταση επί του πεδίου μας ευνοεί. Μη γελιόμαστε - μετά από 50 χρόνια εμπειρίας- ότι είμαστε έτοιμοι να χρησιμοποιήσουμε τα πανάκριβα όπλα που αγοράζουμε για να αποτρέψουμε - με κάθε τίμημα- το γκριζάρισμα των δικαιωμάτων μας σε μια κρίση. Μη γελιόμαστε ότι η αναβλητικότητα αποτελεί στρατηγική που μας συμφέρει, με μια Τουρκία που παγώνει επί 50 χρόνια τα δικαιώματά μας όταν επιχειρούμε να τα ασκήσουμε.
Πριν κάποιες μέρες άνοιξα μια συζήτηση για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα. Έβαλα στο τραπέζι την πρόταση Καραμανλή για ανακήρυξη ΑΟΖ και την πρόταση Τσίπρα για επέκταση των χωρικών υδάτων στην Ανατολική Μεσόγειο στα 12 νμ με οριοθέτηση ΑΟΖ με όλες τις όμορες χώρες στην περιοχή. Ποιος Τσίπρας ποιος Καραμανλής, μου απάντησαν. Εδώ έχουμε παντοδύναμο Μητσοτάκη. Δεν είδες πώς έδιωξε τον Σαμαρά και δεν άνοιξε μύτη; Και στην Προεδρία όποιον θέλει τον παίρνει να βάλει...
