Το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου των γαλλικών εκλογών προκάλεσε απογοήτευση στη Μόσχα, ικανοποίηση στις περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και ανάμεικτα συναισθήματα στην Αθήνα. Όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, η "γραμμή" του Μεγάρου Μαξίμου είναι ότι δεν υπάρχουν αναλογίες μεταξύ της γαλλικής και της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, επειδή διαφέρουν το εκλογικό σύστημα, οι συσχετισμοί, η ιστορία και οι πολιτικές παραδόσεις.
Επίσης, το επιτελείο του πρωθυπουργού προβάλλει το συμπέρασμα ότι αναδεικνύεται η αξία των αυτοδύναμων κυβερνήσεων για την πολιτική σταθερότητα και επομένως υπενθυμίζεται η σημασία της διατήρησης της ισχύος του Κυριάκου Μητσοτάκη για την αποσόβηση του κινδύνου της ακυβερνησίας και των πειραματισμών!
Αν κάτι δείχνει τις αληθινές αντιδράσεις στο εσωτερικό του Μεγάρου Μαξίμου και της κυβέρνησης είναι η αδιαφορία που έχουν δείξει τα περισσότερα μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Αποφυγή σχολιασμού μέσω αναρτήσεων και αοριστίες, όταν δέχονται σχετικές ερωτήσεις, συνθέτουν μια εικόνα στην καλύτερη περίπτωση αμηχανίας και στη χειρότερη περίπτωση ανησυχίας. Και αυτό παρόλο που το ακροδεξιό κόμμα ήρθε τρίτο λόγω του εκλογικού νόμου και όχι λόγω απώλειας ψήφων.
Υπάρχουν εξηγήσεις για την αμφιθυμία της ΝΔ:
- Αποδείχθηκε ότι η αποχή περιορίζεται όταν το διακύβευμα είναι σοβαρό. Και ο Κ. Μητσοτάκης παρόλο που "φόρτωσε" τις ευρωεκλογές με δυσανάλογο πολιτικό βάρος, θέτοντας θέμα πολιτικής σταθερότητας και λέγοντας ότι πίσω από κάθε υποψηφιότητα βρίσκεται το δικό του όνομα, δεν κατάφερε να πείσει.
- Η ταχύτητα συγκρότησης και η αποτελεσματικότητα του Λαϊκού Μετώπου εκ των πραγμάτων αναδεικνύει τη δύναμη των προοδευτικών συγκλίσεων απέναντι στον ακροδεξιό κίνδυνο και επομένως απέναντι σε κάθε κίνδυνο για την ποιότητα της δημοκρατίας. Και επειδή μετά τον Οκτώβριο (εκλογή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ, καταστατικό συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ) η συζήτηση αυτή θα αποκτήσει νέα δυναμική και στη χώρα μας, οι συνειρμοί που δημιουργούνται είναι εύλογοι.
- Η θεωρία της δεξιάς στροφής και συντηρητικοποίησης των δυτικών κοινωνιών, αποδεικνύεται εξαιρετικά αφελής. Η νίκη των Εργατικών στην Μεγάλη Βρετανία και του Λαϊκού Μετώπου (της Αριστεράς και των Σοσιαλιστών) στη Γαλλία δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιες απλουστεύσεις. Αντίθετα, θυμίζουν ότι οι ανισότητες και η κοινωνική αδικία επηρεάζουν καθοριστικά τις πολιτικές εξελίξεις και πάντως πολύ περισσότερο από τις ιδεολογικές προτιμήσεις με τους παλιούς όρους.
- Η ένταση με την οποία ο Κ. Μητσοτάκης είχε διαφημίσει τη σχέση του με τον Γάλλο πρόεδρο Εμμ. Μακρόν, ταυτιζόμενος σε πολλά μαζί του, δεν τον βοηθά τώρα να σταθεί απέναντι στην τόσο χαμηλή δημοτικότητα του Μακρόν και στην αποδυνάμωση του κόμματός του.
- Κάτι κοινό στις βρετανικές και τις γαλλικές εκλογές είναι ότι αποδοκιμάστηκαν συστήματα εξουσίας που απέτυχαν να βελτιώσουν το βιοτικό επίπεδο των πολλών και χαρακτηρίστηκαν από αλαζονεία και αυταρχισμό με αποτέλεσμα να καταλήξουν από παντοδύναμα ξοφλημένα. Καθένας μπορεί ελεύθερα να συνεχίσει τον συλλογισμό...
