Οι εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας καταδικάζουν τα σχέδια του Υπουργείου Εσωτερικών σε κατάργηση των σχολικών επιτροπών. Όπως τονίζει η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών «ενάμιση χρόνο μετά το μπάχαλο και τα τεράστια προβλήματα που δημιούργησε η κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών η κυβέρνηση επεκτείνει το μέτρο αυτό και στους μεγαλύτερους Δήμους της χώρας, που έχουν στην ευθύνη τους εκατοντάδες σχολεία.
Για τις συνέπειες της κατάργησης των Σχολικών Επιτροπών είχαν έγκαιρα προειδοποιήσει δεκάδες συνδικάτα των εκπαιδευτικών, το γονεϊκό κίνημα αλλά και πλήθος Δημάρχων. Ενάμιση χρόνο μετά η πραγματικότητα επιβεβαίωσε απόλυτα τις προειδοποιήσεις αυτές. Συγκεκριμένα:
▪ τα χρήματα που φτάνουν στα σχολεία μειώθηκαν κατά 50%, σε ορισμένες περιπτώσεις και περισσότερο. Π.χ. ένα σχολείο που λάμβανε 5-6 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο για τα λειτουργικά του έξοδα τώρα λαμβάνει στην καλύτερη περίπτωση 1-2 χιλιάδες ευρώ!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
▪ τα υλικά που φτάνουν στα σχολεία από πολλούς Δήμους, είναι πότε λιγότερα από τα αναγκαία, πότε κακής ποιότητας και πότε παντελώς αχρείαστα. Οι Δήμοι, με την τεράστια υποστελέχωση και τις γνωστές πολύπλοκες γραφειοκρατικές διαδικασίες που αφορούν π.χ. την πραγματοποίηση ενός δημόσιου διαγωνισμού (σε άλλες περιπτώσεις απαιτείται και διεθνής!) για την προμήθεια υλικών, αδυνατούν να τους πραγματοποιήσουν έγκαιρα. Το αρμόδιο τμήμα π.χ. στο Δήμο Περάματος, που έχει στην ευθύνη του 28 σχολεία, διαθέτει μόλις … έναν (1) υπάλληλο! Σε ορισμένους Δήμους έχουν πάει πίσω κρίσιμες εργασίες για την ασφαλή λειτουργία των σχολείων, όπως η πυρανίχνευση-πυρασφάλεια, η συντήρηση ανελκυστήρων κ.α.
▪ η γραφειοκρατία έχει αυξηθεί στο κατακόρυφο! Διευθυντές των σχολείων έχουν μετατραπεί σε λογιστές, δεινοπαθούν για να αγοράσουν στοιχειώδη πράγματα, όπως π.χ. ένα λουκέτο. Πολλές φορές τα αιτήματά τους προς τον αρμόδιο Δήμο απλά απορρίπτονται, με το επιχείρημα πως κάποια στιγμή θα γίνει κάποιος διαγωνισμός για την προμήθειά τους. Είναι σύνηθες το φαινόμενο να κατατίθεται στα σχολεία η περιβόητη “παγία” και τελικά να μένει στην τράπεζα. Ο γραφειοκρατικός όγκος αυξάνεται αλόγιστα για ορισμένες υπηρεσίες των Δήμων, που έτσι και αλλιώς είναι υποστελεχωμένες, εκείνες στις οποίες μεταφέρθηκε η ευθύνη μετά την κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών. Ένας υπάλληλος στην ταμειακή υπηρεσία π.χ. αναγκάζεται να εξετάσει δεκάδες τιμολόγια από ένα σχολείο, προκειμένου να ανανεωθεί η “παγία”, να μπουν χρήματα, με αποτέλεσμα το σχολείο να λαμβάνει χρήματα με το ζόρι μόλις δύο, άντε τρεις φορές τον χρόνο! Σε καμία περίπτωση δεν υλοποιείται η εξαγγελία της κυβέρνησης για ένα στάνταρ ποσό (“παγία”), που θα βρίσκεται ανά πάσα στιγμή στα ταμεία του σχολείου. Είναι χαρακτηριστικό και το εξής: η αλλαγή ενός/μία Διευθυντή/Διευθύντριας για οποιοδήποτε λόγο (σύνταξη, παραίτηση κ.α.), έχει σαν αποτέλεσμα να μπλοκάρεται πρακτικά η χρηματοδότηση και του σχολείου για πολλούς μήνες, λόγω της απίστευτης γραφειοκρατίας που απαιτείται, αφού ο/η Διευθυντής/Διευθύντρια είναι ο/η οικονομικά υπόλογος/η.
▪ η αδιαφάνεια, την οποία υποτίθεται θα χτυπούσε η μεταφορά των αρμοδιοτήτων των Σχολικών Επιτροπών στον Δήμο, μεγάλωσε. Η απόκλιση ανάμεσα στα χρήματα που διατίθενται από το Υπουργείο Εσωτερικών προς τους Δήμους για τη λειτουργία των σχολείων (έτσι και αλλιώς τραγικά λιγότερα από αυτά που απαιτούνται) και στα χρήματα που τελικά φτάνουν στα σχολεία είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ! Στην καλύτερη περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη και την απευθείας πληρωμή των ΔΕΚΟ-Πετρελαίου-Φυσικού Αερίου από τους Δήμους, είναι το 1/3. Πολλοί Δήμαρχοι επικαλούνται την προμήθεια υλικών ή την ανάγκη διενέργειας διαγωνισμών για να δικαιολογήσουν την απόκλιση αυτή, χωρίς να μπορεί τελικά κανείς να το ελέγξει αυτό. Πληθαίνουν οι ανησυχίες εκπαιδευτικών συνδικάτων, σύμφωνα με τις οποίες ορισμένοι Δήμαρχοι, αξιοποιώντας το νέο θεσμικό πλαίσιο, κατευθύνουν χρήματα των σχολείων σε άλλες ανάγκες του Δήμου. Τουλάχιστον, με τη λειτουργία των σχολικών επιτροπών μπορούσε να ελεγχθεί ανά πάσα στιγμή τι χρήματα τελικά έφταναν στα σχολεία, αλλά και να διεκδικηθούν έκτακτες χρηματοδοτήσεις των Σχολικών Επιτροπών από κυβέρνηση και Δήμο, για να καλυφθούν ανάγκες των σχολείων. Τέλος, με την αδυναμία των Δήμων να πραγματοποιήσουν τους διαγωνισμούς έχει μεγεθυνθεί και το φαινόμενο της απευθείας ανάθεσης σε μαγαζιά, με αυξημένες τιμές! Ο ορισμός της αδιαφάνειας δηλαδή...
Αν όλα τα παραπάνω έγιναν σε Δήμους με λιγότερα από 100 σχολεία, ας φανταστεί κάποιος/κάποια τι έχει να γίνει σε τεράστιους Δήμους, με πάνω από 100 σχολεία, αν προχωρήσει κι εκεί η κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών!
Η επιμονή της κυβέρνησης να επεκτείνει την κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών και στους μεγάλους Δήμους της χώρας επιβεβαιώνει ότι στόχος της τελικά είναι όλα τα παραπάνω, όπως η ασφυκτική υποχρηματοδότηση των σχολείων και η εξώθησή τους τελικά στην αναζήτηση άλλων πηγών στα πλαίσια της πολιτικής εμπορευματοποίησης της Παιδείας και κατηγοριοποίησης των σχολείων. Μια πολιτική που προωθήθηκε διαχρονικά από όλες τις κυβερνήσεις και περιελάμβανε τη μεταφορά αρμοδιοτήτων που αφορούσαν τα σχολεία από το Κράτος στους Δήμους και στις Περιφέρειες, χωρίς φυσικά να διατίθενται οι ανάλογοι πόροι και προσωπικό.
Την ώρα που η κυβέρνηση ανακοινώνει πλεόνασμα-μαμούθ 12,7 δις ευρώ (!) από τη φοροληστεία του λαού μας, τα σχολεία μετατρέπονται σε επαίτες. Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος!
Η αδιαφάνεια μεγάλωσε: η διαφορά μεταξύ των χρημάτων που διατίθενται από το Υπουργείο στους Δήμους και των χρημάτων που φτάνουν στα σχολεία είναι τεράστια. Η λειτουργία των σχολικών επιτροπών παρείχε διαφάνεια, δυνατότητα ελέγχου και διεκδίκησης έκτακτων χρηματοδοτήσεων, ενώ τώρα πολλοί δήμαρχοι κατευθύνουν χρήματα σε άλλες ανάγκες του δήμου. Σε μεγάλους δήμους με πάνω από 100 σχολεία, η κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών αναμένεται να πολλαπλασιάσει τα προβλήματα.
Όπως τονίζει ο πρόεδρος της ΔΟΕ Σπύρος Μαρίνης στο Dnews «Η εξέλιξη με την πλήρη κατάργηση των σχολικών επιτροπών –ακόμη και σε δήμους με πάνω από 100 σχολικές μονάδες– αποτελεί το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Από το 2023, με τον νόμο Κεραμέως, άνοιξε ο δρόμος. Τότε, δυστυχώς, πολλές πλευρές και δυνάμεις μέσα στο κίνημα υποτίμησαν τη σημασία αυτής της εξέλιξης ή δεν τοποθετήθηκαν καν. Σήμερα γίνεται το επόμενο, αποφασιστικό βήμα. Ένα σχολείο που παραδίδεται στο έλεος της υποχρηματοδότησης και της συστηματικής απαξίωσης. Αυτός είναι ο πραγματικός στόχος. Αυτό είναι το «σχολείο» της λεγόμενης πολυτυπίας και της αυτονομίας: ένα σχολείο άνισο, εξαρτημένο, χωρίς σταθερή κρατική ευθύνη. Γι’ αυτό το πλαίσιο διεκδίκησης για την επαναφορά των σχολικών επιτροπών και για αποκλειστικά κρατική χρηματοδότηση των σχολείων –χωρίς χορηγούς και ιδιώτες– είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ.»
