Ειδικότερα όπως ανέφερε από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Γιάννης Οικονόμου μιλώντας για τα περιστατικά νεανικής παραβατικότητας και την έξαρση της βίας ανηλίκων σε σχολικούς χώρους τόνισε ότι το θέμα δεν αποτελεί μέρος της αστυνομικής διαχείρισης, ενώ κρίνεται απαραίτητη η πρόληψη τέτοιων φαινομένων.
Εντύπωση προκάλεσε η αναφορά του σε ένα καταγεγραμμένο περιστατικό ξυλοδαρμού σε σχολείο όπου όπως δήλωσε χαρακτηριστικά «Πληροφορηθήκαμε για ένα περιστατικό που κάποιοι μαθητές μίσθωσαν, αγόρασαν δίκην μπράβων υπηρεσίες συνομηλίκων τους για να πάνε σε σχολείο μέσα να κυνηγήσουν άλλους μαθητές εκεί».
Ολόκληρη η ομιλία του Υπουργού
«Κύριε Πρόεδρε, κυρία συνάδελφε, τα όσα έχουμε δει αυτό το διάστημα στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, σε σχέση με τη νεανική παραβατικότητα, σε πολλές περιπτώσεις είναι σοκαριστικά. Θα κάνω μια σύντομη περιγραφή γιατί το ζήτημα δεν είναι τόσο αστυνομικής διαχείρισης, τουλάχιστον στο κομμάτι της πρόληψης και της αποτροπής, τουλάχιστον εκεί. Αναφέρω ενδεικτικά:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συμμαθητές συμπλέκονται μέσα σε σχολικούς χώρους, μέσα σε προαύλια, και η εκπαιδευτική κοινότητα να αδυνατεί να διευθετήσει το ζήτημα, όχι κατασταλτικά, μέσα στην κοινωνία του σχολείου. Εξαναγκασμό σε σεξουαλικές πράξεις μικρών ανηλίκων παιδιών, συμμαθητών, που όχι σπάνια βιντεοσκοπούνται και χρησιμοποιούνται και κάποιοι να κομπάζουν ή να εκβιάζουν.
Πριν από κάποιους μήνες πληροφορηθήκαμε για ένα περιστατικό που κάποιοι μαθητές μίσθωσαν, αγόρασαν δίκην μπράβων υπηρεσίες συνομηλίκων τους για να πάνε σε σχολείο μέσα να κυνηγήσουν άλλους μαθητές εκεί», ανέφερε χαρακτηριστικά ο υπουργός.
«Περιγράφω μια σειρά από πράγματα για να σας δώσω να καταλάβετε ότι το ζήτημα δεν είναι η πρόληψη ή η αστυνομία. Ποιος μπορεί να φανταστεί έναν αστυνομικό σε κάθε προαύλιο; Ποιος μπορεί να φανταστεί έναν αστυνομικό σε κάθε χώρο συναναστροφής παιδιών που κάνουν παρέα, που μοιράζονται τα ίδια θρανία, τα ίδια προαύλια, τα ίδια μέσα συγκοινωνίας, τις ίδιες γειτονιές για να κινηθούν, και κάνουν το ένα στο άλλο αυτού του είδους τα πράγματα;»
Η πρόληψη είναι η λέξη που χρειάζεται για αυτά τα περιστατικά
«Η μαγική λέξη φυσικά είναι η λέξη πρόληψη. Όταν η παραβατική συμπεριφορά εκδηλωθεί, προφανώς και πρέπει να υπάρχει καταστολή, πρέπει να υπάρχει αντιμετώπιση. Μεγάλη κουβέντα πώς και τι πρέπει να γίνει εκεί. Και εκεί πρέπει να κάνουμε μια ολόκληρη συζήτηση. Δεν αφορά μόνο την Αστυνομία. Αφορά και τη δικαιοσύνη. Αλλά από την ώρα που μιλάμε για παιδιά, πρέπει να γνωρίζουμε και να συμφωνούμε ότι όταν φτάνουμε στην καταστολή και στην εξιχνίαση έχουμε ήδη αποτύχει, έχουμε αποτύχει ως κοινωνία που κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές», τόνισε ο Γιάννης Οικονόμου.
«Απαιτείται λοιπόν μια ολιστική προσέγγιση και επιτρέψτε μου να πω -και χάρηκα που το άκουσα- ότι απαιτείται και μια διακομματική συνεργασία όλων μας, σε όλες τις διαστάσεις του προβλήματος αυτού, να παρέμβουμε ενεργά για να δημιουργήσουμε ένα προστατευμένο περιβάλλον για τα παιδιά μας, να αποδομήσουμε δηλαδή συνολικά την κουλτούρα βίας που δηλητηριάζει τα μυαλά τους, είτε αυτή έρχεται από τις συνέπειες του εγκλεισμού, είτε από την ενδοοικογενειακή βία, είτε από τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που μπορεί να αντιμετωπίζουν ορισμένοι, είτε έρχεται από τον τρόπο της ψυχαγωγίας, από τα τραγούδια που ακούν, από τα παιχνίδια που παίζουν, είτε έρχεται από ορισμένες ακραίες, εξτρεμιστικές πολιτικές ομάδες που δηλητηριάζουν τα μυαλά τους, προκειμένου να τους σαγηνεύσουν. Από όπου και αν έρχεται, δημιουργούν αυτά τα αρνητικά αποτελέσματα που βλέπουμε και πρέπει συνολικά να τα αντιμετωπίζουμε.»
Δραματική αύξηση στα περιστατικά βίας μεταξύ ανηλίκων - Τι λένε ψυχολόγοι στο Dnews
Η ψυχολόγος και οικογενειακή σύμβουλος Αναστασία Φωκά, μιλώντας στο Dnews αναφέρει ότι «τα φαινόμενα βίας, όχι απλά προβάλλονται, αλλά και κατά κάποιο τρόπο γίνονται πλέον ανεκτά, δεν σοκάρουν. Θεωρώ ότι την βία, τα παιδιά τη βλέπουν όχι μόνο στην τηλεόραση και τις ειδήσεις που προβάλλεται έντονα και στις ταινίες, τη βλέπουν και γύρω τους. Οι ίδιοι οι γονείς γίνονται βίαιοι, Βίαιοι με τα παιδιά τους, με κάποιον που μιλούν, με άλλα πρόσωπα της οικογένειας. Οι ενήλικοι γινόμαστε βίαιοι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε», αναφέρει.
Η κ. Φωκά σημειώνει ότι αυτό που λείπει από τα παιδιά, στη σημερινή εποχή, είναι το όριο στη συμπεριφορά. «Δεν έχουμε μάθει να βάζουμε όρια στις δικές μας συμπεριφορές και κατ’ επέκταση στα ίδια μας τα παιδιά, ώστε και αυτά να βάλουν τα όριά τους», επισημαίνει και συνεχίζει: «Από την εμπειρία μου, το πρόβλημα ξεκινά πάντα από την οικογένεια. Τα περιστατικά βίας, που βλέπω στις οικογένειες, οι γονείς τα παρουσιάζουν ως κάτι φυσιολογικό. Το να μιλήσω δηλαδή άσχημα στα παιδιά μου, το να απειλήσω το παιδί μου, το θεωρούν κάτι λογικό. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που λένε, «μα πως αλλιώς θα καταλάβει». Υπάρχουν φυσικά πολλοί τρόποι για να καταλάβει ένα παιδί, εκτός της απειλής και του εκφοβισμού», λέει η κ. Φωκά.
Σύμφωνα με την κ. Φωκά, «ζούμε σε μία θυμωμένη κοινωνία, με αποτέλεσμα να περνάμε όλο αυτό και στα παιδιά μας. Αυτό πλέον, μπορούμε να το παρατηρήσουμε ως κοινωνικό φαινόμενο. Και αυτό περνάει και στα παιδιά μας».
