Πόσες φορές οι συνταξιούχοι δεν έχουν «στηθεί» μπροστά από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες, περιμένοντας ώρες ατελείωτες για να ακούσουν τον εκάστοτε υπουργό Εργασίας να τους λέει τι προτίθεται να κάνει με τις συντάξεις τους και με τα επιδόματά τους. Πόσες φορές δεν έχουν λάβει ρόλο «τρομοκράτη» των συνταξιούχων, την τελευταία πενταετία, ο Ανδρέας Λοβέρδος, η Λούκα Κατσέλη, ο Γιώργος Κουτρουμάνης, ο Γιάννης Βρούτσης, ο Δημήτρης Στρατούλης και τώρα τελευταία, ο Γιώργος Κατρούγκαλος. Ρόλος άχαρος, που σίγουρα δεν τους αξίζει, αλλά που αρκετοί από αυτούς μπορεί και να επιδίωξαν, υποκύπτοντας μπροστά στον... πειρασμό της τηλεοπτικής προβολής.
Κάτι ανάλογο συνέβη μάλλον και τις τελευταίες εβδομάδες, από την ανάληψη της νέας κυβέρνησης και μετά. Οι κκ Κατρούγκαλος και Πετρόπουλος, αποτελούν τη «χαρά του πανελίστα», αφού όποιο κανάλι και αν δεις, κάποιον από τους δύο θα πετύχεις. «Δόξα» που μάλλον... ζήλεψε και ο γγ του υπουργείου Εργασίας, Ανδρέας Νεφελούδης, αλλά δεν εξαργύρωσε ακόμα, με μαζική επιδρομή στα σπίτια μας.
Αντίθετα, οι «επιθέσεις» των προϊσταμένων του και συχνές ήταν το προηγούμενο διάστημα και... ανήλεες. Τι για εισφορές που θα εισπράττονται μέσω αποδείξεων από τις ταμειακές μηχανές ακούσαμε, τι για ενσωμάτωση επικουρικών συντάξεων, στις κύριες, που θα σημάνουν και την τυπική κατάργησή τους. Μέχρι και για το πότε θα καταβληθούν τα οικογενειακά επιδόματα, έσπευσαν να ενημερώσουν τους πολίτες, οι «πολιτικοί ηγέτες» του υπουργείου Εργασίας, παρά το γεγονός ότι δεν είναι καν δικό τους θέμα, αλλά αποτελεί υποχρέωση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που υπάγεται όπως είναι γνωστό, στο υπουργείο Οικονομικών.
Ίσως η προτροπή, παρότρυνση, απαίτηση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα προς τους υφισταμένους του, υπουργούς, να περιορίσουν τις τηλεοπτικές τους εμφανίσεις, να έχει περισσότερη ουσία, από όση θα περίμενε κανείς. Ίσως να ήρθε η στιγμή στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εργασίας, να αγωνιστεί για να λύσει προβλήματα και όχι για να τα διαχειριστεί επικοινωνιακά. Ίσως ήρθε η στιγμή να ειπωθούν απόψεις που θα εμπεριέχουν ουσία και όχι «εκθέσεις ιδεών» που δεν έχουν καμία πρακτική εφαρμογή. Καιρός ήταν γιατί αυτή η «αβάσταχτη ελαφρότητα» της τηλεόρασης, δεν υποφέρεται άλλο...
