Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν ψώνια, ψεκασμένοι, διαταραγμένοι, γερόντισσες, κβαντικοί και πολιτικοί απατεώνες στην πολιτική και δημόσια ζωή.
Υπάρχουν, τους βλέπουμε και τους ακούμε και δεν είναι τυχαίο ότι η «κβαντική» ιατρική συγχρονίζεται με την «κβαντική» πολιτική. Ούτε είναι τυχαίο πως το πεδίο της πολιτικής αποτελεί την χαρά του ναρκισσισμού.
Το ερώτημα είναι γιατί ψηφίζονται.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Προφανώς μια σοβαρή απάντηση θα χρειαζόταν ένα ολόκληρο διδακτορικό. Ωστόσο, μπορούμε να ξεχωρίσουμε δύο λόγους από τους πιο ορατούς.
Ο πρώτος είναι η γενική απαξίωση του πολιτικού συστήματος, των κομμάτων και θεσμών και εν τέλει της δημοκρατίας. Αυτήν την απαξία την δείχνουν κραυγαλέα η μακρόχρονη κυριαρχία μιας εξουσίας που έχει γίνει καθεστώς και η «κολλημένη βελόνα» στα ποσοστά των κομμάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης -παρά τον έντονο αγώνα τους και ομολογουμένως τα σοβαρά προγράμματα τους για την χώρα και την κοινωνία.
Το πώς απαξιώθηκαν όλα αυτά είναι επίσης ένα ακόμα διδακτορικό. Με δυο λόγια, όπως αναλύω στο βιβλίο μου («η Απαξία της Αριστεράς» εκδ. Εύμαρος), σχεδόν όλοι οι λόγοι εδράζονται στην βαθιά εξατομίκευση της κοινωνίας σε όλους τους τομείς της ζωής, κυρίως από την νεοφιλελεύθερη αγορά, σε βάρος κάθε έννοιας του δημόσιου, συλλογικού και κοινωνικού.
Η απαξία του πολιτικού και ιδεολογικού και ιδιαιτέρως η απαξία της αριστεράς, μεταφέρουν στην συνείδηση του ψηφοφόρου το κεντρικό δίπολο Αριστερά-Δεξιά, στο πεδίο του έντιμου και ανέντιμου, το οποίο από ηθικό δίπολο μετατρέπεται σε πολιτικό.
Η μετατροπή αυτή εξηγεί σε έναν μεγάλο βαθμό, την ρευστότητα και τις μετατοπίσεις από το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος στο άλλο. Πλέον οι ρευστοί και αποϊδεολογικοποιημένοι ψηφοφόροι, αναζητούν την σωτηρία τους στο επικοινωνιακό χάρισμα και στην «εντιμότητα» της προσωπικότητας, σε βάρος κάθε δημοκρατικής συλλογικότητας.
Άλλωστε έχουν απαυδήσει από την σοβαρότητα των δημοσιονομικών και κεντρώων πολιτικών, τις έχουν βιώσει στο πετσί τους επί πολλά χρόνια και εμπιστεύονται ό,τι εκφράζει καλύτερα τα οργισμένα τους συναισθήματα.
Όμως αλίμονο. Πίσω από αυτήν την συνθήκη, πίσω από τον αντισυστημισμό (που μόνο αντισυστημικός δεν είναι) ο κάθε εκκολαπτόμενος Μεσσίας βρίσκει τον πιο ασφαλή τρόπο για να κρύβει την απόλυτη ένδεια των ιδεών και πολιτικών του θέσεων, την «κβαντική» πολιτική του, την ακροδεξιά κουλτούρα του και κάθε διαταραχή του, όπως την ναρκισσιστική.
Βεβαίως όλη αυτή η παθολογία δεν παράγει πολιτική αλλά θέαμα και μάλιστα το πιο τοξικό. Εδώ ακριβώς υπεισέρχεται ο δεύτερος λόγος που οδηγεί τους ρευστούς ψηφοφόρους να ψηφίζουν «κβαντικά». Ο ρόλος των πάσης φύσεως μίντια, συμβατικών και ψηφιακών και των γνωστών «καναλιών».
Προφανώς, ο κάθε πολιτικός απατεώνας και «κβαντικός» πολιτικός, δεν θα μπορούσε ποτέ να αναδειχθεί στο προσκήνιο της επικαιρότητας, αν δεν έσπευδαν τα «κανάλια» να αναπαράγουν και να διαδίδουν το θέαμα του, τροφοδοτώντας την αντιπαλότητα και εχθρότητα που κυριαρχεί στα σόσιαλ και διαχέεται στις φλέβες της κοινωνίας.
Είναι περιττό να επαναλάβουμε ότι το θέαμα δεν παράγει πολιτική και ο σοβαρός πολιτικός λόγος, το επιχείρημα και τα πολιτικά προγράμματα, δεν προσφέρουν θέαμα.
Αντιθέτως το σόου των διάφορων «κβαντικών» και πολιτικών απατεώνων, παράγει πλούσιο θέαμα και μάλιστα δωρεάν που «πωλείται» αδίστακτα από τα μίντια. Δεν είναι τυχαίο ότι το θέαμα αυτό εναρμονίζεται με τον Αδωνισμό, τα ψέματα και το ήθος του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος που κυβερνά τη χώρα, με αποτέλεσμα και τα δύο μαζί να κυριαρχούν το ένα στηρίζοντας το άλλο, παραμερίζοντας την ουσία της πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης.
Τελικά, το κακό που κάνει αυτού του είδους η «ενημέρωση», δεν είναι τόσο η προπαγάνδα καθώς, τουλάχιστον αυτή, είναι αναγνωρίσιμη.
Το μεγάλο κακό το κάνει η «δημοσιογραφία» του θεάματος που έγινε και αυτή «κβαντική». «Τον είπε βρωμερό τι απαντάτε;» «Τον είπε παλιόπαιδο, τι απαντάτε;» Που δίνει πάσα στον κάθε Κασιδιάρη για να σουτάρει και στον κάθε «κβαντικό», εν γνώσει της ότι θα χυδαιολογήσει, θα βρίσει και θα προκαλέσει..
Το μεγάλο κακό το κάνει το θέαμα που παρουσιάζεται ως είδηση, η άποψη που παρουσιάζεται ως ρεπορτάζ. Το κάνει η μετατροπή του πολιτικά ασήμαντου σε σημαντικό, του σημαντικού σε ασήμαντο και των «κβαντικών» αρχηγίσκων σε Μεσσίες που θα σώσουν την χώρα και την κοινωνία.. Και όποιος αντέξει..
(Ο Τάκης Ψαρίδης είναι δημοσιογράφος)
