Υπάρχει ο κίνδυνος, κάθε προσέγγιση σε όσα εξελίσσονται στο ΣΥΡΙΖΑ, να τη διαβάσουν οι ενδιαφερόμενοι, ή κάποιοι από αυτούς, με τα γυαλιά της εσωκομματικής κρίσης. Από την άλλη, η αποσιώπηση δίνει χώρο σε σενάρια και παραμορφώσεις που ανακυκλώνουν τα αδιέξοδα. Έτσι, η παράθεση κάποιων δεδομένων, που δύσκολα μπορούν να αμφισβητηθούν, ίσως μπορεί να φωτίσει κάποιες πλευρές της θολής εικόνας.
Πρώτο: Η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να εκδηλώνεται μετά τη σημαντική εκλογική υποχώρηση του 23. Η δραματική παραίτηση Τσίπρα, αντί να ανοίξει το δρόμο σε «ένα νέο κύμα», αντιμετωπίζεται ως ευκαιρία να λυθούν πάσης φύσεως λογαριασμοί. Οι παθογένειες, που κόστισαν ακριβά, παροξύνονται και γίνονται κανονικότητα. Στήριξη και έξωση του ανεκδιήγητου Κασσελάκη, δημόσιες αντιπαραθέσεις, ίδρυση της ΝΕΑΡ, και λοιπά. Πικρά, αλλά εξηγήσιμα.
Δεύτερο: Ο Τσίπρας μόνο ουδέτερος παρατηρητής δεν είναι στη δύσκολη αυτή συγκυρία. Η ανοησία ότι ενορχηστρώνει συνομωσίες είναι ανάξια συζήτησης. Με μια σειρά προσεκτικές επαφές και κινήσεις, με αποκορύφωμα την παρέμβασή του στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, επικρίνει την πορεία εκφυλισμού και προτείνει προσφυγή στη βάση. Η πρότασή του απορρίπτεται από ομάδα στελεχών και από το Συνέδριο. Ακολουθούν όσα ακολουθούν.
Τρίτο: Ο Τσίπρας παραιτείται από βουλευτής και από το κόμμα. Θεμέλιο της απόφασής του είναι ότι ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε. Μετά από μια δύσκολη διαδρομή με προσεκτικά βήματα, την ίδρυση του Ινστιτούτου, την «κάθοδο» στην κοινωνία με την Ιθάκη, τη συσπείρωση ενός σημαντικού αριθμού εθελοντών με ποικίλες προοδευτικές καταβολές και από διάφορα κοινωνικά στρώματα, αναγγέλλεται το μεγάλο βήμα: Η ΕΛ.Α.Σ.
Τέταρτο: Σε κανένα ντοκουμέντο η ΕΛ.Α.Σ δεν αντιμετωπίζει ως αντίπαλο τον ΣΥΡΙΖΑ. Όσα διακινούνται για προγραφές και αποκλεισμούς είναι κατασκευές με στόχο απογοήτευση, διάλυση και συκοφάντηση του εγχειρήματος. Το γεγονός ότι ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε δεν σημαίνει ότι έκλεισε και ο κύκλος όσων πορεύτηκαν μαζί του στα δύσκολα. Κάποιων σίγουρα ναι, με δική τους επιλογή. Αλλά σε καμιά περίπτωση όλων, ή των περισσότερων.
Πέμπτο: Τα ερωτήματα αν θέλει, ποιους θέλει και ποιους όχι η ΕΛ.Α.Σ, είναι εκτός πραγματικότητας και εντός σκοπιμότητας. Ο Τσίπρας έχει επανειλημμένα χρησιμοποιήσει μια λέξη: Πανστρατιά! Ανανέωση, ναι, οπωσδήποτε, αλλά και εμπειρία. Αυτός δεν είναι μόνο διακηρυγμένος στόχος, αλλά και αυτονόητη πολιτική ανάγκη. Από κει και πέρα, είναι απολύτως συμβατή με τη στοιχειώδη πολιτική ηθική η άρνηση σε παζάρια και ρεζερβέ θέσεις.
Έκτο: Η διαπίστωση για το φθαρμένο πολιτικό σύστημα αποκλείει συγκολλήσεις. Η Αριστερά έπαθα και έμαθε... Η ΕΛ.Α.Σ απαντά στο αντιπολιτευτικό αδιέξοδο. Θέλει να εμπνεύσει, να ενώσει, να νικήσει. Κι αυτό επιβάλλει ανοιχτές πόρτες για όσους θέλουν να δώσουν το παρών στη δύσκολη αναμέτρηση. Η επιμέτρηση θέσεων ευθύνης έπεται. Με συλλογικές διαδικασίες και κριτήριο την προσφορά, το ήθος και τις ικανότητες.
Και κάτι τελευταίο, ως επιμύθιο: Εκείνο που δεν θα συγχωρήσει η κοινωνία θα είναι εχθρότητα και μέτωπο κατά της ΕΛ.Α.Σ, με όποια αριστερά προσχήματα. Δεν αντέχει ο χώρος και η χώρα άλλη χαμένη ευκαιρία…
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την «Εφημερίδα των Συντακτών»)
