Ας είμαστε ειλικρινείς: Όποιος ενδιαφέρεται για την πρόσφατη ιστορία του τόπου, δεν μπορεί να μην ενδιαφερθεί για το ντοκιμαντέρ του Σκάι και του Παπαχελά, με θέμα τη 17 Νοέμβρη. Μια τρομοκρατική οργάνωση που η ματωμένη διαδρομή της απασχόλησε για δεκαετίες την ελληνική κοινωνία, επηρέασε πολιτικές εξελίξεις, οδήγησε σε σφοδρές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις. Η 17 Νοέμβρη είναι, με δυο λόγια, ένα από τα στοιχεία που συγκροτούν την εικόνα της μεταπολίτευσης. Μέχρι την εξάρθρωσή της, αλλά και μετά από αυτή, αν σκεφτούμε ότι ακόμα και σήμερα, με αφορμή μια συνέντευξη του Κουφοντίνα, έχει ξεσηκώσει μεγάλη συζήτηση. Με βαριές κατηγορίες για ματωμένη τηλεθέαση να απευθύνονται στο κανάλι και τον δημοσιογράφο, από συγγενείς των θυμάτων της οργάνωσης.
Δεν χωράει καμιά συζήτηση για το δικαίωμα όσων έχασαν τον άνθρωπό τους, να έχουν τη δική τους άποψη για το τηλεοπτικό βήμα που δόθηκε στο δολοφόνο τους. Όπως δεν χωράει καμιά συζήτηση, ότι η επιδίωξη της ματωμένης τηλεθέασης, το αίμα, το σκάνδαλο, η έξαψη ενστίκτων κάθε είδους, χαρακτηρίζουν πολλές από τις εκπομπές της τηλεόρασης. Όπως δεν χωράει συζήτηση, ότι τα μέσα ενημέρωσης γενικά και στην πατρίδα μας ακόμα περισσότερο, έχουν χάσει από καιρό το τεκμήριο της αθωότητας ως προς τις προθέσεις και την αντικειμενικότητά τους. Αλλά χωράει πολλή συζήτηση, αν ένας δημοσιογράφος κι ένα κανάλι, που επιχειρούν να φωτίσουν μια τέτοια ιστορία, μπορούν να το κάνουν χωρίς να δώσουν το λόγο στον σκηνοθέτη, ή έναν από τους σκηνοθέτες, του αιματηρού δράματος.
Εδώ θα πρέπει να είμαστε καθαροί, όποια αισθήματα κι αν τρέφουμε για τον Σκάι, η τον Παπαχελά: Κανένας δημοσιογράφος και κανένα κανάλι, σε οποιαδήποτε δημοκρατική χώρα, εφόσον ανελάμβανε το ριψοκίνδυνο εγχείρημα να φωτίσει τη διαδρομή, τα γιατί και τα διότι μιας τέτοιας οργάνωσης, δεν θα μπορούσε να αποκλείσει την άποψη, τις αποκαλύψεις, τις δικαιολογίες, την «απολογία» κατά κάποιο τρόπο, των δραστών. Στην περίπτωση αυτή μάλιστα του πιο γνωστού από τους ηγέτες της 17Ν, που βρίσκεται στις φυλακές καταδικασμένος σε βαρύτατες ποινές για βαρύτατα κακουργήματα. Και του οποίου ο λόγος, λόγος ενός γερασμένου τρομοκράτη, ρίχνει κάποιο φως στον τρόπο που σκέφτονταν τότε οι αυτόκλητοι δήμιοι. Και στον τρόπο που σκέφτονται σήμερα για όσα τότε διέπραξαν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Από κει και πέρα είναι θέμα των ειδικών και του κοινού να κρίνουν το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, και ως προς τη σχέση του με την αλήθεια, ή ως τηλεοπτικό προϊόν. Από τα μέρη πάντως που μέχρι σήμερα προβλήθηκαν, ούτε υπόνοια έλλειψης σεβασμού προς τα θύματα της οργάνωσης, αλλά ούτε σκιά ως προς την ηθική καταδίκη της 17Ν και της αιματηρής δράσης της προκύπτει…
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την «Εφημερίδα των Συντακτών»)
