«Του χρόνου», λέμε οι άνθρωποι, μα μόνον ο χρόνος ξέρει
Γ.Χ.Θεοχάρης, Δυστυχία για το χρόνο
Υπάρχει άραγε «στρατηγική της ήττας;» Και τι μπορεί να σημαίνει: ότι το κόμμα, ή έστω η ηγεσία του, επιθυμεί διακαώς να χάσει; και γιατί; Ποιο μπορεί να είναι το σατανικό σχέδιο της διάψευσης της ελπίδας των οπαδών/ψηφοφόρων και της απαξίωσης της ιδεολογίας τους;
Νομίζω ότι, εάν κι εφόσον, υπάρχει ένα τέτοιο ενδεχόμενο,η ερμηνεία του είναι ότι ο μόνος τρόπος να ελεχθεί ένα κόμμα είναι να μένει «μικρό». Σ’ένα κόμμα που διευρύνεται και μεγεθύνεται σπάνε όλες οι ισορροπίες και οι συσχετισμοί και καθίσταται ανεξέλεγκτο.
Οι σκληροί μηχανισμοί δεν τρελαίνονται για έξωθεν κατευθυνόμενες μεταγραφές, ιδίως «επωνύμων». Προτιμούν τη στασιμότητα, έστω με μικρές διαρροές, παρά τις μαζικές εισροές μη-δεδομένων μελών.
Ποιος λοιπόν θα επιθυμούσε την «αποδίδουσα ήττα» (sic);
Η εύκολη απάντηση είναι ότι οι ηγεσίες των κομμάτων, οι οποίες λόγω ανασφάλειας, κλείνονται στον εαυτό τους.
Η δύσκολη απάντηση είναι ότι μπορεί να αφορά κάποιον άλλον από τους φιλόδοξους ή βιαστικούς επιγόνους, οι οποίοι ψάχνουν πρόσχημα για να εκ-διώξουν τον παρόντα αρχηγό για ανικανότητα ή αδυναμία (πολλάκις συνεργαζόμενοι επί τούτου με πολιτικούς αντιπάλους του κόμματος).
Στη ΝΔ η νυν ηγεσία θα θέλει αύξηση επιρροής, όμως οι πρώην (και αεί;) θα επιθυμούσαν πτώση και αλλαγή προέδρου. Άρα θα υπονομεύουν τις όποιες πρωτοβουλίες, με στόχο να χάσει το κόμμα για να επωφεληθούν οι ίδιοι (για το καλό της παράταξης). Ίσως κάτι παρόμοιο να έγινε [και να πέτυχε] στις εκλογές για τη δημαρχία της Αθήνας.
Στο ΠΑΣΟΚ οι διάδοχοι (τουλάχιστον τρεις, αν και ο ένας είναι μόνιμος αντι-μαχόμενος υπονομευτής) ομνύουν υπέρ «της προώθησης της βελόνας», αλλά δεν είναι ορατή η κοινή αντίληψη,γεγονός που θα επιβεβαιωθεί στο επικείμενο συνέδριο.
Στην εν γένει Αριστερά οι ιδεολογικές (και προσωπικές) διαφορές είναι πολύ παλιές και το ένα μόρφωμα στοχεύει στην εξ-αφάνιση των άλλων, οπότε αλληλο-υπονομεύονται (ο θάνατός σου, η ζωή μου).
Το ΚΚΕ μοιάζει να είναι ευχαριστημένο με το υπάρχον ποσοστό του, γιατί δεν στοχεύει στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, οπότε ουδείς τολμάει να προτείνει «μεγάλωμα».
Αν προσεγγίσουμε έτσι την κατάσταση των κομματικών μηχανισμών καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι σε όλα τα επιτελεία υπάρχει υβριδική διά-σταση: η στρατηγική της νίκης ή της ήττας δεν είναι κάτι άγνωστο, αφού έχουν νόημα για διαφορετικούς λόγους στην ηγετική ομάδα και στους διεκδικητές.
Αν χάσει ο αρχηγός, θα κερδίσει ο διάδοχος.
Αν κερδίσει ο αρχηγός, θα χάσει ο διάδοχος.
Τώρα γιατί όλοι μιλάνε για ηθική και ευθύνη είναι άλλης εξουσιομανούς υποκρισίας ευαγγέλιο.
(Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής, πρώην υπουργός)
