Οι ραγδαίες γεωπολιτικές, τεχνολογικές, κλιματικές, οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές έχουν δημιουργήσει ήδη έναν καινούργιο κόσμο.
Η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια, ο φόβος αλλά και η αξιακή κρίση της περιόδου οδηγούν τις κοινωνίες σε συντηρητική στροφή, αλλά και σε έναν έντονο ακροδεξιό «ριζοσπαστισμό», που βασίζεται εν πολλοίς και στην απουσία εναλλακτικής πρότασης για μια άλλης μορφής οργάνωση της κοινωνίας, από την παγκόσμια Αριστερά.
Ο πόλεμος, η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η αμφισβήτηση των κεκτημένων του κινήματος(υποβάθμιση της εργασίας, αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου, περιστολή ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων κλπ.), είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα μιας γενικευμένης κρίσης, που επιδρά κατά τρόπο άμεσο στην καθημερινότητα των πολιτών.
Έτσι δεν είναι πια παράξενο, ούτε ο πόλεμος να γίνεται απροσχημάτιστα κατά παράβαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, ούτε οι κολοσσιαίες εταιρίες να αποκτούν ρόλο άμεσης πολιτικής διακυβέρνησης(κυβέρνηση Ντ.Τραμπ), ούτε η παγκόσμια κοινότητα, να αδιαφορεί για τη σφαγή στη Γάζα ή για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που ξεριζώνονται εξαιτίας του πολέμου, της φτώχειας και της κλιματικής αλλαγής.
Η παγκόσμια κοινωνία πηγαίνει ολοταχώς προς τα πίσω.
Η Ευρώπη αδυνατεί να υπερασπιστεί όσα με θυσίες κερδήθηκαν τον προηγούμενο αιώνα, υποβαθμιζόμενη συνεχώς στον παγκόσμιο καταμερισμό. Πότε ουρά της Δύσης, πότε χωρίς σχέδιο ουσιαστικής ολοκλήρωσης-σύγκλισης, βολοδέρνει ...χαμένη στη μετάφραση.
Η ελληνική «Αριστερά» εμφανίζεται αμήχανη και μάλλον ξεπερασμένη από τις εξελίξεις. Η πλειοψηφία των πολιτών χάνει την εμπιστοσύνη της, όχι μόνο στα κόμματα του αριστερού και προοδευτικού χώρου, αλλά πια, ακόμα και στις ιδέες της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της δημοκρατίας. Ο κίνδυνος για ισχυρή ακροδεξιά μετατόπιση και κοινωνικό εκφασισμό( με ενδεχόμενο εκλογικό-κυβερνητικό αποτύπωμα) είναι ήδη ορατός.
Στη χώρα μας η Αριστερά πορεύεται σε συνθήκες κατακερματισμού, πολυδιάσπασης και προϊούσας απαξίωσης. Κανένα κόμμα του ευρύτερου χώρου δεν ακούγεται δυνατά πια στην ελληνική κοινωνία, είτε για λόγους που αφορούν το παρελθόν, είτε γιατί τα κόμματα του χώρου δεν πείθουν, ότι έχουν όραμα και σχέδιο για το μέλλον.
Τελικά, αποδεικνύεται καθημερινά ότι, κανείς μόνος του δεν μπορεί να αλλάξει την υφιστάμενη κατάσταση.
Συνεπώς, βρισκόμαστε σε μια συνθήκη που πρέπει να επαναπροσδιοριστούμε μέσα από το στόχο.
Αν ο στόχος είναι, να αλλάξουν οι εφαρμοζόμενες πολιτικές σε προοδευτική κατεύθυνση και όχι απλά να προκύψει εναλλαγή προσώπων, η πολιτική υπέρβαση είναι το μεγάλο ζητούμενο.
Χρειαζόμαστε όραμα όχι για την Ελλάδα των επόμενων 5 ετών, αλλά για την Ελλάδα των επόμενων 15 ετών. Μέσα σε μια 5ετία άλλωστε, δεν μπορούν να αλλάξουν και πολλά πράγματα.
Αν όμως ένα όραμα περιλαμβάνει ζητήματα στρατηγικής και προοπτικής της ύπαρξης της ίδιας της χώρας(δημογραφικό-παραγωγικό μοντέλο-εθνική γεωστρατηγική-διεθνείς συμμαχίες κλπ.), τότε ένα πολιτικό σχέδιο οφείλει να αποτυπώσει σε επίπεδο αρχών και αξιών την Ελλάδα του 2040, ώστε να μπορεί να επανασυσπειρώσει γύρω από τον προφανή στόχο, την μεγάλή κοινωνική πλειοψηφία.
Η συζήτηση αυτή υπερβαίνει τα υφιστάμενα κόμματα, τα οποία και δεν μπορούν αλλά και δεν θέλουν…
Εδώ και 2 χρόνια επισημαίνουμε την ανάγκη, να προκύψει σύνθεση των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων συγκροτώντας ένα όργανο διαβούλευσης («τραπέζι ή forum διαλόγου») με τη συμμετοχή αριστερών και προοδευτικών κομμάτων, συλλογικοτήτων, προσωπικοτήτων του προοδευτικού χώρου και κυρίως, κοινωνικών εκπροσωπήσεων. Στόχος ήταν η επίτευξη μιας προγραμματικής συμφωνίας, που θα δημιουργήσει τους όρους της εκλογικής και πολιτικής συμπόρευσης στο μέλλον.
Παρά τι άοκνες προσπάθειες δυστυχώς, με ευθύνη των κομματικών ηγεσιών, η προσπάθεια αυτή αποτυγχάνει, καθώς για ορισμένους προέχει η πολιτική αναπαραγωγή και η μικροκομματική περιχαράκωση και όχι το συμφέρον του λαού.
Όμως η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Άλλωστε εδώ και καιρό βρίσκεται πιο μπροστά από τα κόμματα συγκροτώντας μια κοινωνική αντιπολίτευση, που αναζητά πολιτική έκφραση.
Οι πολίτες όπου βρεθούμε και σταθούμε φωνάζουν «κάντε κάτι»!
Χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει. Βρισκόμαστε μόλις 18 μήνες πριν από τις εθνικές εκλογές, χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.
Μια νέα τετραετία δεξιάς, αλαζονικής, νεοφιλελεύθερης και αντιθεσμικής διακυβέρνησης, που επικεντρώνεται στην φτωχοποίηση των πολιτών και στην όξυνση των ανισοτήτων φαίνεται πια καθαρά στον ορίζοντα. Αν δεν δράσουμε τώρα θα προκύψει το πρωτοφανές για τη μεταπολίτευση:
Θα ζήσουμε 12 χρόνια σκληρής Δεξιάς διακυβέρνησης(2019-2031).
Αν συμφωνούμε, ότι καθυστερεί η σύνθεση είναι η ώρα για την μεγάλη υπέρβαση για να προκύψει πολιτική φυγή προς τα εμπρός:
Για να υπάρξει προοδευτική λύση προτείνουμε:
1. Ευρεία προγραμματική συζήτηση («τραπέζι διαλόγου») σε σύντομο χρόνο ελάχιστων μηνών, με συμμετοχή θεσμικών εκπροσωπήσεων και συλλογικοτήτων(αλλά και όλων των πολιτών) με βάση τα σημερινά επίδικα, που θα αφορούν την κοινωνία, την οικονομία, το κράτους τους θεσμούς και τα εθνικά θέματα.
2. Προσκαλούνται στην προσπάθεια υφιστάμενοι κομματικοί σχηματισμοί του προοδευτικού χώρου, συλλογικότητες, κοινωνικές εκπροσωπήσεις, προσωπικότητες αλλά και όλοι οι πολίτες με μια και μόνο προϋπόθεση:
Τον αντι-δεξιό και αντι-νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό, αλλά κυρίως την πρόθεση να προκύψει ρεαλιστική, ριζοσπαστική, προοδευτική πολιτική πρόταση μέσα από μια προγραμματική συζήτηση χωρίς προαπαιτούμενα και αγκυλώσεις.
3. Κατάθεση κοινής ιδρυτικής διακήρυξης για ένα νέο κίνημα του αριστερού και προοδευτικού χώρου με ευρύτερη συσπείρωση, μακριά από τις αντιθέσεις του χθες και με το βλέμμα στραμμένο στις ανάγκες του σήμερα.
4. Ανοιχτό, δημοκρατικό συνέδριο για την ίδρυση μιας άλλης Αριστεράς της εποχής μας.
5. Πρόσωπα και ρόλοι θα καθοριστούν μέσα από ανοιχτές, δημοκρατικές διαδικασίες σε επόμενο χρόνο και αφού οριστεί η διακήρυξη και το πολιτικό πλαίσιο-λειτουργία.
Φίλες και φίλοι,
εμπνεόμαστε από τους αγώνες του λαού μας και παρακινούμαστε από την ανάγκη να παραδώσουμε ένα καλύτερο κόσμο στα παιδιά μας.
Ήρθε η ώρα να φτιάξουμε Ιστορία.
Ήρθε η ώρα της γενιάς μας για μια νέα μεταπολίτευση.
(Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι Νομικός)
