Σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής στο δημαρχείο της Δράμας βρέθηκε ο Διονύσης Τεμπονέρας συζητώντας για τις πολιτικές εξελίξεις με τον Κωστή Καρπόζηλο, τον Νίκο Μαραντζίδη και τον Γιώργο Μπουλμπασάκο.
Ο ίδιος αναφέρθηκε στις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις μετα την παρέμβαση του πρώην ΠΘ Αλέξη Τσίπρα, στην παρουσίαση του βιβλίου του προ ημερών στο «Παλλάς», τονίζοντας πως αυτό που εξέλαβε ο κόσμος ήταν ένα μήνυμα «αντισυσπείρωσης» και όχι ενός ειλικρινούς διαλόγου.
Όπως τόνισε χαρακτηριστικά: «Παρά τι άοκνες προσπάθειες δυστυχώς, με ευθύνη των κομματικών ηγεσιών, η προσπάθεια αυτή δεν προχώρησε, καθώς για ορισμένους προέχει η πολιτική αναπαραγωγή, ο ηγεμονισμός και η μικροκομματική περιχαράκωση και όχι το συμφέρον του λαού. Δυστυχώς όψιμες προσπάθειες μετά και τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις μετα την παρέμβαση του πρώην ΠΘ Αλέξη Τσίπρα αποκτούν στην αντίληψη του κόσμου περισσότερο χαρακτηριστικά «αντισυσπείρωσης» και τεχνητής συγκόλλησης για χάρη της καρέκλας, παρά δίνουν μια εικόνα ειλικρινούς διαλόγου».
Αναλυτικά η δήλωσή του:
«Φίλες και φίλοι,
οι ραγδαίες γεωπολιτικές, τεχνολογικές, κλιματικές, οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές έχουν δημιουργήσει ήδη, έναν καινούργιο κόσμο.
Η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια, ο φόβος αλλά και η αξιακή κρίση της περιόδου οδηγούν τις κοινωνίες σε συντηρητική στροφή, αλλά και σε έναν έντονο ακροδεξιό «ριζοσπαστισμό», που βασίζεται εν πολλοίς και στην απουσία εναλλακτικής πρότασης για μια άλλης μορφής οργάνωση της κοινωνίας, από την παγκόσμια Αριστερά.
Ο πόλεμος, η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η αμφισβήτηση των κεκτημένων του κινήματος(υποβάθμιση της εργασίας, αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου, περιστολή ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων κλπ.), είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα μιας γενικευμένης κρίσης, που επιδρά κατά τρόπο άμεσο στην καθημερινότητα των πολιτών.
Έτσι, δεν είναι πια παράξενο, ούτε ο πόλεμος να γίνεται απροσχημάτιστα κατά παράβαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, ούτε οι κολοσσιαίες εταιρίες να αποκτούν ρόλο άμεσης πολιτικής διακυβέρνησης(βλ. κυβέρνηση Ντ.Τραμπ), ούτε η παγκόσμια κοινότητα, να αδιαφορεί για τη σφαγή στη Γάζα ή για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που ξεριζώνονται εξαιτίας του πολέμου, της φτώχειας και της κλιματικής αλλαγής.
Η παγκόσμια κοινωνία πηγαίνει ολοταχώς προς τα πίσω.
Η Ευρώπη αδυνατεί να υπερασπιστεί όσα με θυσίες κερδήθηκαν στον προηγούμενο αιώνα, υποβαθμιζόμενη συνεχώς στον παγκόσμιο καταμερισμό. Πότε ουρά της Δύσης, πότε χωρίς σχέδιο ουσιαστικής ολοκλήρωσης-σύγκλισης, βολοδέρνει βυθιζόμενη στην οικονομία του πολέμου μακριά από τις αξίες της ειρήνης, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.
Η ελληνική ευρύτερη «Αριστερά» αλλά και η σοσιαλδημοκρατία, εμφανίζονται αμήχανες και μάλλον ξεπερασμένες από τις εξελίξεις. Η πλειοψηφία των πολιτών χάνει την εμπιστοσύνη της, όχι μόνο στα κόμματα του αριστερού και προοδευτικού χώρου, αλλά πια, ακόμα και στις ιδέες της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της ισότητας. Ο κίνδυνος για ισχυρή ακροδεξιά μετατόπιση και κοινωνικό εκφασισμό( με ενδεχόμενο εκλογικό-κυβερνητικό αποτύπωμα) είναι ήδη ορατός.
Στη χώρα μας επιπλέον η Αριστερά πορεύεται σε συνθήκες κατακερματισμού, πολυδιάσπασης και προϊούσας απαξίωσης. Κανένα κόμμα του ευρύτερου χώρου δεν ακούγεται δυνατά πια στην ελληνική κοινωνία, είτε για λόγους που αφορούν το παρελθόν, είτε γιατί τα κόμματα του χώρου δεν πείθουν, ότι έχουν όραμα και σχέδιο για το μέλλον. Οι πολίτες σε ποσοστό 60% απαντούν ότι δεν εκφράζονται από τα υφιστάμενα κόμματα, ποσοστό που θυμηθείτε, συμπίπτει με το ποσοστό της αποχής στις Ευρωεκλογές του 2024.
Τελικά, αποδεικνύεται καθημερινά ότι, κανείς μόνος του δεν μπορεί να αλλάξει την υφιστάμενη κατάσταση.
Συνεπώς, βρισκόμαστε σε μια συνθήκη που πρέπει να επαναπροσδιοριστούμε μέσα από το στόχο.
Αν ο στόχος είναι, να αλλάξουν οι εφαρμοζόμενες πολιτικές σε προοδευτική κατεύθυνση και όχι απλά να προκύψει εναλλαγή προσώπων, η πολιτική υπέρβαση είναι το μεγάλο ζητούμενο.
Χρειαζόμαστε όραμα και σχέδιο όχι για την Ελλάδα των επόμενων 5 ετών, αλλά για την Ελλάδα των επόμενων 15 ετών. Μέσα σε μια 5ετία άλλωστε, δεν μπορούν να αλλάξουν και πολλά πράγματα.
Στο σημείο αυτό είναι κρίσιμο να βγάλουμε συμπεράσματα για το 2010-2015. Όχι για να φορτώσουμε το ανάθεμα αλλά για να πάρουμε μαθήματα για το μέλλον. Ενώ λοιπόν με αφορμή και το πρόσφατο βιβλίο του ΑΤ «ΙΘΑΚΗ» θα έπρεπε να επικεντρωθούμε στις δεσμεύσεις, στις εξαρτήσεις της χώρας, στα όρια του ριζοσπαστισμού και του ρεαλισμού και στις δυνατότητες ρήξης και σύγκρουσης, δυστυχώς, μείναμε στο κουτσομπολιό και στην παραπολιτική. Αντί να επεξεργασθούμε ένα προοδευτικό δικό μας σχέδιο ΠΙΣΣΑΡΙΔΗ προτιμήσαμε τη φαγωμάρα και την εύκολη και ανέξοδη αντιπαράθεση.
Χρειαζόμαστε όμως άμεσα όραμα και εθνικό αφήγημα.
Αν όμως ένα όραμα περιλαμβάνει ζητήματα στρατηγικής και προοπτικής της ύπαρξης της ίδιας της χώρας(δημογραφικό-παραγωγικό μοντέλο-εθνική γεωστρατηγική-διεθνείς συμμαχίες κλπ.), τότε ένα πολιτικό σχέδιο οφείλει να αποτυπώσει σε επίπεδο αρχών και αξιών την Ελλάδα του 2040, ώστε να μπορεί να επανασυσπειρώσει γύρω από τον προφανή στόχο, την μεγάλή κοινωνική πλειοψηφία.
Η συζήτηση αυτή υπερβαίνει τα υφιστάμενα κόμματα, τα οποία φοβάμαι ότι και δεν μπορούν αλλά και δεν θέλουν…
Εδώ και 2 χρόνια επισημαίνουμε την ανάγκη, να προκύψει σύνθεση των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων συγκροτώντας ένα όργανο διαβούλευσης («τραπέζι ή forum διαλόγου») με τη συμμετοχή αριστερών και προοδευτικών κομμάτων, συλλογικοτήτων, προσωπικοτήτων του προοδευτικού χώρου και κυρίως, κοινωνικών εκπροσωπήσεων.
Στόχος ήταν η επίτευξη μιας προγραμματικής συμφωνίας, που θα δημιουργήσει τους όρους της εκλογικής και πολιτικής συμπόρευσης στο μέλλον.
Παρά τι άοκνες προσπάθειες δυστυχώς, με ευθύνη των κομματικών ηγεσιών, η προσπάθεια αυτή δεν προχώρησε, καθώς για ορισμένους προέχει η πολιτική αναπαραγωγή, ο ηγεμονισμός και η μικροκομματική περιχαράκωση και όχι το συμφέρον του λαού.
Δυστυχώς όψιμες προσπάθειες μετά και τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις μετα την παρέμβαση του πρώην ΠΘ Αλέξη Τσίπρα αποκτούν στην αντίληψη του κόσμου περισσότερο χαρακτηριστικά «αντισυσπείρωσης» και τεχνητής συγκόλλησης για χάρη της καρέκλας, παρά δίνουν μια εικόνα ειλικρινούς διαλόγου.
Όμως η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Άλλωστε εδώ και καιρό βρίσκεται πιο μπροστά από τα κόμματα συγκροτώντας μια κοινωνική αντιπολίτευση, που αναζητά πολιτική έκφραση.
Οι πολίτες όπου βρεθούμε και σταθούμε φωνάζουν «κάντε κάτι»!
Χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει. Βρισκόμαστε μόλις 18 μήνες πριν από τις εθνικές εκλογές, χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.
Μια νέα τετραετία δεξιάς, αλαζονικής, νεοφιλελεύθερης και αντιθεσμικής διακυβέρνησης, που επικεντρώνεται στην φτωχοποίηση των πολιτών και στην όξυνση των ανισοτήτων φαίνεται πια καθαρά στον ορίζοντα. Αν δεν δράσουμε τώρα θα προκύψει το πρωτοφανές για τη μεταπολίτευση:
Θα ζήσουμε 12 χρόνια σκληρής Δεξιάς διακυβέρνησης(2019-2031).
Αν συμφωνούμε λοιπόν, ότι δεν προχωράει η σύνθεση, είναι η ώρα για την μεγάλη υπέρβαση, για να προκύψει πολιτική φυγή προς τα εμπρός:
Για να υπάρξει προοδευτική λύση προτείνουμε:
1. Ευρεία προγραμματική συζήτηση από μηδενική βάση («τραπέζι διαλόγου»), με συμμετοχή προσωπικοτήτων, θεσμικών εκπροσωπήσεων και συλλογικοτήτων(αλλά και όλων των πολιτών) με βάση τα σημερινά επίδικα, που θα αφορούν την κοινωνία, την οικονομία, το κράτους τους θεσμούς και τα εθνικά θέματα.
2. Προσκαλούνται στην προσπάθεια υφιστάμενοι κομματικοί σχηματισμοί του προοδευτικού χώρου, κινήματα, συλλογικότητες, κοινωνικές εκπροσωπήσεις, προσωπικότητες αλλά και όλοι οι πολίτες έχοντας απεμπολήσει ηγεμονισμούς και περιχαρακώσεις, με μια και μόνο προϋπόθεση:
Τον αντι-δεξιό και αντι-νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό, αλλά κυρίως την πρόθεση να προκύψει ρεαλιστική, ριζοσπαστική, προοδευτική πολιτική πρόταση μέσα από μια προγραμματική συζήτηση χωρίς προαπαιτούμενα και αγκυλώσεις.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Στη συζήτηση αυτή της κοινωνίας όσα ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΑ κόμματα θέλουν και μπορούν, έρχονται ως προσκεκλημένοι και όχι ως διοργανωτές αφήνοντας στην είσοδο ειλημμένες αποφάσεις.
3. Επεξεργασία πολιτικής ΠΡΟΤΑΣΗΣ από τα κάτω σε λευκό χαρτί, για ένα νέο κίνημα του αριστερού και προοδευτικού χώρου με ευρύτερη συσπείρωση, μακριά από τις αντιθέσεις του χθες και με το βλέμμα στραμμένο στις ανάγκες του σήμερα.
4. Ανοιχτό, δημοκρατικό προσκλητήριο για έναν νέο τόπο συνάντησης των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων.
5. Πρόσωπα και ρόλοι ακολουθούν και θα καθοριστούν μέσα από ανοιχτές, δημοκρατικές διαδικασίες σε επόμενο χρόνο και αφού οριστεί η ΤΟ πολιτικό ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ και το πολιτικό πλαίσιο-λειτουργίας.
Φίλες και φίλοι, η σημερινή εκδήλωση είναι σημαντική για τρεις λόγους:
Πρώτον, γιατί τολμά να παραδεχτεί την κατάσταση και λέει την αλήθεια στους πολίτες. Τα σημερινά κόμματα στην υφιστάμενη μορφή τους και με το περιεχόμενό τους δεν εκφράζουν τις αναγκες και τις αγωνίες των πολιτών.
Δεύτερον, γιατί βάζει μπροστά όχι τους ρόλους αλλά τις πολιτικές που πρέπει να αλλάξουν. Θέτει τα σωστά ερωτήματα. Όχι μόνο το ποιος, αλλά το με ποιους, με ποιο πρόγραμμα και σε ποια κατεύθυνση θα προχωρήσουμε, για να μπορέσουμε να βγούμε από το αδιέξοδο.
Τρίτον, γιατί σφυρηλατεί μια υπέρβαση με όρους ιδεολογικούς, προγραμματικούς και στο μέλλον ελπίζω και οργανωτικούς.
Φίλες και φίλοι,
Είμαστε εδώ γιατί επιλέγουμε να είμαστε μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.
Άλλωστε, εμείς μερτικό στη ζωή μας, δεν ζητήσαμε ποτέ.
Εμπνεόμαστε μόνο από τους αγώνες του λαού μας και παρακινούμαστε από την ανάγκη να παραδώσουμε ένα καλύτερο κόσμο στα παιδιά μας.
Τώρα όμως, είναι η ώρα της μεγάλης υπέρβασης.
Τώρα, είναι η ώρα για μια νέα προοδευτική μεταπολίτευση.
Σας Ευχαριστώ για την προσοχή σας».
